love

 pAG ibig

Filing Pag ibig

Option 2: Filing through any nearest Pag-IBIG Branch

Kindly bring the following requirements:
1.) Fully accomplished and signed Application for Provident Benefits (APB) Claim (HQP-PFF-285) (1 Original)
2.) Pag-IBIG Loyalty Card/Loyalty Card Plus or one (1) valid ID of the member (1 Photocopy)

If filing through a representative kindly submit an authorization letter (1 Original) and valid ID of both parties (1 Photocopy).

Notes:
1.) In case there is a discrepancy or gap between the member’s declared employment details against the record in the system, the member shall be required to submit Proof of Employment (Employment History, Certificate of Employment, Payslip, Contract, or any evidence that confirms employment).
2.) In all instances wherein photocopies are submitted, the original document must be presented for authentication.
3.) Pag-IBIG Fund may request additional documents if deemed necessary.

You can check on the latest version of Provident Benefits Claim Checklist of Requirements (HQP-PFF-377) from our website at www.pagibigfund.gov.ph under Downloadable Forms (Provident Related).

The list of valid IDs acceptable to the Fund is available on the Pag-IBIG Fund website or click/visit this link:
https://www.pagibigfundservices.com/virtualpagibig/ValidID.aspx. For your convenience, may we suggest to bring extra valid ID in case of additional validation that may be deemed necessary by the branch.

Branch Advisory: We are pleased to inform you that all Pag-IBIG Fund branches remain open and ready to serve you, while fully supporting the government’s energy conservation measures.

In line with Memorandum Circular No. 114, please be guided by our operating schedules:
• Office-based Branches: Monday to Friday, 8:00 AM – 5:00 PM
• Mall-based Branches: Tuesday to Saturday, 8:00 AM – 5:00 PM

Except holidays and work suspension.

05292026 fri calaca pogi pagibig

Punta calaca. 7:41am na wala pa material nila sa calaca.

Punta sa pagibig rob imus. File maturity claim.

6:24am dumating

7:40am pina akyat.

Php12+15 pamasahe.

8am exact nagpapasok

8:16am B2 C15 tapos na.

Maturity of 20 years lang ang makukuha. The rest sa 60 years retirement.

8:18 pauwi na.

Php15 pamasahe

Php109+89 Chard

Php5k cris pldt

Php70 2x35 mineral water

Php100 dishwashing paid DIna.

2k at 5k give to mama fel paid.

Droga

Alan Peter Cayetano has discovered a new political sacrament: baptism by bullet.

“Ang campaign against drugs is a human rights campaign,” sabi niya. “It’s a pro-life campaign, dahil pumapatay ang drugs.”

At ayan na naman tayo. Ang linis pakinggan. Ang lawyerly. Ang moral. Pero ipinatong iyan sa mga taon ng bangkay, police report, cardboard sign, nanay na umiiyak, at batang natutong matakot sa putok bago pa niya maintindihan ang salitang hustisya.

Oo, sinisira ng droga ang pamilya. Walang matinong tao ang magdi-deny niyan. Pero kung seryoso talaga tayo, sabihin natin ang buong katotohanan: ang pinakamalaking nagpapalaganap ng droga ay hindi ang mahirap na addict sa eskinita. Korapsyon.

Hindi lumilipad mag-isa ang droga papasok sa komunidad. Dumadaan iyan sa pantalan, sa customs, sa protektor, sa pulis na binayaran, sa opisyal na tumingin sa kabila, sa prosecutor na natulog, sa local patron na may cut, sa fixer, sa smuggler, sa padrino, sa sistemang may kumikita kaya may nakakalusot. Every bribe is a gateway drug. Every protected shipment is a death sentence waiting to scatter. Bawat opisyal na nagpapadaan ng droga, bawat pulis na nagpoprotekta, bawat politiko na nakikinabang o nananahimik, mas maraming pamilyang sinisira kaysa sa mahirap na user na ginagawang mukha ng problema.

Kaya kung seryoso ka talaga laban sa droga, habulin mo ang importer. Habusin mo ang financier. Habusin mo ang protector. Habusin mo ang pulis na sangkot. Habusin mo ang opisyal na binayaran. Habusin mo ang sistemang nagpapapasok ng droga habang mahirap ang ginagawang target practice. Addiction may destroy a family. But corruption industrializes the destruction.

At dahil doon, mas lalong mabigat ang tanong: kung drugs ang kalaban, bakit mahirap ang unang pinatay? Kung drugs ang problema, bakit hindi ang supply chain ang unang binasag? Kung drugs ang sumisira ng pamilya, bakit ang adik sa kanto ang ginawang trophy habang ang malalaking protektor nananatiling protektado?

Diyan pumapasok ang Estado. Kapag sinaktan tayo ng adik, kriminal, sindikato, o marahas na tao, may Estado tayong tatawagin. May pulis. May korte. May batas. May gobyernong dapat humabol, pumigil, mag-imbestiga, at magparusa. Pero kapag ang mismong Estado ang pumapatay, saan ka tatakbo? Sino ang tatawag sa pulis kung pulis ang may hawak ng bala? Sino ang hihingi ng hustisya kung gobyerno mismo ang pumirma sa pagkawala mo? Sino ang lalapitan mo kapag ang protector naging predator?

Iyan ang pinakamalalim na takot. Iyan ang pinakamabigat na krimen: kapag ang Estado, ang huling takbuhan ng mahina, ang siya nang nagiging makinang humahabol sa kanila.

So no, Alan. A campaign against drugs can be pro-life kung ang sagot ay treatment, rehabilitation, prosecution, livelihood, mental health, community rebuilding, at totoong police work. Pero ang kampanyang libo-libo ang patay, paulit-ulit ang “nanlaban,” mas mabilis ang bangkay kaysa kaso, mas mabilis ang bala kaysa conviction, at mas mabilis ang libing kaysa imbestigasyon? Hindi iyan pro-life. That is death with a press release. That is violence wearing a government ID.

