Edmat
Hi I'm Ed Mat of the Philippines....
Tuesday, May 12, 2026
05132026 wed
Excess.
Monday, May 11, 2026
Can any senator..
05122026 tue phmc
05112026 mon nakadumi.
Bp
Saturday, May 09, 2026
05102026 sun happy fiesta
More
Learn to communicate your value
Kumusta si Inay?
Kumusta na si Nay?
Because people know I spend half of the year in the US to be with Nay, the first thing I am usually asked these days is “Kumusta na si Nay?”
Nay is doing great, she is still so amazing. Paglaki ko, gusto ko maging tulad nya. How to be you po?
She is so blessed with a very strong mind. She manages her finances still. One of the places I drove her to before I left last month was to her appointment with the tax folks. She pays her bills online and would only need assistance when she needs to talk to someone on the phone. But this was before she had her hearing aid. Now she can again manage talking to people on the phone.
She finally decided to have a hearing aid. She was loving her peace and quiet and was happy enough with “selective hearing”. But she realized there would be some advantages to having an aid especially for some transactions on the phone. Bonus is she could listen in now to conversations around her, if she chooses to. We even joked about getting a hearing aid without telling everyone. We laughed so much just thinking about that scenario.
She tells me that the world is actually noisy - she now hears the humming of the appliances in the house, she can hear when the rice cooker or the oven alarm sounds off, she can hear when someone is trying to open the door using the code or when someone has dropped a package. Even the television is noisy as she got used to just reading the captions. When the housekeepers arrive, she does not put on her hearing aid as the noise is just too much for her. The gardeners who come once a week are also noisy. Now I appreciate her love for her peace and quiet. She is actually very happy to say before the end of the day that she will remove her hearing aid already and will not be in a hurry to put it back on in the morning. Now she has an option.
Nay has always resisted using a wheelchair and would get up on her two feet and walk, no matter how slow she gets now. She does not even use a walker around the house because she can hold on to something if she needs to - the benefit of having a small house 😉. She uses a walker when we go to the doctor, the dentist, or the supermarket. But we go more often to Trader Joe’s because it is a lot smaller than most places. And she could go browse around the whole store and see everything she wants to buy - the dutch griddle cakes, the mango ice cream, the vegetable gyoza, the fruits and vegetables, the special breads, etc. Now I see the wisdom in insisting on walking. She is 91 and she walks!
Nay decided to stop driving this year, at 91. She still has the license but she finally heeded her doctor’s advice to avoid driving already. She has always loved her independence. She told me years ago that in the US, she could just up and go - just get in her car and drive to wherever she wants or needs to go. In the Philippines, she has to wait for someone to drive her to wherever. It helps that now she can order things online and get most of the things she needs delivered right at her doorstep. Because of her very strong mind, she has kept up with technology. I remember she got herself an iPad when it was first launched and she even gifted me with my own iPad because I was already in my 60’s and I still did not own one 🤪🤪🤪. Technology has helped Nay a great deal in coping with the sense of loss of independence when she decided to give up driving.
Nay has embraced the digital reader versus the actual book. She loves to read but holding a book has become uncomfortable already especially when she is reading in bed. She was starting to watch TV more than read a book. But with the Kindle and the ease of buying the books she wants, she reads more now. I introduced her to the ReadScripture app for her bible reading and she is now way ahead of me. She reads all the books I would recommend and even gives me reviews. Someday I hope to be as voracious as she is.
She still loves watching TV - her daily shows include the local news and the national and international news as she is very much interested in what’s going on in the world, the long running Jeopardy as it keeps her mind sharp and she loves watching the smart guys like her, her cooking shows, and whatever series she would start on. And of course, our all time favorite - hallmark movies! We still love the beautiful stories about good people in this world.
Though technically Nay lives alone, where she enjoys her peace and quiet and the familiarity of her home and her routine, she is actually surrounded by family. Her youngest son Ron lives right beside her, checks on her in the morning, has lunch and dinner with her every day and watches the news with her every night. Her grandkids and great grandkids drop by her house 2 to 3 times a week at least, and have dinner with her after school. And her other children also come and visit as often as they could. The family celebrates each and everyone’s birthday with a cake and a dinner with Nay - there’s more than enough celebration spread throughout the year. There is almost no dull moment in Nay’s house in Coney.
