Last clear chance.

ALAM BA NINYO NA MAY DOCTRINE OF "LAST CLEAR CHANCE" PO TAYO? 🤔

Ang ibig sabihin po nito, kahit ang naunang nagkasala po ay ang kabilang partido; 🤔

Kapag kayo po ang nagkaraoon ng huling pagkakataong makaiwas sa isang sakuna o gulo; 🤔

Ngunit pinili niyo paring huwag iwasan ito, at sinadya mo pang magkaroon talaga ng sakuna o gulo; 🤔

Mananagot parin po sa batas kayo. 🤔

At ang isang magandang halimbawa po ng doktrinang ito, ay ang nagviral na video ng banggaang ito. 🤔

Dahil napakalinaw po na ang naunang nagkasala dito ay ang nagmomotorsikolo, dahil nagcacounterflow po talaga ito. 🤔

Ngunit sa bagal po ng takbo ng Fortuner na nakasalubong nito, siya po ang may last clear chance na iwasan nalang sana ang aksidente dito. 🫡

Ngunit maliwanag po sa nakuhang video, na mas pinili pa po nitong huwag umiwas sa motorsiklo, at sinadya pa po nitong ipitin at pinahan ito. 🤔

At dahil po sa ginawa niyang ito, ang driver ng Fortuner pa po ang makakasuhan ng reckless imprudence resulting to physical injuries at damage to property sa nangyaring ito. 🤔

At dahil considered rin po as reckless driving ito, posible rin pong matanggalan ng lisensiya ang nasabing driver na ito. 🤔

Kaya inuulit ko po ang payo ko sa mga motorista sainyo. 🤔

Iwasan po nating dalhin ang ating galit at init ng ulo sa kalsada at sa pagmamaneho. 🤔

Dahil karaniwang ikapapahamak lang po natin ito. 🤔

Bagkus, kung mainit po talaga ang dugo ninyo sa mga kamoteng nagmomotor at nagmamaneho; 🤔

Magpalagay nalang po kayo ng dashram sa mga sasakyan ninyo. 🤔

At i-report po ninyo sa social media pages ng LTO, ang bawat kamoteng driver na makukuhanan po ninyo ng video. 🤔

Mag ingat po lagi tayo, alang alang po sa mga naghihintay sainyo sa pamamahay ninyo. 🫡

#attyg 

#transportationlaw

#lastclearchance 

#photocredittotherightfulowner

Hit and run.

🚨 HIT-AND-RUN. FIVE DAYS IN “HOSPITAL ARREST.” ₱72,000 BAIL.

Sean Andrew Pajarillo has posted ₱72,000 bail after being charged with reckless imprudence resulting in homicide in connection with the death of Kingston Ralph Ko Cheng.

This after five days in what was described as “hospital arrest.”

And the question remains: who authorized that arrangement?

Where is the medical certification stating that he was in a grave or life-threatening condition that required hospital confinement instead of regular custodial detention — in a police station detention cell!

Because let’s be clear.

There is no such thing in our rules as a special class of “hospital arrest” as a privilege.

⸻

🏥 What is hospital confinement under custody?

Under Philippine procedure, a detained person may be confined in a hospital only if medically necessary, and even then:

 • There must be proper medical certification;

 • Law enforcement retains custody;

 • Court supervision applies once the case is filed.

Hospital confinement is not a comfort arrangement. It is not a discretionary option. It must be justified by medical necessity — not convenience.

If there was no serious medical condition, then what justified five days outside standard detention?

⸻

💰 Now, about the ₱72,000 bail.

Bail is governed by Rule 114 of the Rules of Criminal Procedure.

The court determines bail based on:

 • The nature of the offense;

 • The penalty prescribed by law;

 • The strength of the evidence;

 • The probability of flight;

 • The financial capacity of the accused.

For reckless imprudence resulting in homicide under Article 365 of the Revised Penal Code, the penalty varies depending on the degree of negligence and the resulting harm. Courts refer to the Supreme Court’s Bail Bond Guide to determine the recommended bail amount based on the imposable penalty range.

So legally speaking, ₱72,000 may fall within the standard recommended schedule.

But here is the difficult truth.

A young life was lost.

A family is grieving.

A city is shaken.

And provisional liberty costs ₱72,000.

Let us be clear:

Bail is not acquittal.

Bail is not innocence.

Bail is not absolution.

It is a constitutional right — because the offense is bailable.

But constitutional rights must operate equally.

If this had been an ordinary driver, without resources, without access, without influence — would the treatment have been the same?