Hindi iyan human rights. Iyan ay human rights na kinidnap, hinubaran ng ibig sabihin, at pinilit pumirma para ipagtanggol ang mismong abusong dapat niyang pigilan.

Sabi ni Alan, hindi raw ito tungkol sa extrajudicial killings dahil, ayon sa kanya, “we do not excuse that.” Ay, ang galing. May moral disclaimer sa dulo ng resibo. Parang “no offense” bago mang-insulto. Parang “with all due respect” bago manapak. Parang “God is on our side” habang nililigpit ang dugo sa sahig.

Hindi ang tanong kung verbally mong ine-excuse ang EJK. Ang tanong: dinepensahan mo ba, nilinis mo ba, pinabango mo ba, nilagyan mo ba ng moral ribbon ang sistemang pinagmulan nito?

Because if you say, “You have to do it the right way,” nasaan ang right way? Nasaan ang warrant? Nasaan ang korte? Nasaan ang ebidensya? Nasaan ang independent autopsy? Nasaan ang prosecution? Nasaan ang conviction? Nasaan ang tapang noong mahihirap ang pinapatay muna bago ipinapaliwanag?

“Do it the right way” is not a slogan. Hindi iyan legal air freshener. Hindi iyan maliit na polite sentence na ididikit mo sa madugong kampanya para hindi masyadong amoy kamatayan ang kwarto. “Do it the right way” means hindi pwedeng patayin ng Estado ang tao dahil lang akusado siya. It means police reports are not holy scripture. It means poverty is not probable cause. It means a cardboard sign is not evidence. Ibig sabihin, hindi dapat kilalanin ng nanay ang anak niya sa ilalim ng fluorescent light habang ang mga opisyal nagtatalo kung policy ba, excess ba, collateral damage ba, o malas lang ang kamatayan niya.

Dito nagiging malaswa ang argumento ni Alan. Gusto niya makuha ang moral credit ng pagiging anti-drugs nang hindi dinadala ang moral burden ng mga bangkay na iniwan ng drug war. Gusto niyang tawaging human rights, pero iiwasan ang humans na nawalan ng rights. Gusto niyang tawaging pro-life, pero parang footnote lang ang patay. Gusto niyang sabihing “we do not excuse EJK,” pero iniiwasan ang pangunahing tanong: kung hindi ito pinrotektahan ng Estado, bakit ang pattern ay sobrang national, sobrang paulit-ulit, sobrang pamilyar, sobrang bihirang maparusahan, at sobrang politically defended?

Kung isa o dalawang pulis ang nag-abuso, krimen iyan. Pero kung libo-libo ang namatay sa parehong narrative, sa parehong mahihirap na komunidad, sa parehong “nanlaban” script, habang ang mga lider ay nananakot, nagpapalakpakan, nagbibigay-gantimpala, nagdadahilan, at nagtatanggol? Hindi na iyan aksidente. System na iyan. And systems do not become innocent because a senator adds “God,” “human rights,” and “pro-life” into the sentence.

Linawin natin: human rights are not the enemy of human lives. Human rights are what keep human lives from becoming disposable. Hindi imported luxury ang human rights. Hindi iyan pa-English drama. Human rights ang simpleng patakaran na nagsasabing: kahit mahirap ka, tao ka. Kahit akusado ka, tao ka. Kahit may bisyo ka, tao ka. Kahit walang senador na kaibigan ang nanay mo, tao ka.

Human rights mean the State cannot murder you and call it discipline. Human rights mean the police cannot execute you and call it peace. Human rights mean the government cannot turn death into a shortcut dahil hassle ang due process. Human rights mean hindi laboratory rats ang mahihirap para sa authoritarian fantasies ng makapangyarihan.

At alam ito ni Alan Peter Cayetano. Hindi siya random comment-section lawyer. Abogado siya. Senador. Dating Foreign Affairs Secretary. Dating House Speaker. Ngayon, Senate President. Marunong siya sa procedure kapag procedure ang panangga sa kaalyado. Marunong siya sa legality kapag legality ang pampabagal sa accountability. Marunong siya sa institutional dignity kapag ang institution na pressured ay Senado, hindi eskinita.

Alam niya ang lenggwahe. Kaya mas masakit ang betrayal. Because when Alan uses human rights now, he is not ignorant of its meaning. He is laundering it. Kinukuha niya ang salitang “human rights,” tinatanggal ang due process, tinatanggal ang patay, tinatanggal ang nanay, tinatanggal ang ulila, tinatanggal ang mahirap, tapos pinupuno ang natirang balat ng police power at tinatawag na pro-life. That is not moral reasoning. That is verbal embalming. Ganyan inihahanda ng politiko ang bangkay para sa public viewing.

At mas makapal ang irony: minsan nang pumayag ang Pilipinas sa Rome Statute. The Senate concurred. Alan Peter Cayetano voted yes. Pumasok tayo sa sistemang ginawa para sa panahong pinoprotektahan ng kapangyarihan ang kapangyarihan, at ang patay ay hindi na makapagsampa ng kaso. Tapos ngayon, kapag kaalyado na ang hinahabol ng parehong prinsipyong pinayagan noon, biglang ang daming legal theater. Biglang sovereignty. Biglang due process. Biglang institutional courtesy. Biglang “protect, but within legal bounds.” Biglang lahat may nuance.

Pero nasaan ang nuance noong mahihirap ang kinakaladkad sa eskinita? Nasaan ang careful legal mind noong ang “nanlaban” ang naging pinaka-overused fiction sa bansa? Nasaan ang institutional courage noong ang mga nanay pinapaniwalang gospel truth ang police report? Nasaan ang concern sa “right way” noong iyon mismo ang hinihingi ng mahihirap?