And I am lucky enough to finally be able to spend half of the year in Coney and be part of all the family celebrations with Nay. On mother’s day, there will again be dinner in Coney. I will not be there, but in spirit I am. I will never tire of celebrating Nay on Mother’s Day. She is amazing - she has been a mother for almost 70 years now. She was just a kid 70 years ago - she practically grew up with us. Imagine having 9 children, 17 grandchildren, and almost 15 great grandchildren (yes, one more on the way). Add all the other children (our cousins and friends) who call her Nay because she mothered them too. Imagine what she has gone through as a mother in the past 70 years!
Kumusta na si Nay? You wouldn’t believe how great she is, how she finds something to laugh about and to be grateful for all the days of her life, how she loves us all and prays for us all every single moment she could. We are truly blessed we have Nay.
Happy Mother’s Day po Nay. Mahal na mahal po namin kayo.
Respeto
Skip to content
News
“Pinayagan niyang gamitin nang libre ang mahigit 600 parking slot nang walang kapalit… Pero nang raskasin ng isang hambog na intern ang bago niyang kotse at siya pa ang piliting humingi ng tawad, walang nakaalam na isang maling desisyon lang ang sisira sa buong kumpanya.”
Posted on 8 May, 2026 by mun
Noong araw na matapos ang long weekend ng Labor Day, nadatnan kong parang sinaksak ang buong tagiliran ng bago kong sasakyan.
Mahabang gasgas.
Malalim.
Mula pinto hanggang likod, halos abot primer ang pintura.
At nang tingnan ko ang CCTV, nakita ko ang gumawa.
Isang bagong intern sa kompanya namin.
Nakatayo siya sa harap ng kotse ko, hawak ang susi, tapos diretsong hinatak sa pintura na para bang may pinupunit siyang papel.
Ang mas masakit?
Nang harapin ko siya, ngumiti pa siya.
“Ako ang gumawa. So what?” sabi niya, nakataas ang baba. “Sino ba kasi nagsabi sa’yo na umasta kang special dito sa office? Parking lang ’yan. Akala mo pag-aari mo buong mundo?”
Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.
“Hindi ako umaastang special,” sabi ko. “Akin ang parking lot na ’to. Ako ang bumili ng lupa. Ako ang nagpagawa nito. At ’yang puwestong ’yan, reserved para sa akin.”
Tumawa siya.
“Wow. Rich girl speech.”
Ako si Lia Mercado, senior operations manager sa isang logistics tech company sa Ortigas Center.
Tatlong taon na ang nakalipas, lumipat ang kompanya namin sa bagong building na walang kasamang parking. Araw-araw, nag-aagawan ang mga empleyado sa kalye. May natiticketan. May natotow. May pumapasok nang late dahil kalahating oras naghahanap ng mapagpaparadahan.
Nagmungkahi ako noon sa head office na bumili ang kumpanya ng vacant lot sa likod ng building para gawing employee parking.
Payag na sana ang regional director.
Pero hinarang iyon ni Ms. Corazon Villena, HR manager namin.
“Hindi obligasyon ng kompanya na bigyan ng libreng parking ang mga empleyado,” sabi niya noon. “Kapag ginawa natin ’yan, lalaki ang gastos. Hindi practical.”
Kaya noong huli, ako mismo ang bumili.
Hindi dahil sobrang bait ko.
Kundi dahil araw-araw ko ring nakikita ang hirap ng mga kasamahan ko.
Naglabas ako ng halos ₱48 milyon mula sa sariling ipon at investments para bilhin ang lupa, patagin, lagyan ng ilaw, CCTV, guardhouse, drainage, at marking.
Naging 600 parking slots iyon.
Isang slot lang ang tinira ko para sa sarili ko.
Pinakamalapit sa elevator entrance.