That is the question that lingers.

This is not about vengeance.

This is about equal protection of the law.

Justice must not appear selective.

Another #RegalPOV

📸Sunstar Cebu

This is why I feel so strongly about using correct legal language and following proper procedure; because this is what the price of failure looks like. ₱72,000.

Article 365 of the Revised Penal Code may technically apply, but it is the wrong charge, or at the very least, an incomplete one. We already have a dedicated law for drunk driving. Republic Act 10586. And it’s very specific—signed into law precisely to address and prevent situations just like this.

Here’s why it matters. 

Under RA 10586, when you kill someone while driving drunk, it’s treated like intentional homicide: 12 to 20 years in prison, plus fines up to half a million pesos.

When you’re charged under Article 365 (reckless imprudence), you face 6 months to 6 years. And you can post as little as ₱72,000 bail

.

That’s the price difference between accountability and escape velocity.

I’m not a lawyer, but I’m guessing the most probable reason they cannot charge him under RA 10586 is because the alcohol test was conducted 18 hours after the incident. By then, the evidence was metabolized. Gone.

So despite videos suggesting intoxication, the charge was downgraded. Interestingly, the LTO is still pursuing RA 10586 violations administratively—pushing for a lifetime license ban based on witness accounts and video evidence. Which proves the law can be applied even without that blood test. But criminally? They took the softer route.

I’m only speculating here, but if there’s a lawyer out there who sees a way to still apply RA 10586 criminally despite the lack of a blood alcohol test, now would be a good time to make some noise in the comments.

A young man is dead. A family is shattered. A country is asking questions. And we deserve answers.

And I will keep making noise until we get there, because it matters. It matters to the family of Kingston. It matters to the city of Cebu. It matters to every Filipino who believes the law may one day be the only thing between you and being another victim.

02142026 happy valentine

Php20 pandesal

Php35 malabon

Php13 lumpia

3rd day warm water with honey and salt.

Di pa nakadumi si mama

Php5k gift kay mama.

Cleanliness is the way of life

In Japan.

Walang ipon bakit?

❗️3 dahilan kung bakit wala ka pa ring ipon

kahit mataas naman ang sahod mo❗️

Maraming tao ang nalilito dito.

“Okay naman sahod ko ah…

pero bakit parang

wala pa rin akong ipon?”

Hindi ka nag-iisa sa tanong na yan.

Maraming kumikita,

pero pare-pareho ang reklamo.

Ito yung 3 madalas na dahilan.

Una, lifestyle ang sumabay sa sahod.

Hindi ka yumaman.

Mas gumastos ka lang.

Nung maliit pa ang sahod,

Napagkakasya pa.

Nung lumaki,

sumabay ang kain,

gamit,

luho.

Hindi dahil maluho ka.

Kundi dahil sanay ka na lang

na kapag may extra,

ginagastos.

Pangalawa, huli ang ipon.

Bills muna.

Gastos muna.

Kung may matira, 

mapupunta sa ipon.

Ang problema,

madalas walang natitira.

Kaya buwan-buwan,

pareho ang eksena.

May kita,

pero walang naiipon.

Pangatlo, iisa lang ang pinagkukunan ng pera.

Sweldo lang.

Trabaho lang.

Isang problema lang sa trabaho,

butas agad ang bulsa.

Kapag na-delay ang sahod,

kapag nagkasakit,

kapag napagod ka na.

sabog lahat.

Hindi sahod ang problema.

Kung paano mo ginagamit ang pera.

At yan ang magandang balita.

Kasi yan ang kaya mong ayusin.

Hindi bukas.

Hindi kapag mas malaki na ang sahod.

Kundi habang may oras ka pa 👊👊👊

02132026 fri hol pque. Mama di pa nakadumi

Php500 isda

Ganda wfh

Pogi off hol. and interview

Palit tubig at lagay pagkain birdie.

Go to Max SM bacoor treat ni pogi.

Php105 grab

Php100 grab

Php37 goldilock chiffon cake

Php37 goldilock mocha marble cake

Php2067.45 max dinner less 153 petot

Php500 cake pogi

Php130 pearl mt

Php125 cream cheese cookie

Be an instrument of justice.

Balita ngayon na napalaya na ang driver ng kotse na nakabangga sa estudyanteng nahulog mula sa LRT. Ayon sa ulat, nagbigay daw ng affidavit ang pamilya na hindi sila magsasampa ng kaso, kaya pinakawalan ang driver.