Warrant muna. Korte muna. Ebidensya muna. Imbestigasyon muna. Pakinggan muna. Huwag patayin muna. Hindi impunity ang hinihingi ng mahihirap. Hinihingi lang nilang umabot din sa kanila ang Constitution.

Iyan ang scandal. Hindi scandal na anti-drugs si Alan. Dapat naman talagang maging anti-drugs ang kahit sinong matinong opisyal. Ang scandal ay sinusubukan niyang gawing malinis sa pandinig ang drug war sa pamamagitan ng pagtukoy sa kasamaan ng droga habang pinapaliit ang kasamaan ng State violence.

Pero ang Estado ay hindi street gang. Hindi ito amang galit na may baril. Hindi ito kapitbahay na naghihiganti. Ang Estado may kulungan, prosecutor, hukom, warrant, rules of evidence, forensic laboratory, budget, korte, abogado, imbestigador, at monopoly on lawful force. Kaya kapag ang Estado ang pumapatay nang labag sa batas, mas mabigat ang krimen. Because an ordinary criminal breaks the law. But an abusive State breaks the very shelter people run to when the law is broken.

Iyan ang hindi kayang hugasan ng “pro-life campaign.” Iyan ang hindi kayang takpan ng “human rights campaign.” Iyan ang hindi kayang gawing banal ng “God is on our side.” Kung ang human rights ginagamit para ipagtanggol ang drug war pero hindi ang dead of the drug war, hindi iyan principle. Theft iyan. Kung ang pro-life ay proteksyon sa komunidad laban sa droga pero hindi proteksyon sa mahirap laban sa bala, hindi iyan pro-life. Pro-power iyan.

Kaya kapag sinabi ni Alan Peter Cayetano na pro-life ang drug war, karapatan ng bansa na magtanong: buhay nino? Buhay ba ng batang nanuod mamatay ang tatay niya? Buhay ba ng nanay na tumanda ng sampung taon sa isang gabi? Buhay ba ng akusadong hindi umabot sa korte? Buhay ba ng komunidad na mas natakot sa uniporme kaysa sa kriminal? Buhay ba ng patay na naging “nanlaban” bago naging pangalan? O buhay-politikal lang ng mga kailangang linisin, i-reframe, at basbasan ang drug war bago dumating ang judgment?

Kung buhay talaga ang usapan, Alan would not sound like he is defending a slogan. He would sound like he is mourning a nation. Kung human rights talaga ito, hindi niya gagamitin ang phrase para shield ng power. Gagamitin niya ito para itanong kung bakit napakaraming powerless ang namatay na walang karapatan. Kung “right way” talaga ito, hindi siya magsisimula sa pagbinyag sa giyera. Magsisimula siya sa tanong: sino ang nag-utos? Sino ang bumaril? Sino ang nagpeke ng report? Sino ang nagprotekta sa pumatay? Sino ang nagreward sa sistema? Sino ang kumita sa droga? Sino ang nagpadaan sa supply? Sino ang ginawang scapegoat ang mahirap habang ang malalaki nanatiling protektado? At sino sa gobyerno ang naniniwala pa ring pwedeng gawing alay ang mahihirap para sa political theater?

Kaya pasensya na, Alan. Hindi lahat ng may “pro-life” sa sentence, buhay ang pinoprotektahan. Minsan, buhay lang ng narrative. Minsan, career lang ng kaalyado. Minsan, reputation lang ng rehimen. Minsan, pangalan lang ng makapangyarihan.

Because the dead are still dead. The mothers are still grieving. The children are still orphaned. The cases are still few. The accountability is still slow. The excuses are still loud. At ang mga politikong sobrang tapang noong mahirap ang target, biglang sobrang maingat kapag makapangyarihan ang akusado.

Hindi iyan rule of law. Class privilege iyan na may legal dictionary. Impunity iyan na naka-kurbata. Iyan ang lumang milagro ng Pilipinas: mabilis ang bala sa eskinita, mabagal ang hustisya kapag may koneksyon.

So no, Senator. Hindi mo pwedeng tawaging “human rights” ang machinery of fear dahil lang masama ang droga. Hindi mo pwedeng tawaging “pro-life” ang kampanyang nilakaran ang mga buhay na binura nito. Hindi mo pwedeng sabihing “do it the right way” matapos ang ilang taong pagtatanggol sa giyerang ipinagkait sa patay ang right way.

Dahil kapag kriminal ang pumatay, tumatakbo tayo sa Estado. Pero kapag Estado ang pumatay, buong bansa ang nagiging crime scene.

At ang tanong ay hindi na kung sinisira ng droga ang pamilya. Sinisira talaga. Ang tanong: sino ang sumira sa mga pamilyang inilibing ng drug war? Sino ang nagpasok, nagprotekta, at kumita sa drogang ginamit na dahilan para patayin ang mahirap? At bakit ang makapangyarihan, hanggang ngayon, pilit pa ring tinatawag na buhay ang pagkawasak?

Stage thyroid cancer

ANONG STAGE ANG THYROID CANCER MO?🌺

Dapat alam mo. Ang pagga gamot kasi sa thyroid cancer ay depende kung ano ang stage ng cancer mo.🌺 Ang dosage ng Radioactive treatment ay depende rin sa stage ng kanser o kung kumalat na ba ang thyroid cancer. 🦋Depende rin ito kung anong klase ang thyroid cancer ( well differentiated ba, tulad ng papillary at follicular cancer) o anaplastic cancer o oncocytic cancet ba. 😃

Huwag mahiyang magtanong sa inyong doktor! 😍

Please share!✅

#docirma #thyroidcancer#goiter #thyroidawaremenss #thyroidhealth

05282026 thu

Php410 give to mama paid power corrector/grab/clock with rh and temp

Php12+30 pamasahe pogi

Wfh ganda

Php30 pamasahe pogi

Php46 resibo shopee with carbon copy

Php300 grab pogi punta calaca

05272026 wed

Php12 pamasahe ganda

Ganda office

Pogi gym holiday

Php12+14 pamasahe gym pogi

Baon sunny side up + longanissa

Php157 power corrector

Php99 clock with RH and temp.