Ang natitirang 599, pinagamit ko sa lahat ng empleyado nang libre.
Walang bayad.
Walang monthly fee.
Walang kahit anong singil.
Ang kondisyon ko lang noon ay malinaw:
“Reserved sa akin ang unang slot malapit sa elevator.”
Si Ms. Corazon mismo ang unang pumayag.
“Lia, malaking bagay ’to sa lahat,” sabi niya habang halos hawakan pa ang kamay ko. “Promise, ako mismo ang magpapaalala sa lahat na reserved ’yan sa’yo.”
Dahil sa parking lot na iyon, siya ang umani ng papuri sa management.
Sa report niya, isinulat niyang “HR successfully resolved employee parking concerns through strategic internal coordination.”
Strategic internal coordination?
Ako ang nagbayad.
Siya ang na-promote.
Hindi ko na pinansin.
Sabi ko sa sarili ko, okay lang. Basta nakatulong.
Pero noong araw na iyon, habang nakatayo ako sa tabi ng kotse kong bagong bili pa lang noong nakaraang buwan, unti-unti kong naintindihan na may mga taong kapag tinulungan mo, hindi ka nila pasasalamatan.
Aangkinin pa nila ang tulong mo.
At kapag hindi ka pumayag, ikaw pa ang masama.
“Lia,” singit ni Ms. Corazon habang nakakunot-noo, “huwag mo nang palakihin ’to.”
Tiningnan ko siya.
“Pinagsasabi n’yo, Ma’am?”
Bumuntong-hininga siya na parang ako pa ang istorbo.
“Parking space lang ’yan. First come, first served dapat. Hindi maganda na araw-araw mong inaangkin ang pinakamagandang puwesto.”
Napakurap ako.
“Akin nga po ang buong parking lot.”
“Pero ginagamit na ng employees,” sagot niya. “So practically, company benefit na siya.”
Tumawa ako, pero walang saya.
“Company benefit? Kailan naging company property ang binili ko gamit ang pera ko?”
Hindi siya sumagot agad.
Ang intern na si Jessa Ramos naman ay tumawid ang mga braso at ngumisi.
“See? Ang yabang talaga. Kaya ka nara-raket eh.”
“Jessa,” malamig kong sabi, “rinasp mo ang kotse ko. Magbabayad ka.”
Umirap siya.
“Bayad? Para saan? Dapat nga ikaw ang mag-sorry sa lahat. Ang dami mong slot, pero gusto mo ikaw lagi pinakamalapit sa elevator. Hindi patas.”
Doon may lumapit na katrabaho ko, si Mina, at bumulong.
“Lia, huwag mo na siguro patulan. Pamangkin daw ’yan ni Sir Ramon.”
Si Ramon Del Pilar ang branch general manager namin.
Bigla kong naalala ang ilang meeting noon.
Minsan, pabiro niyang sinabi, “Buti pa si Lia, may private parking. CEO yarn?”
Lahat tumawa.
Ako rin, kahit hindi nakakatawa.
Ngayon ko naintindihan.
Hindi ito simpleng intern na galit sa “privilege.”
Ito ay pamangkin ng boss na gustong makuha ang puwestong malapit sa elevator para sa tiyuhin niya.
“Hindi ko pakialam kung kaninong pamangkin siya,” sabi ko. “Nanira siya ng property. Magbabayad siya.”
Namula ang mukha ni Jessa.
“Dream on. Intern lang ako. Wala akong pambayad sa kaartehan mong kotse.”
Kinuha ko ang cellphone ko.
“Kung ganoon, pulis na ang kakausap sa’yo.”
Pagkarinig niya noon, nagbago ang mukha niya.
“OA ka! Parking issue lang ’to!”
Tumawag ako sa barangay at police assistance desk na sakop ng building.
Habang naghihintay, nagsimulang dumami ang mga empleyado sa paligid.
May nakikisilip.
May nagvi-video.
May nagbubulungan.
Pagdating ng dalawang pulis, agad kong ipinakita ang CCTV footage at ang gasgas sa sasakyan.