Ngayon ang tanong. Kailangan ba talaga ang affidavit ng pamilya para makalaya ang driver? Kapag ba walang ganun, dapat ba nakakulong pa rin siya?

Ang sagot ay hindi.

Ang kasong reckless imprudence resulting in homicide ay isang PUBLIC CRIME. Ibig sabihin, ang tunay na offended party ay ang State. Ang gobyerno. Hindi nakadepende ang criminal case sa gusto or ayaw ng pamilya. Technically, kahit sabihin pa nila na ayaw nila ng kaso, puwedeng ituloy ng gobyerno kung may ebidensya ng kapabayaan. At baliktad din kahit gusto ng pamilya magsampa, kung walang ebidensya, hindi dapat makasuhan.

Kaya sa batas, ang batayan kung dapat palayain or ikulong ang suspect ay hindi ang affidavit ng pamilya. EVIDENCE ANG BASIS.

Ano ba ang kailangang patunayan sa reckless imprudence? Negligence. May kakulangan ba sa pag-iingat ang driver? Nag-ooverspeed ba? Lasing? Naka-cellphone? Lumabag sa traffic rules?

Yan ang trabaho ng pulis. Alamin kung meron or wala.

Ngayon, may video, may witnesses, nag-imbestiga na sila sa crime scene. Sa puntong iyon, kaya na nilang mag-desisyon batay sa facts. Hindi nila kailangang hintayin ang affidavit ng pamilya bago malaman kung may negligence or wala. Kung base sa ebidensya ay malinaw na walang negligence, dapat pakawalan agad. Hindi na dapat hintayin ang affidavit ng pamilya.

Sa madaling salita, hindi pamilya ang nasusunod sa criminal case. Ebidensya ang nasusunod.

Ang problema lang, minsan natatakot ang mga pulis na sila ang mabalikan. Baka pakawalan nila tapos may may krimen pala, sila ang mananagot. Kaya minsan, mas komportable silang may basbas muna ng pamilya. Praktikal na mindset.  

Naiintindihan ko yan. Promise. Pero para sa akin, hindi iyon ang tamang approach.

Ang mandate nila ay mag-investigate at gamitin ang kanilang sariling judgment. Hindi dapat ipinapasa sa pamilya ang desisyon kung may kaso o wala.  

Kaya sa mga pulis na kasama natin sa pagpapatupad ng batas, eto lang ang masasabi ko. Nasa inyo ang kapangyarihan na mag-investigate. Nasa inyo ang authority to gather evidence. Kung base sa findings ninyo ay may kasalanan, kasuhan.  

Pero kung malinaw na walang krimen, dapat pakawalan agad. Wag na maghintay ng basbas ng complainant. Gamitin ninyo ang discretion na ibinigay sa inyo ng batas. Huwag laging takot na baka mabalikan. Huwag laging ipinapasa ang desisyon sa prosecutor or sa hukom. Because at the end of the day, ang habol natin dito ay justice.  

And you are instruments of justice.

Photo credits: Bombo Radyo Pilipinas

Ang batas ay dapat naghahanap ng taong walang kasalanan.

Viral ngayon ang balita tungkol sa estudyanteng tumalon mula sa LRT. Pagbagsak niya sa kalsada, tinamaan siya ng sasakyan at nakaladkad pa. Patay ang estudyante. Ngayon, ang driver ng kotse, kakasuhan daw ng reckless imprudence resulting in homicide. 

Tama ba yon?

Batas muna tayo. Para maging guilty ng reckless imprudence, ang kailangan ay negligence. Ibig sabihin, may kakulangan sa pag-iingat. May ginawa ang driver na hindi gagawin ng isang maingat na tao. Reckless nga, di ba? Overspeed ba siya? Lasing ba? Naka-cellphone? Lumabag ba sa traffic rules?

Doon sa video na kumakalat, mukhang hindi naman. Ang nangyari, biglang may katawang nahulog mula sa itaas at bumagsak sa harap niya. Kung wala oras mag-react, walang warning, at walang realistic chance umiwas, nasaan ang recklessness doon? 

Wala.

Ngayon, bakit kakasuhan pa rin? Ganito kasi ang reality. Ang pulis, hindi sila ang magdedesisyon kung may krimen. Trabaho nila mag-imbestiga at iharap ang facts. Ang prosecutor ang magdedetermine kung may probable cause, at ang judge ang magpapasya kung may liability. At kadalasan, lalo na kapag may namatay, ang mga pulis, they err on the side of caution. Ang mindset nila is i-file na lang at ipaubaya na sa prosecutor at judge ang desisyon. 