Php30 pogi

Basahin. Depende sa situwasyon.

May dalawang magkaibang resolusyon noon tungkol kay Sen. Leila de Lima, at pareho silang hindi automatic precedent para payagan ang remote voting ngayon.

Una: P.S. Res. No. 51 nina Drilon at Lacson.

Dito malinaw ang hinihingi: payagan si De Lima na “participate” sa plenary sessions through teleconferencing.

Keyword: participate.

Hindi “vote remotely.”

Hindi “cast votes online.”

Hindi “gawing normal ang remote voting ng senador.”

Sa mismong resolusyon pa, nakasulat ang importanteng linya: “physical presence is only required for voting.”

Ibig sabihin, ang pinag-uusapan doon ay remote participation sa deliberations: makapagsalita, makadalo, marinig, makilahok sa proseso. Pero hindi iyon blank check para bumoto online habang wala sa session hall. Kaya bago magpa-amen sa Facebook, magbasa muna ng sariling ebidensya. Baka ang resibo mo, ikaw ang sinisingil.

Pangalawa: P.S. Res. No. 658 nina Drilon, Hontiveros, Pangilinan, at Recto.

Ito naman ay nasa ibang konteksto: COVID-19 pandemic.

Nakaangkla ito sa force majeure o national emergency. Ang force majeure ay pambihirang pangyayaring hindi kontrolado ng tao o institusyon — gaya ng pandemya, kalamidad, giyera, o matinding emergency — na puwedeng pumigil sa normal na pagdaraos ng sesyon o physical presence ng mga miyembro.

Kaya ang batayan noon ay hindi “gusto lang namin mag-Zoom.” Ang batayan noon ay may national emergency na nakaapekto sa buong bansa, sa galaw ng Senado, at sa physical convening ng mga opisyal. Pandemic iyon. Hindi political convenience. Hindi personal accommodation. Hindi special pass para sa isang senador.

Kaya ang totoong tanong ngayon ay hindi: “Ayaw ba nila ng Zoom?”

Ang totoong tanong ay:

Participation ba ito o voting?

Emergency ba ito o convenience?

May force majeure ba o wala?

May transparent safeguards ba o “trust me bro” na naman?

Rule change ba ito for the institution, or special adjustment para sa isang tao?

Doon bumabagsak ang argumentong “sinubukian niyo ito para kay De Lima noon, bakit ayaw ninyo ngayon?”

Hindi pareho ang sitwasyon.

Kay De Lima, may usapin ng detention, representation, pandemic context, force majeure, at participation. Sa kasong ginagamit ngayon, ang gustong palabasin ay parang automatic precedent iyon para sa remote voting kahit wala nang pandemic at wala namang kaparehong national emergency.

Hindi porket may salitang “teleconferencing” sa lumang dokumento, puwede mo nang gawing remote voting pass ang Senado ngayon. Hindi porket marunong mag-Zoom ang institution, dapat na ring payagan ang pagboto nang hindi malinaw kung paano sisiguruhin ang transparency, independence, presence, deliberation, and public accountability.

Ang rules ng Senado hindi dapat binabaluktot depende sa pangangailangan ng kampo. Kung babaguhin ang rules, dapat pagdebatehan nang seryoso dahil long-term institutional consequence ito. Hindi ito simpleng tech upgrade. Kapag binuksan ang pinto sa remote voting without strict safeguards, hindi lang ito tungkol sa isang senador ngayon. Precedent ito para sa lahat ng susunod na critical votes: impeachment, treaties, national security, budget, war powers, appointments, investigations, and laws that can shape the country for decades.

So no, hindi sapat ang “eh si De Lima nga noon.”

Basahin ang dokumento. Basahin ang context. Basahin ang limitation.

Kaya bago magpaka-propeta sa kanan ng Ama, basahin muna ang kanan at kaliwang margin ng dokumento. Kasi minsan, ang hinahanap mong resibo laban sa iba, resibo pala ng sarili mong low reading comprehension.

05262026 tue chard

php10 pandesal

php12+12+30 pamasahe

pogi site

ganda office

Php70 2x35 mineral water

ginawa gripo kay miggy.

pina check tiles sira sa lababo ni miggy

check cr ti soly - poso negro puno - need malabanan

Nagpakabit sampayan gi pipe sa tindahan

pina ayos yung yero sa bakod ni ti Lily

estimate alulod ti nenie - inform ti SOLY

php2k globe give mama

php600 upa chard

php370 1 GI pipe 1/2 S20

php20 10pcs pako 2 inches

punta mercury puregold bacoor

php60 pamasahe

php173.25 immunpro

php2655 90x29.50 trileptal 300mg

php3000 `120x25 depamax tab 500mg

less 1387

php797.80 grocery puregold

php60 tricycle

Php500 bday gift kay Miel

Php30 pamasahe pogi

apple

A billionaire passed away at 56 from pancreatic cancer. His final words make us think:

“In the end, money is just a part of life I got used to. But now, lying in bed with this illness and looking back, I see that all the fame and wealth I earned mean nothing when faced with death.

Take care of yourself. Treat others with respect.

The older we get, the more we realize a $30 watch or a $300 watch tells the same time. A $30 wallet or a $300 wallet carries the same money.

Whether we drive a $150,000 car or a $30,000 car, the road is the same and we reach the same place. Whether we live in a 300-square-meter house or a 3,000-square-meter house — we are just as alone.

True happiness comes from inside, not from things.

If you fly first class or economy, and the plane crashes — you go down the same.

So… remember this: when you have friends or someone to talk to — that is real happiness.”