Tinatanong pa lang nila si Jessa, bigla siyang umiyak.
“Sir, hindi ko naman po sinasadya. Galit lang po ako kasi unfair po siya. Lahat kami hirap sa parking, tapos siya may sariling reserved slot. Intern lang po ako. Wala po akong pera.”
May ilang empleyado agad na naawa.
“Lia, baka naman puwedeng patawarin mo na.”
“Oo nga, may kaya ka naman.”
“Hindi naman siguro kailangang umabot sa kaso.”
“Isipin mo rin future ng bata.”
Then Ms. Corazon stepped forward like she was the saint of fairness.
“Lia, pakinggan mo ang lahat. Since ikaw naman ang mas nakakaangat, ikaw na ang umunawa. Hindi na kailangang magbayad si Jessa. Hindi ka na rin niya hihingan ng sorry. Simula ngayon, gawin na lang nating equal ang parking. Wala nang reserved-reserved.”
Napatingin ako sa kanya nang matagal.
“So ang solution n’yo,” tanong ko, “rinasp niya kotse ko, hindi siya magbabayad, hindi siya hihingi ng tawad, at aalisin n’yo pa ang reserved slot ko sa sarili kong lupa?”
Tahimik sila.
Tapos may lalaki sa likod ang sumigaw, “Eh kung ayaw mo, huwag mo na kaming pagamitin!”
Tumingin ako sa kanya.
Ngumiti ako.
“Good idea.”
Kinuha ko ulit ang cellphone ko at tinawagan ang property management.
“Ito si Lia Mercado, owner ng parking lot sa likod ng Northgate Building. Pakipadala ngayon ang security team. I-lock lahat ng 600 slots. Starting today, walang makakapasok o makakapag-park doon nang walang written permission ko.”
Parang sumabog ang buong lobby.
“Ano?!”
“Hindi mo puwedeng gawin ’yan!”
“Saan kami magpa-park bukas?”
“Parking benefit namin ’yan!”
Nakangiti akong tumingin sa kanila.
“Benefit n’yo? Hindi. Utang na loob n’yo ’yan.”
At habang nagsisigawan sila, biglang bumukas ang elevator.
Lumabas si Sir Ramon Del Pilar.
Nakasunod sa kanya ang regional director mula head office.
At sa kamay ng director, hawak niya ang folder na may pangalan ko sa cover.
“Ms. Mercado,” malamig niyang sabi, “ano itong reklamo na ginagamit mo raw ang company property para mang-blackmail ng empleyado?”
part2
“Ms. Mercado,” ulit ng regional director, si Mr. Adrian Villafuerte, habang nakatingin sa akin, “may natanggap kaming report na ipinapasara mo ang employee parking bilang paghihiganti sa isang intern.”
Sa likod niya, ngumisi si Sir Ramon.
Hindi niya naitago.
Si Jessa, na kanina lang umiiyak na parang api, agad na tumakbo sa tabi ng tiyuhin niya.
“Tito, siya po! Pinapahiya niya po ako. Gusto niya po akong kasuhan dahil lang sa parking!”
“Dahil lang sa parking?” tanong ko.
Itinaas ko ang kamay ko at itinuro ang kotse ko.
“Sir Adrian, bago po kayo magdesisyon, puwede n’yo bang tingnan muna ang ginawa niya?”
Lumapit si Adrian sa sasakyan.
Nakita niya ang mahabang gasgas mula front door hanggang rear panel. Napakadilim ng guhit sa puting pintura, halatang hindi simpleng aksidente.
Sumeryoso ang mukha niya.
“Sino ang gumawa nito?”
“Siya,” sabi ko, itinuro si Jessa. “May CCTV footage. Inamin din niya kanina.”
Nagmadaling sumingit si Ms. Corazon.
“Sir, may misunderstanding lang po. Emotional ang bata. At si Lia naman po kasi, matagal nang may issue sa parking arrangement.”
“Parking arrangement?” tanong ni Adrian.
