Hindi na nila tayo tinitingnan bilang tao.
Tinitingnan na nila tayo bilang numero lang.
Numero ng boto tuwing eleksyon.
Numero ng tax na pwede nila kunin.
Numero ng mahirap na pwede nila picturan para magmukha silang mabait.
Pag eleksyon, ang bait nila.
Pag eleksyon, ang lapit nila.
Pag eleksyon, kakamay sila, yayakap sila, kakain sila sa bahay mo.
Pag eleksyon, sasabihin nila, kayo ang boss ko, kayo ang mahalaga.
Pero pag nakaupo na sila...
Sino ka na?
Hindi ka na nila kilala.
Hindi ka na nila pinapansin.
Hindi ka na nila pinakikinggan.
Yung dating nangangako na aayusin kalsada, nasaan na?
Yung dating nangangako na papabain presyo ng bilihin, nasaan na?
Yung dating nangangako na tutulungan mahirap, nasaan na?
Yung dating nangangako na hindi magnanakaw, nasaan na?
Wala.
Kasi para sa kanila, tapos na gamit mo.
Nakuha na nila boto mo.
Nakuha na nila posisyon nila.
Nakuha na nila pera na gusto nila.
Ikaw? Bahala ka na sa buhay mo.
Tingnan mo nangyayari ngayon.
Presyo ng bigas, ang taas.
Presyo ng kuryente, ang taas.
Presyo ng tubig, ang taas.
Presyo ng pamasahe, ang taas.
Presyo ng gamot, ang taas.
Pero sahod mo, ganun pa rin.
Tulong nila, ganun pa rin.
Serbisyo nila, ganun pa rin.
Pag nagkasakit ka, ikaw magbabayad.
Pag nawalan ka ng trabaho, ikaw maghahanap.
Pag binaha ka, ikaw maglilimas.
Pag nagutom ka, ikaw magtitiis.
Tapos pag magrereklamo ka, sasabihin nila, magtiis ka lang.
Pag magrereklamo ka, sasabihin nila, magsipag ka kasi.
Pag magrereklamo ka, sasabihin nila, wag ka magreklamo, buti nga may gobyerno.
Buti nga may gobyerno?
Anong klaseng gobyerno yung pag may bagyo, sila pa huling dumating?
Anong klaseng gobyerno yung pag may sakuna, sila pa unang nagpa-picture?
Anong klaseng gobyerno yung pag may proyekto, sila pa unang kumita?
Kasi sa totoo lang...
Sobrang liit na talaga tingin nila sa atin.
Akala nila, masaya na tayo sa 500 pesos na ayuda.
Akala nila, masaya na tayo sa 1 kilong bigas na may mukha nila.
Akala nila, masaya na tayo sa relief goods na pinaghirapan din natin bayaran sa tax.
Akala nila, bobo tayo.
Akala nila, hindi natin nakikita pagnanakaw nila.
Akala nila, hindi natin nararamdaman hirap na binibigay nila.
Pero nagkakamali sila.
Hindi tayo bobo.
Hindi tayo bulag.
Hindi tayo bingi.
Nakikita natin lahat.
Nararamdaman natin lahat.
Naalala natin lahat.
Tahimik lang tayo ngayon kasi pagod tayo magtrabaho para mabuhay.
Pero wag sila magkamali.
Kasi yung taong tahimik na pinagmamasdan lahat...
Yun ang pinaka-nakakatakot pag sumabog na.
At pag sumabog na tayo, hindi na tayo hihingi ng ayuda.
Hihingi na tayo ng hustisya.
Kasi tayo, hindi tayo maliit.
Tayo ang nagpapasahod sa kanila.
Tayo ang bumoboto sa kanila.
Tayo ang nagpapaupo sa kanila.
Kung wala tayo, wala sila.
Kaya sana maalala nila...
Hindi sila nakaupo para yumaman.
Nakaupo sila para magsilbi.
At kung hindi nila kaya magsilbi...
Sila ang dapat bumaba.
Hindi tayo ang dapat magtiis.
#hosonpoint #hustleoverslavery