Five truths to remember:

1. Don’t teach your children to chase money. Teach them to seek happiness. Then they’ll understand the value of things, not the price.
2. Eat your food as medicine, or one day you’ll have to eat medicine as food.
3. People who truly love you won’t leave, even when they have every reason. They’ll always find a reason to stay.
4. There is a big difference between being human and being kind.
5. If you want to go fast — go alone. But if you want to go far — go together.

1.3M views

View 12,225 upvotes

View 1,624 shares

Magkaisa

THE RISE ABOVE THE FRAY SPEECH OF RISA

This is the speech of Senator Risa Hontiveros that caused the meltdown of Sen. Pia Cayetano. 

But anong mali sa sinabi ni Sen. Risa? She recognized the difficulties and the differences of the Senators but like a true leader, ang sinabi niya ay we cannot continue to remain divided. We can be better than this. 

At ang sabi nya - “And this is what the country needs from us now: for the Senate, in this difficult hour, to reflect the best of our people.”

Ang tunay na lider ay hindi nagtatanong na “Bakit walang kumamusta sa akin?” 

Bagkus, ang tunay na lider ay nag-aadhika na kaya nating “lampasan ang mga makasariling alalahanin at humubog ng isang pananaw para sa buong bansa.”

Yan ang puno’t dulo ng speech ni Risa. Basahin po ang kanyang privilege speech.

—————————-

PRIVILEGE SPEECH OF SENATOR RISA HONTIVEROS

May 20, 2026

Salamat po, Mr. President, I rise on a matter of personal and collective privilege.

Mr. President, halos isang linggo na matapos ang habulan at barilan dito sa Senado. Sa loob-loob ko, hindi ako mapanatag na simula noong Lunes, ang ipinapakita natin ay… para bang walang nangyari… na para bang hindi nabastos ang ating institusyon, ang ating mga empleyado, at ang mga Pilipino. Hindi maliit na bagay ang nangyari dito, at lalong hindi dapat inaasa sa mga Facebook Live, press conferences at media interviews ang pagtatahi-tahi ng mga pangyayari. 

Ganito na ba talaga kababa ang inabot ng ating pulitika sa Pilipinas? Ito na ba tayo, Mr. President? Tuluyan na bang nilihis ng pulitika ang ating mga pamantayan sa pakikipagkapwa?

The situation stooped so low that here, in and around these same August halls, may pwedeng magkasa ng baril sa harap ng mga sibilyan. Dear colleagues, kahit kailan hindi yan nangyari sa Pilipinas kahit panahon ng kudeta, not even during the darkest days of Martial Law, did gunfire erupt within our halls.

So, whether we stand in the minority or the majority, the Senate, as an institution, has sustained a profound injury to its dignity, credibility, and moral authority before the Filipino people. 

And this frustrates me, every day since Wednesday. Including in the context of initial findings from the investigation conducted by the Department of Justice, the Department of the Interior and Local Government, and the Philippine National Police beginning to reveal various points. 

Patuloy pa rin ang imbestigasyon Mr president at dapat lang but still this needs to be said: Kapag may nagpaputok ng baril, right here in the People’s House, kapag naghasik ka ng takot sa mga empleyado, sa media, sa security personnel, at sa mga sibilyan, kapag may na-trauma dahil sa karahasan at umuuwing nanginginig at hindi mapakali sa sariling bahay, lampas na ito sa isyu ng pamumulitika. Pambabastos na yan at pang-aabuso sa lahat-lahat ng ipinagkatiwala sa Senado bilang mga lingkod-bayan.

As we all know, democracy has always made room for disagreement. But dear colleagues, hindi na ito political disagreement, hindi na ito isyu ng kampihan. What should trouble us is the manner by which disagreement is being settled, which reflects a broader national discourse that has become more coarse and unforgiving; when aggression is normalized, and humiliation is treated as political currency. We cannot have a culture that proudly treats fellow Filipinos as enemies to be defeated, all in the name of clout. Yung mga pagbabanta, pambibintang, pananakit ng damdamin, hindi yan ang dapat ginagawang sukatan ng tapang. 

Kahit magkakatunggali sa pulitika, hindi tayo dapat ganyan sa isa’t-isa, lalo na dito sa Senado. Hindi ito tahanan ng ganyang kababang uri ng pulitika. Ngayon, higit sa kailanman, dapat manaig ang ating pagka-Pilipino. 

I refuse to believe na tayong mga Pilipino ay mga bulag na sumusunod sa sinumang pulitiko. I refuse to believe na wala nang natitirang malasakit, hiya, o pagmamahal sa bayan. 

Kasi ang mga krisis, ang mga sakuna… hindi yan nagtatanong kung sino ang kakampi mo sa pulitika. Lahat tayo tinatamaan, at lahat tayo may responsibilidad.

At tayo mismo, dito sa Senado, kaya nating magkasundo– in fact, all of the laws I myself have championed could not have passed without the support of those from across the political aisle. 

And I refuse to believe that this institution that has crafted laws for the most marginalized, that has conducted crucial investigations, that have moved the needle at various political junctures, is beyond repair or redemption.  

Let us remember, Mr. President, that we have a bicameral legislature with a Senate elected at large, precisely to have a body that can rise above parochial concerns and craft a vision for the entire nation. 

At kaya kong sabihin ng buong puso, that this Senate has, at its best, shown that disagreement does not destroy our common duty. We have passed laws across party lines. 

That is why we cannot act as though nothing happened last week. Alam natin ang tama at mali. Alam natin kapag may sumosobra na.

And this is what the country needs from us now: for the Senate, in this difficult hour, to reflect the best of our people.

May we prove worthy of the trust that our people have placed in us.

Marami pong salamat sa inyo at sa lahat, Mr. President.

They dont care.

Why would politicians care about fixing our public transportation system when they don’t even ride those dilapidated public vehicles to work?

.