“Opo,” sagot ni Corazon. “Originally, employee benefit po itong parking area. Pero lately, ginagamit ni Lia ang ownership claim para manakot. Pinapabawi niya ngayon ang access ng buong staff.”
Napatingin ako kay Corazon.
Ang kapal ng mukha niya.
Siya ang nanghingi noon na buksan ko ang parking para sa employees.
Siya ang nangakong poprotektahan ang reserved slot ko.
Siya rin ang unang naglagay sa company newsletter na “HR secured free parking for all.”
Ngayon, sa harap ng head office, ginagawa niya akong abusado.
Huminga ako nang malalim.
Hindi ako sumigaw.
Hindi na kailangan.
“Sir Adrian,” mahinahon kong sabi, “may I ask one question?”
Tumango siya.
“May hawak po ba kayong dokumento na nagsasabing pag-aari ng kompanya ang parking lot?”
Saglit siyang tumigil.
Binuksan niya ang folder.
“According to the complaint, the lot was acquired as part of employee facility support.”
“Complaint from whom?”
Hindi siya agad sumagot.
Pero tumingin siya kay Corazon.
Sapat na iyon.
Ngumiti ako.
“Good. Kasi may dala rin akong documents.”
Binuksan ko ang bag ko at inilabas ang isang brown envelope na matagal ko nang dala sa kotse—hindi dahil inaasahan kong mangyayari ito, kundi dahil ilang buwan ko nang nararamdaman na may balak silang angkinin ang lupa.
Nandoon ang original deed of sale, tax declaration, transfer certificate copy, construction receipts, CCTV installation contract, at maintenance invoices.
Iniabot ko kay Adrian.
“Ang lupa po ay nakapangalan sa akin. Lia Mercado. Personal purchase. Personal funds. Walang kahit isang pisong galing sa kompanya.”
Tahimik ang paligid.
Kahit ang mga nagvi-video ay parang napahinto.
Binuklat ni Adrian ang mga papel. Habang tumatagal, lalong bumibigat ang tingin niya.
“Ms. Villena,” sabi niya kay Corazon, “you reported this as company-supported property.”
Nagbago ang kulay ng mukha ni Corazon.
“Sir, kasi po… ginagamit naman po ng employees…”
“Use is not ownership,” malamig na sagot ni Adrian.
Si Sir Ramon naman ay tumikhim.
“Adrian, let’s not make this bigger than it is. The company benefits from that parking. Lia is being emotional. We just need to set a fair policy.”
“Fair policy?” tanong ko.
Binalingan ko siya.
“Sir Ramon, fair po ba na ilang buwan n’yo akong pinaparinggan sa meeting dahil may reserved slot ako? Fair po ba na pamangkin n’yo ang nanira ng kotse ko? Fair po ba na ngayon pinipilit n’yong palabasing company property ang lupang binili ko?”
Nanigas ang panga niya.
“Careful, Lia.”
“Careful?” ngumiti ako. “I’ve been careful for three years.”
Humarap ako kay Adrian.
“Sir, noong bagong lipat ang company, nag-propose ako na bumili ang company ng parking lot. May email thread po iyon. Initially approved by senior management. Pero si Ms. Corazon ang humarang, saying it was not a company obligation. I can forward the emails now.”
Hindi nagsalita si Corazon.
Kinuha ko ang phone ko at binuksan ang email archive.
Sa harap nila, ipinakita ko ang chain.
Subject: Parking Lot Acquisition Proposal — Employee Welfare and Revenue Opportunity
May reply mula sa dating regional director: Approved for financial review.
May reply mula kay Corazon: Strongly recommending cancellation due to unnecessary employee expectation and recurring facility liability.
May reply pa siya mismo sa akin noon:
“If you personally want to solve the problem, that will be outside company accountability.”
Binasa iyon ni Adrian.
Nang matapos, tumingin siya kay Corazon.
“Outside company accountability,” ulit niya. “Your own words.”
Namumutla na si Corazon.
“Sir, iba po ang context noon—”
“I’m not done,” sabi ko.
Binuksan ko ang isa pang folder sa phone ko.