Legal yan. And, to a point, practical din. Kasi, kung may krimen talagang nangyari at hindi nila kinasuhan ang suspect, neglect of duty yun. Pwedeng sila ang makakasuhan. 

Pero eto ha. HINDI SILA REQUIRED MAG-FILE. 

May discretion sila. Kung sa una pa lang malinaw na walang kapabayaan, kung malinaw na ang driver ay nadamay lang sa isang tragedy na hindi niya kontrolado, pwede nilang sabihing walang kaso. 

Dito sa sitwasyong ito, para sa akin malinaw. Walang negligence. Walang recklessness. Isang taong nagmamaneho ang biglang nabagsakan ng trahedya. Sa totoo lang, biktima rin siya.

Dapat may lakas ng loob ang mga pulis gamitin ang discretion nila. Hindi dapat laging takot na baka mabalikan. Kasi tandaan natin, ang batas hindi naghahanap ng taong masisisi. Ang batas naghahanap ng taong may kasalanan. At kung walang kasalanan, walang dapat kasuhan.

Photo credits: Motorista News

Pinagbintang

PINAGBINTANGAN ANG NANAY KO NA SIYA ANG KUMUHA NG 10,000 SA KASAL NG PINSAN NAMIN PERO NUNG NALAMAN KO ANG TOTOO N4SUNTOK KO SA BUNGANGA ANG TITA KO...

Ako po si Kwinay, 23 years old, nag-aaral palang sa College.

Hanggang ngayon hindi ko makalimutan ang nangyari sa wedding ng pinsan ko nung December.

This happened sa kasal ng pinsan ko sa isang event place sa Antipolo. Hindi ito simpleng handaan, bongga siya at maraming bisita.

Ininvite kami ng pinsan ko, gusto kasi nila tumulong si Mama sa kasal.

Okay lang naman, hindi nagreklamo si Mama dahil nung kasal daw nila ni Papa e tumulong din sila noon.

Maganda yung wedding at maayos yung buong program. Yung outfit ni Mama simple dress lang na binili niya sa palengke pero plantsado nang maayos.

Nandoon lang siya sa gilid, nakangiti, proud sa pamangkin niya. Tumutulong din mag-ayos sa table.

After ng wedding program, habang nag-aayos ng gifts sa bridal room, biglang may commotion. May nawawalang 10,000 pesos.

Hindi pa malinaw kung saan galing, kanino, paano nawala. Ang alam lang, may sobre na inilapag muna sa table habang inaayos ang envelope box.

Then biglang may nagsabi…

“Siya ang huling lumabas dito.” (sabay turo kay Mama)

Boses ni Tita Krys.

Sister-in-law ng Mama ko.

Alam mo yung tono na parang may hawak na CCTV footage kahit wala naman? Ganun.

Si Mama, halatang nagulat.

“Ha? Bakit ko naman kukunin yan.”

Pero imbes na tanungin kung may CCTV ba sa area, kung may ibang pumasok ba, kung may nakakita ba, ang naging suggestion agad ng bride at ng ilang kamag-anak.

“Bayaran na lang o ibalik ang pera para hindi masira ang gabi.”

Excuse me?

So ganun lang? Para ma-save ang aesthetic ng reception, may isang taong kailangang magmukhang magnanakaw?

Tinitigan ko sila isa-isa. Wala ngang ebidensya.

Pero may hatol na.

At syempre, sino ang pinakamadaling ituro?

Yung simpleng nakapalda na hindi branded malamang. Yung walang kotse sa parking. 

Nakita ko si Mama na umupo sa gilid. Nakayuko. Paulit-ulit sinasabi,

 “Kahit kapkapan niyo ako, wala kayong makukuha, dahil hindi ko naman kinuha.”

Alam kong kaya niyang magalit. Pero pinili niyang maging kalmado dahil kasal iyon. Ayaw niyang masabihan na siya pa ang gumawa ng eksena.

Ako? Hindi ako ganun ka-santo.

Dinala ko siya sa labas ng venue. Umupo kami sa may tricycle sa tabi ng gate. Doon siya umiyak. Yung iyak na punong-puno ng hiya at sakit.

Tumulong na nga, pinagbintangan pa.

After almost two hours na nasa labas kami, akala ko kami na ang permanent villain sa family lore, pero may lumapit sa amin.

Si Tita Nikka, kapatid ni Tita Krys.

Mukha siyang kinakain ng konsensya.