Why would they care about fuel prices when their offices already have huge funds allocated for fuel anyway?

.

Why would they care about fixing our healthcare system when they can simply fly to another country for medical treatment?

.

And why would they care about improving our education system when their children study either in elite private schools here or abroad?

.

It’s hard to expect urgency from people who are insulated from the very problems ordinary citizens face every single day. The disconnect becomes even more painful when citizens are constantly told to “be patient” while leaders remain untouched by the consequences of poor governance. Real change can only happen when public officials are held accountable and made to prioritize the welfare of the people over their own comfort and privilege.

.

But yeah, let’s continue putting them in power come 2028 and let the suffering for the majority continue.

Stop being honest.

STOP being honest in job interviews. ( I say this as a recruiter )

Here's the thing... lying about where you went to college is not the same as lying about why you left your last job. An interview isn't an exam, it's a negotiation. The company wants to buy your skills. So stop treating it like you owe them something, and start treating it like the transaction it is.

I've eliminated candidates for things that genuinely didn't matter. If they'd just framed it differently, I'd have moved them forward without a second thought. So here's what I'd tell you to bend the truth about:

1. How long you've been looking for work If it's been months, DONT SAY IT. Every recruiter I know (and I mean every single one) will immediately think "why hasn't anyone hired this person yet?" It's not fair, but it's how our brains work. Say you recently started your search and you're weighing a few options. You're choosing, not chasing.

2. How many places you're applying to Don't tell us you're spraying your CV everywhere. Even if you are. Say you're being selective, only going after roles where you're a strong fit. It doesn't have to be 100% true.... it just can't sound desperate.

3. How well you know the company I've had candidates who had no idea what the company even did. Honestly, it happens more than you'd think. But there's no excuse — spend 10 minutes on Google News before the call. Just enough to not get caught off guard when they ask why you want to work there.

4. Your achievements at your last job This is where almost EVERYONE fails. People list what they did instead of what they achieved, and that's exactly why they don't get called back. "Managed the social media accounts" means nothing. "Grew our audience by 40% in one quarter" gets you to the next round. Quantify everything. There are free tools that help you reframe your CV this way use them, because this one thing alone changes everything.

And above all: stop walking into interviews like the company is doing you a favor. They called you because they need someone with your exact skills. Walk in with that energy. You're not there to beg, you're there to decide if they're worth your time too.

Subscribe our channel & get free English lectures!👇

https://www.youtube.com/@JustEnglish12

05252026 mon hatid submit pagibig claim

Php12 pandesal

hatid pogi at ganda

Php39 toll fee

Php192.86 tapa+ 2 yum burger

Php99 hotdog bfast jolibee

less 75 petot

Php39 toll fee

7:05 am bahay na.

8:49am submit pag ibig benefits claim

MSMAT261456F183

Punta SM Bacoor

Php154 grab

Php125 123 grab

Php3976.40 GRocery

Php218 jolibee lunch

Droga drug Lord.

Alan Peter Cayetano has discovered a new political sacrament: baptism by bullet.

“Ang campaign against drugs is a human rights campaign,” sabi niya. “It’s a pro-life campaign, dahil pumapatay ang drugs.”

At ayan na naman tayo. Ang linis pakinggan. Ang lawyerly. Ang moral. Pero ipinatong iyan sa mga taon ng bangkay, police report, cardboard sign, nanay na umiiyak, at batang natutong matakot sa putok bago pa niya maintindihan ang salitang hustisya.

Oo, sinisira ng droga ang pamilya. Walang matinong tao ang magdi-deny niyan. Pero kung seryoso talaga tayo, sabihin natin ang buong katotohanan: ang pinakamalaking nagpapalaganap ng droga ay hindi ang mahirap na addict sa eskinita. Korapsyon.

Hindi lumilipad mag-isa ang droga papasok sa komunidad. Dumadaan iyan sa pantalan, sa customs, sa protektor, sa pulis na binayaran, sa opisyal na tumingin sa kabila, sa prosecutor na natulog, sa local patron na may cut, sa fixer, sa smuggler, sa padrino, sa sistemang may kumikita kaya may nakakalusot. Every bribe is a gateway drug. Every protected shipment is a death sentence waiting to scatter. Bawat opisyal na nagpapadaan ng droga, bawat pulis na nagpoprotekta, bawat politiko na nakikinabang o nananahimik, mas maraming pamilyang sinisira kaysa sa mahirap na user na ginagawang mukha ng problema.

Kaya kung seryoso ka talaga laban sa droga, habulin mo ang importer. Habusin mo ang financier. Habusin mo ang protector. Habusin mo ang pulis na sangkot. Habusin mo ang opisyal na binayaran. Habusin mo ang sistemang nagpapapasok ng droga habang mahirap ang ginagawang target practice. Addiction may destroy a family. But corruption industrializes the destruction.

At dahil doon, mas lalong mabigat ang tanong: kung drugs ang kalaban, bakit mahirap ang unang pinatay? Kung drugs ang problema, bakit hindi ang supply chain ang unang binasag? Kung drugs ang sumisira ng pamilya, bakit ang adik sa kanto ang ginawang trophy habang ang malalaking protektor nananatiling protektado?

Diyan pumapasok ang Estado. Kapag sinaktan tayo ng adik, kriminal, sindikato, o marahas na tao, may Estado tayong tatawagin. May pulis. May korte. May batas. May gobyernong dapat humabol, pumigil, mag-imbestiga, at magparusa. Pero kapag ang mismong Estado ang pumapatay, saan ka tatakbo? Sino ang tatawag sa pulis kung pulis ang may hawak ng bala? Sino ang hihingi ng hustisya kung gobyerno mismo ang pumirma sa pagkawala mo? Sino ang lalapitan mo kapag ang protector naging predator?