Inamin niya na narinig niya mismo kay Tita Krys bago nagkagulo na nagsabing “hihiramin lang muna” ang pera na 10k dahil may emergency daw siyang babayaran. Ibabalik niya rin agad.

Pero hindi na niya naibalik dahil nagka-issue na.

Hindi kinaya ng konsensya ni Tita Nikka kaya nagsalita siya.

Bumalik kami sa loob.

Diretso ako kay Tita Krys. Hindi ako nagpa-drama. Tinanong ko lang siya sa harap ng ilan sa kanila,

“Diba ikaw ang kumuha Tita?”

Una, nag-deny pa siya. Pero nung nabanggit ko na may nakarinig sa kanya, na may witness ako na siya ang kumuha, nagmatapang pa.

 After ilang segundo, inamin din niya.

Oo, siya ang kumuha.

Bigla akong nakaramdam ng init sa tenga. Hindi ko na in-analyze kung tama ba o mali. N4suntok ko siya sa bunganga. Isang solid na sunt()k. Pang-anak na pinagtanggol ang nanay na sunt()k.

Nagkagulo na agad dahil sa ginawa ko. Inawat ako at sinabing tama na.

Pero alam niyo ang mas masakit?

Walang collective apology kay Mama.

Walang nagsabi ng “Nagkamali kami.”

Parang nag-reset lang ang scene at nagpatuloy ang kasal. Pero sa amin, hindi na siya simpleng incident.

Sinabi ko kay Mama na hindi na tayo sasama sa kahit anong okasyon ng mga pinsan namin. Dahil hindi kami default suspect kapag may nawawala.

Nakakatawa no? Sa isang kasal na puno ng vows about love and respect, doon ko nakita kung gaano kabilis mawala ang respeto kapag hindi ka nila ka-level.

Hindi 10,000 ang ninakaw sa amin.

Dignidad ng nanay ko ang muntik nilang ilibing.

At kung may magtanong kung nagsisisi ba ako sa suntok?

Hindi. Proud pa nga ako e.

Pero kung babalikan ang gabi na iyon, mas pipiliin ko pa ring maging anak na marunong manuntok kaysa maging anak na nanonood lang habang binabastos ang nanay niya.

Hindi kami mahirap sa asal.

Mayaman lang kayo sa paghusga.

Cedula sa guro yearly alisin. Holdap yan.

𝗪𝗵𝘆 𝗗𝗼 𝗧𝗲𝗮𝗰𝗵𝗲𝗿𝘀 𝗦𝘁𝗶𝗹𝗹 𝗛𝗮𝘃𝗲 𝘁𝗼 𝗣𝗮𝘆 𝗖𝗲𝗱𝘂𝗹𝗮 𝗘𝘃𝗲𝗿𝘆 𝗬𝗲𝗮𝗿?👇

🔶We teach children to count, yet our sacrifices are never counted. We teach values, yet our own value seems overlooked.

🔶Every month, a portion of our salary is quietly taken as tax, before we even touch what we worked so hard for. We accept this as our duty as citizens. We comply. We do not complain. We continue to serve.

⚪And yet, every year, we are asked to line up again and pay for a cedula.

🔶For teachers, this is not just a small fee. It is a reminder. A reminder that even after long hours in overcrowded classrooms, after buying chalk, paper, and sometimes even food for our students from our own pockets, we still have to prove-again-that we exist, that we are “legal,” that we are compliant.

👉We ask, not in anger, but in exhaustion:

Why must we pay again when we already pay every month?

✍️Teachers shape the nation long before leaders ever take their seats. We mold minds, build futures, and carry the weight of society’s hopes in our classrooms. Yet the system often treats us as if our contribution is never enough, as if our sacrifices must be repeated, renewed, and paid for, year after year.

📌𝙏𝙝𝙞𝙨 𝙞𝙨 𝙣𝙤𝙩 𝙟𝙪𝙨𝙩 𝙖𝙗𝙤𝙪𝙩 𝙘𝙚𝙙𝙪𝙡𝙖.

✅𝙄𝙩 𝙞𝙨 𝙖𝙗𝙤𝙪𝙩 𝙙𝙞𝙜𝙣𝙞𝙩𝙮.

✅𝙄𝙩 𝙞𝙨 𝙖𝙗𝙤𝙪𝙩 𝙧𝙚𝙘𝙤𝙜𝙣𝙞𝙯𝙞𝙣𝙜 𝙩𝙝𝙖𝙩 𝙩𝙚𝙖𝙘𝙝𝙚𝙧𝙨 𝙜𝙞𝙫𝙚 𝙢𝙤𝙧𝙚 𝙩𝙝𝙖𝙣 𝙬𝙝𝙖𝙩 𝙞𝙨 𝙙𝙚𝙙𝙪𝙘𝙩𝙚𝙙 𝙤𝙣 𝙥𝙖𝙥𝙚𝙧.

👉All we ask is fairness.

👉All we ask is to be seen.

🔷Because those who educate the nation should not have to keep paying just to be acknowledged.❗

"This image does not represent or reflect the values of the school's employees, students, faculty, and staff."

02122026 thu nakadumi

Inom mama constipation drinks.

Php14 pandesal

Office pogi

Wfh ganda

Php12+30 pamasahe

Php30 goto

Php40 1/4 k isda tuyo

Php30 royal 750ml

Php80 curry jing

Kinuha bday gift ng bacoor kay pogi 5kilo bigas sa brgy + raffle stub. Naglakad lang.

Php470 3x paa mang inasal

Php30 2x15 turon

Php460 2X30 RINNAI BIG BRASS BURNER RI-620AG BRAND.

Php23 car labor saving jack ratchet wrench

Php30 pamasahe pogi

Acid reflux

 Alamin muna ang dahilan para mas madaling mahanap ang solusyon sa Acid Reflux.

Sa totoo lang, mas mahalaga ang lifestyle modifications kaysa puro gamot ang iniinom.

Kasi kahit anong gamot pa ang inumin, kung hindi babaguhin ang mga nakasanayan tulad ng pagkain, oras ng tulog, at daily habits, wala rin pagbabago at babalik at babalik din ang sintomas.

Anticipated question:

“Saan po nabibili ang lifestyle modifications?”

Sagot:

Hindi po ito nabibili sa botika, grocery, o online shop. Ito ay ginagawa, hindi binibili.

Kailangan itong isabuhay araw-araw… tamang pagkain, tamang oras ng kain, pag-iwas sa trigger foods, at maayos na tulog.

At kung makulit ka pa rin at tanong nang tanong… “Ambot sa imo, waray pisot!” … yan ang madalas sabihin ng yaya ko kapag makulit at paulit-ulit ang tanong ko. 😄

Constipation

1 cup of warm water not cold nor not hot - wake up your digestive fire

1 teaspoon of raw honey - lubricates your intestine and tonifies your spleen

A small pinch of sea salt - it moves chi downward and clear stagnation

Stir and drinks in empty stomach in the morning.

 Weak spleen chi and intestinal dryness.

02112026 wed nakadumi

Php14 pandesal

Office pogi

Wfh ganda

Php12+30 pamasahe

Gawa fire extinguisher check sheet

Php60 5x12 omeprazole 40mg

Nag rereflux si mama. Nahilo sya.

Php30 pamasahe

Php200 miryenda

Justice is a right.

LEGAL EXPLAINER | Can you file a case even without a lawyer?

YES. You absolutely can. Isa sa mga pinaka-karaniwang dahilan kung bakit ayaw o natatakot magreklamo ang tao ay ito:

"Wala akong pera para sa abogado."

But here's the truth that many Filipinos don't know: You do NOT always need a lawyer to file a case.

Walang batas sa Pilipinas na nagsasabing kailangan mo munang kumuha ng abogado bago ka makapagsampa ng kaso. Ang mahalaga ay may karapatan kang ipaglaban at may proseso ang batas para doon.

Ibig sabihin, puwede ikaw mismo ang gumawa ng complaint, pumirma rito, at mag-file nito sa tamang opisina o korte.

Hindi puwedeng tanggihan ang reklamo mo dahil lang wala kang abogado. The right to be heard does not depend on how much money you have.

✅️ Mga Sitwasyon Kung Saan Karaniwang Pinapayagan Ito

1. Barangay Proceedings

Sa barangay conciliation, mediation, at arbitration, hindi talaga kailangan ang abogado. Ito ay sadyang ginawa para maging mabilis, simple, at abot-kaya para sa ordinaryong mamamayan.

2. Small Claims Court

Sa small claims cases (up to 1M pesos), bawal pa nga ang abogado by rule. This system exists so ordinary people can collect small debts without spending more money on legal fees. Mabilis, diretso, at hindi komplikado.

3. Labor Cases (NLRC / DOLE)

Sa labor cases, employees and employers are allowed and even encouraged to appear without lawyers. Bakit? Dahil ang labor law ay nakabatay sa social justice. Hindi dapat maging hadlang ang kahirapan para maipaglaban ang karapatan sa sahod, benepisyo, o trabaho.