Iyan ang pinakamalalim na takot. Iyan ang pinakamabigat na krimen: kapag ang Estado, ang huling takbuhan ng mahina, ang siya nang nagiging makinang humahabol sa kanila.

So no, Alan. A campaign against drugs can be pro-life kung ang sagot ay treatment, rehabilitation, prosecution, livelihood, mental health, community rebuilding, at totoong police work. Pero ang kampanyang libo-libo ang patay, paulit-ulit ang “nanlaban,” mas mabilis ang bangkay kaysa kaso, mas mabilis ang bala kaysa conviction, at mas mabilis ang libing kaysa imbestigasyon? Hindi iyan pro-life. That is death with a press release. That is violence wearing a government ID.

Hindi iyan human rights. Iyan ay human rights na kinidnap, hinubaran ng ibig sabihin, at pinilit pumirma para ipagtanggol ang mismong abusong dapat niyang pigilan.

Sabi ni Alan, hindi raw ito tungkol sa extrajudicial killings dahil, ayon sa kanya, “we do not excuse that.” Ay, ang galing. May moral disclaimer sa dulo ng resibo. Parang “no offense” bago mang-insulto. Parang “with all due respect” bago manapak. Parang “God is on our side” habang nililigpit ang dugo sa sahig.

Hindi ang tanong kung verbally mong ine-excuse ang EJK. Ang tanong: dinepensahan mo ba, nilinis mo ba, pinabango mo ba, nilagyan mo ba ng moral ribbon ang sistemang pinagmulan nito?

Because if you say, “You have to do it the right way,” nasaan ang right way? Nasaan ang warrant? Nasaan ang korte? Nasaan ang ebidensya? Nasaan ang independent autopsy? Nasaan ang prosecution? Nasaan ang conviction? Nasaan ang tapang noong mahihirap ang pinapatay muna bago ipinapaliwanag?

“Do it the right way” is not a slogan. Hindi iyan legal air freshener. Hindi iyan maliit na polite sentence na ididikit mo sa madugong kampanya para hindi masyadong amoy kamatayan ang kwarto. “Do it the right way” means hindi pwedeng patayin ng Estado ang tao dahil lang akusado siya. It means police reports are not holy scripture. It means poverty is not probable cause. It means a cardboard sign is not evidence. Ibig sabihin, hindi dapat kilalanin ng nanay ang anak niya sa ilalim ng fluorescent light habang ang mga opisyal nagtatalo kung policy ba, excess ba, collateral damage ba, o malas lang ang kamatayan niya.

Dito nagiging malaswa ang argumento ni Alan. Gusto niya makuha ang moral credit ng pagiging anti-drugs nang hindi dinadala ang moral burden ng mga bangkay na iniwan ng drug war. Gusto niyang tawaging human rights, pero iiwasan ang humans na nawalan ng rights. Gusto niyang tawaging pro-life, pero parang footnote lang ang patay. Gusto niyang sabihing “we do not excuse EJK,” pero iniiwasan ang pangunahing tanong: kung hindi ito pinrotektahan ng Estado, bakit ang pattern ay sobrang national, sobrang paulit-ulit, sobrang pamilyar, sobrang bihirang maparusahan, at sobrang politically defended?

Kung isa o dalawang pulis ang nag-abuso, krimen iyan. Pero kung libo-libo ang namatay sa parehong narrative, sa parehong mahihirap na komunidad, sa parehong “nanlaban” script, habang ang mga lider ay nananakot, nagpapalakpakan, nagbibigay-gantimpala, nagdadahilan, at nagtatanggol? Hindi na iyan aksidente. System na iyan. And systems do not become innocent because a senator adds “God,” “human rights,” and “pro-life” into the sentence.

Linawin natin: human rights are not the enemy of human lives. Human rights are what keep human lives from becoming disposable. Hindi imported luxury ang human rights. Hindi iyan pa-English drama. Human rights ang simpleng patakaran na nagsasabing: kahit mahirap ka, tao ka. Kahit akusado ka, tao ka. Kahit may bisyo ka, tao ka. Kahit walang senador na kaibigan ang nanay mo, tao ka.

Human rights mean the State cannot murder you and call it discipline. Human rights mean the police cannot execute you and call it peace. Human rights mean the government cannot turn death into a shortcut dahil hassle ang due process. Human rights mean hindi laboratory rats ang mahihirap para sa authoritarian fantasies ng makapangyarihan.

At alam ito ni Alan Peter Cayetano. Hindi siya random comment-section lawyer. Abogado siya. Senador. Dating Foreign Affairs Secretary. Dating House Speaker. Ngayon, Senate President. Marunong siya sa procedure kapag procedure ang panangga sa kaalyado. Marunong siya sa legality kapag legality ang pampabagal sa accountability. Marunong siya sa institutional dignity kapag ang institution na pressured ay Senado, hindi eskinita.

Alam niya ang lenggwahe. Kaya mas masakit ang betrayal. Because when Alan uses human rights now, he is not ignorant of its meaning. He is laundering it. Kinukuha niya ang salitang “human rights,” tinatanggal ang due process, tinatanggal ang patay, tinatanggal ang nanay, tinatanggal ang ulila, tinatanggal ang mahirap, tapos pinupuno ang natirang balat ng police power at tinatawag na pro-life. That is not moral reasoning. That is verbal embalming. Ganyan inihahanda ng politiko ang bangkay para sa public viewing.

At mas makapal ang irony: minsan nang pumayag ang Pilipinas sa Rome Statute. The Senate concurred. Alan Peter Cayetano voted yes. Pumasok tayo sa sistemang ginawa para sa panahong pinoprotektahan ng kapangyarihan ang kapangyarihan, at ang patay ay hindi na makapagsampa ng kaso. Tapos ngayon, kapag kaalyado na ang hinahabol ng parehong prinsipyong pinayagan noon, biglang ang daming legal theater. Biglang sovereignty. Biglang due process. Biglang institutional courtesy. Biglang “protect, but within legal bounds.” Biglang lahat may nuance.