4. Criminal Complaints (before the prosecutor)

Kung ikaw ay biktima ng krimen, puwede kang personal na mag-file ng:

-complaint-affidavit,

-supporting affidavits, at

ebidensya.

Practical tip: Puwede kang humingi ng tulong sa police investigator sa police station ng lugar kung saan nangyari ang krimen. Tinutulungan nila ang mga complainant sa paggawa ng affidavits at pag-endorse ng kaso sa prosecutor's office.

💥 At mahalagang tandaan ito: Hindi mo kailangang mag-hire ng private lawyer para usigin ang kriminal na kaso.

Once the case is filed, ang DOJ prosecutors ang hahawak ng kaso para sa People of the Philippines, kasama na ang interes ng private offended party.

5. Kung ikaw naman ang sinampahan ng criminal complaint before the prosecutor's office, you can avail of the services of the Public Attorney's Office (PAO) kung wala kang pambayad sa abogado. Need mo lang mag-submit ng certificate of indigency to qualify for their assistance.

✅️ Paano Kung Kailangan ng Legal Assistance Habang Nagpapatuloy ang Kaso?

Dito pumapasok ang mismong Konstitusyon. Article III, Section 11 of the 1987 Constitution states:

"Free access to the courts and quasi-judicial bodies and adequate legal assistance shall not be denied to any person by reason of poverty."

Sa madaling salita: Hindi puwedeng ipagkait ang hustisya dahil mahirap ka. This is a constitutional guarantee grounded in social justice and equality. The State is obligated to make justice accessible, especially to those who cannot afford it.

✅ ️Available Free Legal Assistance

1. Public Attorney’s Office (PAO) provides free legal representation to indigent persons in criminal, civil, labor, and administrative cases, subject to reasonable indigency requirements.

2. IBP Legal Aid programs across the country also offer free legal advice and assistance through volunteer private lawyers.

3. Starting January 1, 2025, the Unified Legal Aid Service (ULAS) strengthens this even further. The Supreme Court now requires covered lawyers and law firms to render mandatory pro bono legal services, meaning more Filipinos will have access to free legal help whether for advice, affidavit preparation, or actual court representation.

Justice in the Philippines is not reserved for those who can afford lawyers. You can file a case even without one. And if at some point you truly need legal assistance, the law and the Constitution ensure that help is available.

Kung may paglabag sa karapatan mo, huwag hayaang katahimikan ang manaig dahil lang sa kakulangan ng pera.

Justice is a right, not a luxury.

02102026 tue nakadumi konti

Php20 pandesal

Office ganda at pogi

Php12+12+30 pamasahe

Ti nena paid tubig at kuryente

Gawa pest control activities sheet

Php30 pamasahe pogi.

02091026 mon hatid di pa dumi

Php20 pandesal

Hatid pogi at ganda office

Php39 toll fee

Php309 jolibee

Php39 toll fee

Php205 Mortein insect killer spray. Alfa.

Php500 palengke

Php60 2x30 mineral water.

Php5k upa paid jeff

Php6500 paid teresita ti soly upa

Php30 pamasahe

Php100 pogi

Php100 pogi

Pinili ang sarili nya.

𝗣𝗶𝗻𝗮𝘁𝘂𝗹𝗼𝗴 𝗮𝗸𝗼 𝗻𝗶 𝗕𝗼𝘆𝗳𝗶𝗲 𝘀𝗮 𝗸𝘄𝗮𝗿𝘁𝗼 𝗻𝗴 𝗽𝗶𝗻𝘀𝗮𝗻 𝗻𝗶𝘆𝗮 𝗻𝘂𝗻𝗴 𝗿𝗲𝘂𝗻𝗶𝗼𝗻 𝗻𝗶𝗹𝗮.

“Pwede bang van mo ang gamitin?”

Hindi ito simpleng tanong. Pakiusap na may halong utos. May kasamang ding ngiti ng nanay niya na ramdam ko namang di sinsero. Nakatayo ako sa sala nila, hawak ang susi ng sasakyan ko, iniisip kung bakit parang may exam akong kailangang ipasa kahit dalawang taon na kaming magkarelasyon ng anak niya.

Hindi naman ako palaging invited sa mga ganap nila. Madalas, nalalaman ko na lang sa Facebook - mga litrato, kainan, group photo na wala ako. Ramdam din ‘yon ng boyfriend ko. Kaya kadalasan, bumabawi siya pag kaming dalawa na lang ang nagde-date. Walang reklamo. Alam kong mahal niya ako. Pero pamilya pa rin niya ‘yon at naiipit siya. 

Pero halatang kapag may kailangan sila, saka lang ako nagiging visible.

Reunion nila sa norte. Ayaw nilang mag-commute. May van ako. May driver’s license. May trabaho. Kumpleto.

Pumayag ako. Pumayag din si Mama na magbantay sa anak ko.

Pumayag ako siguro dahil, umaasa pa rin akong balang araw, hindi lang ako “girlfriend lang na may anak,” kundi parte talaga ng pamilya. Kahit isang beses lang.

Gabi ang alis namin. Galing pa ako sa work - WFH pero dapat hanggang gabi ang sched. Buti pumayag si client, basta daw tapos ang tasks.. Pagkatapos, agad kong hinatid ang anak ko sa nanay ko at dumiretso na ako sa kanila. Tinulungan ko silang magbuhat ng gamit: bayong, lalagyan ng kung ano-ano. Pag-upo ko sa driver’s seat, ramdam ko na agad ang bigat sa balikat ko.

Isa-isa silang nakatulog.

Sa likod, mahihinang hilik. Sa passenger seat, boyfriend kong pinipilit gumising pero halatang pagod din dahil nagtrabaho din. 

Habang tinatahak ang kalsada, iniisip ko kung kailan ba huling beses na may nagtanong kung okay lang ako. Kung kaya ko pa. Kung gusto ko pa.

Bandang madaling-araw, huminto ako sa gasolinahan. Kailangan ko ng gasolina. Kailangan ko ng pagkain. Kailangan ko ng pahinga.

“Gising muna kayo,” sabi ko, pilit hininaan ang boses. “Bumili po ako ng pagkain at kape, pwede bang may pumalit mag maneho - iplip lang po ako saglit.”

May bumuntong-hininga sa likod. May nagsabi, “Bakit huminto pa? Baka di tayo umabot sa tanghalian.”

Parang may humila pababa sa sikmura ko.

Nag-offer naman ang boyfriend ko. Umiling ako. “Expired lisensya mo. Lalo lang tayong maaabala sakaling may mangyari.”

Walang ibang nagvolunteer. Yung kuya ni bf at isang pinsan ay may lisensya at kayang mag drive pero walang pakialam.

Kaya bumalik ako sa driver’s seat. Tinuloy ko ang biyahe.

Pagdating sa bayan ay ginising ko si boyfie para ituro kung saan yung bahay na pupuntahan. Nakarating naman kami ng maayos. Kumain sila. Nagkuwentuhan. May program, may mga tawanan. Pagod na pagod ako pero ngumiti pa rin. Nang sabihin ng boyfriend ko na bakante yung kuwarto ng pinsan niya at pwede akong magpahinga, hindi na ako tumanggi.

Ang plano ay ko saglit na idlip lang. Para maipakilala ako ng maayos sa ibang kamag anak pagkatapos kong magpahinga.

Nagising na lang ako sa katok. “Aalis na tayo.”

Paglabas ko ng kuwarto, konti na lang ang mga tao. Tinatanggal na ang ibang mga dekorasyon. Parang tapos na ang lahat - nang hindi man lang ako nakilala nang maayos.

May isang pinsan si boyfie na nag-alok ng pagkain pero nagmamadali na sila kuya at mama niya. May trabaho pa raw sa Maynila. Walang pa ring alok na sila na muna ang magmamaneho.

Napikon na ako pero di ko pinahalata.

“Magpapa-gas na ako,” sabi ko. “Tsaka engine wash habang nag aayos kayo ng gamit. Para direcho na mamaya.”

Tumango sila. Walang alinlangan.

Paglabas ko ng compound, hindi ako kumaliwa pabalik sa bayan. Dumiretso na ako.

Tahimik ang van. Walang hilik. Walang reklamo. Walang boses na nagsasabing mabagal ako, o mali ang desisyon ko. Walang matalas at mapanghusgang mga tingin.

Makalipas ang isang oras, nagsimulang tumunog ang phone ko. Tawag. Missed call. Tawag ulit. Hindi ko sinagot.

Mas malinaw ang isip ko kaysa kailanman. Pag nakauwi na ako saka ko na lang sasagutin para makipag hiwalay.

Hindi ako galit. Hindi rin ako naghihiganti. Pagod lang. At sa unang pagkakataon, pinili ko ang sarili ko.

Bakit ko pa ipipilit ang sarili ko sa mga taong hindi naman kami tinuturing na pamilya ng anak ko.