Pero nasaan ang nuance noong mahihirap ang kinakaladkad sa eskinita? Nasaan ang careful legal mind noong ang “nanlaban” ang naging pinaka-overused fiction sa bansa? Nasaan ang institutional courage noong ang mga nanay pinapaniwalang gospel truth ang police report? Nasaan ang concern sa “right way” noong iyon mismo ang hinihingi ng mahihirap?

Warrant muna. Korte muna. Ebidensya muna. Imbestigasyon muna. Pakinggan muna. Huwag patayin muna. Hindi impunity ang hinihingi ng mahihirap. Hinihingi lang nilang umabot din sa kanila ang Constitution.

Iyan ang scandal. Hindi scandal na anti-drugs si Alan. Dapat naman talagang maging anti-drugs ang kahit sinong matinong opisyal. Ang scandal ay sinusubukan niyang gawing malinis sa pandinig ang drug war sa pamamagitan ng pagtukoy sa kasamaan ng droga habang pinapaliit ang kasamaan ng State violence.

Pero ang Estado ay hindi street gang. Hindi ito amang galit na may baril. Hindi ito kapitbahay na naghihiganti. Ang Estado may kulungan, prosecutor, hukom, warrant, rules of evidence, forensic laboratory, budget, korte, abogado, imbestigador, at monopoly on lawful force. Kaya kapag ang Estado ang pumapatay nang labag sa batas, mas mabigat ang krimen. Because an ordinary criminal breaks the law. But an abusive State breaks the very shelter people run to when the law is broken.

Iyan ang hindi kayang hugasan ng “pro-life campaign.” Iyan ang hindi kayang takpan ng “human rights campaign.” Iyan ang hindi kayang gawing banal ng “God is on our side.” Kung ang human rights ginagamit para ipagtanggol ang drug war pero hindi ang dead of the drug war, hindi iyan principle. Theft iyan. Kung ang pro-life ay proteksyon sa komunidad laban sa droga pero hindi proteksyon sa mahirap laban sa bala, hindi iyan pro-life. Pro-power iyan.

Kaya kapag sinabi ni Alan Peter Cayetano na pro-life ang drug war, karapatan ng bansa na magtanong: buhay nino? Buhay ba ng batang nanuod mamatay ang tatay niya? Buhay ba ng nanay na tumanda ng sampung taon sa isang gabi? Buhay ba ng akusadong hindi umabot sa korte? Buhay ba ng komunidad na mas natakot sa uniporme kaysa sa kriminal? Buhay ba ng patay na naging “nanlaban” bago naging pangalan? O buhay-politikal lang ng mga kailangang linisin, i-reframe, at basbasan ang drug war bago dumating ang judgment?

Kung buhay talaga ang usapan, Alan would not sound like he is defending a slogan. He would sound like he is mourning a nation. Kung human rights talaga ito, hindi niya gagamitin ang phrase para shield ng power. Gagamitin niya ito para itanong kung bakit napakaraming powerless ang namatay na walang karapatan. Kung “right way” talaga ito, hindi siya magsisimula sa pagbinyag sa giyera. Magsisimula siya sa tanong: sino ang nag-utos? Sino ang bumaril? Sino ang nagpeke ng report? Sino ang nagprotekta sa pumatay? Sino ang nagreward sa sistema? Sino ang kumita sa droga? Sino ang nagpadaan sa supply? Sino ang ginawang scapegoat ang mahirap habang ang malalaki nanatiling protektado? At sino sa gobyerno ang naniniwala pa ring pwedeng gawing alay ang mahihirap para sa political theater?

Kaya pasensya na, Alan. Hindi lahat ng may “pro-life” sa sentence, buhay ang pinoprotektahan. Minsan, buhay lang ng narrative. Minsan, career lang ng kaalyado. Minsan, reputation lang ng rehimen. Minsan, pangalan lang ng makapangyarihan.

Because the dead are still dead. The mothers are still grieving. The children are still orphaned. The cases are still few. The accountability is still slow. The excuses are still loud. At ang mga politikong sobrang tapang noong mahirap ang target, biglang sobrang maingat kapag makapangyarihan ang akusado.

Hindi iyan rule of law. Class privilege iyan na may legal dictionary. Impunity iyan na naka-kurbata. Iyan ang lumang milagro ng Pilipinas: mabilis ang bala sa eskinita, mabagal ang hustisya kapag may koneksyon.

So no, Senator. Hindi mo pwedeng tawaging “human rights” ang machinery of fear dahil lang masama ang droga. Hindi mo pwedeng tawaging “pro-life” ang kampanyang nilakaran ang mga buhay na binura nito. Hindi mo pwedeng sabihing “do it the right way” matapos ang ilang taong pagtatanggol sa giyerang ipinagkait sa patay ang right way.

Dahil kapag kriminal ang pumatay, tumatakbo tayo sa Estado. Pero kapag Estado ang pumatay, buong bansa ang nagiging crime scene.

At ang tanong ay hindi na kung sinisira ng droga ang pamilya. Sinisira talaga. Ang tanong: sino ang sumira sa mga pamilyang inilibing ng drug war? Sino ang nagpasok, nagprotekta, at kumita sa drogang ginamit na dahilan para patayin ang mahirap? At bakit ang makapangyarihan, hanggang ngayon, pilit pa ring tinatawag na buhay ang pagkawasak?

05242026 sun nakadumi

Php20 jing jing

Php79 7 pcs lacatan saging

php30 pogi gym pamasahe

052320206 sat sm sila. nakadumi

Off pogi at ganda

Php40 malabon

Php2k transfer to ganda.

Pogi nag gym

php200 kfc pogi

Php2k utang pogi mag sm with ate nya.

Mama punta sa patay with annie. Kapatid ni babe.

Php220 indrive