Screenshots ng HR newsletter.
Caption: “Through HR initiative, free employee parking is now available beside Northgate Building.”
May picture pa si Corazon habang nakatayo sa entrance ng parking lot, nakangiti, hawak ang ribbon.
Ako ang bumili.
Siya ang nagpa-picture.
Ako ang nagbayad ng contractor.
Siya ang nag-credit.
Ako ang nagbayad ng security guard.
Siya ang na-promote.
“Ms. Villena,” sabi ni Adrian, mas mababa na ang boses, “did you represent this project as an HR accomplishment?”
Hindi siya makasagot.
Si Jessa naman, parang naiinis na hindi na siya sentro ng drama, biglang nagsalita.
“Pero kahit sa kanya ’yung lupa, ang unfair pa rin! Bakit siya may special slot? Dapat lahat pantay!”
Lumingon ako sa kanya.
“Pantay?”
Lumapit ako nang kaunti.
“Nang ginagamit n’yo nang libre ang 599 slots ko, pantay ’yon?”
Wala siyang sagot.
“Nang hindi kayo nagbabayad kahit maintenance, security, ilaw, CCTV, linis, drainage repair, pantay ’yon?”
Tahimik siya.
“Nang rinasp mo ang kotse ko dahil gusto mong ipagamit sa tito mo ang puwesto ko, pantay ’yon?”
“Hindi totoo!” sigaw niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Sige. Panoorin natin.”
Nag-message ako sa parking security supervisor at pinadala ko sa kanya ang full CCTV file, hindi lang iyong clip ng pananakit sa kotse.
Pagkatapos ng ilang segundo, pinakita ko sa lahat ang video.
Una, makikitang dumating si Jessa. Nakatingin siya sa reserved slot ko. Wala pa ang kotse niya.
May kausap siya sa phone.
Dahil may audio ang CCTV sa entrance area, malinaw ang boses niya.
“Uncle, nandito na ako. Nasa slot pa rin niya kotse niya… Oo, ako bahala. After nito, hindi na ’yan magpapark dito.”
Nanahimik ang buong lobby.
Si Sir Ramon, napatingin sa sahig.
Si Adrian, dahan-dahang lumingon sa kanya.
“Ramon?”
“Edited ’yan,” sabi ni Ramon agad.
Tumawa ako.
“Sir, kung edited ’yan, puwede nating kunin ang raw copy mula sa DVR. Nandiyan ang property management. Nandiyan din ang police.”
Ang dalawang pulis na kanina pa nakatayo sa tabi ay nagkatinginan.
Isa sa kanila ang nagsabi, “Kung may complaint po for malicious damage to property, puwede po naming i-document. Kung may threat or conspiracy involved, mas mabuting isumite ang buong footage.”
Biglang umiyak ulit si Jessa.
Pero sa pagkakataong ito, walang lumapit para yakapin siya.
“Hindi ko naman po akalaing ganito kamahal ’yung kotse niya,” hikbi niya. “Sabi ni Tito… sabi niya takutin ko lang daw para matuto.”
Napasigaw si Ramon.
“Jessa!”
Huli na.
Ang isang salitang iyon ay parang martilyong bumagsak sa salamin.
Sabi ni Tito.
Takutin.
Para matuto.
Kita ko ang unti-unting paglayo ng mga empleyado sa kanila.
Kanina, handa silang durugin ako gamit ang “pakikisama.”
Ngayon, takot na silang madamay.
Si Mina, ang katrabaho kong kanina ay nagsabing umatras na lang ako, napayuko.
“Lia…” mahina niyang sabi. “Sorry.”
Hindi ako tumingin sa kanya.
Hindi dahil galit pa ako.
Kundi dahil pagod na pagod na ako sa mga sorry na lumalabas lang kapag malinaw nang talo sila.
Humarap si Adrian sa police.
“Officer, we will cooperate. Please proceed with proper documentation.”
Pagkatapos, humarap siya sa akin.
“Ms. Mercado, on behalf of the regional office, I apologize. This should never have happened.”
Tumango ako.
“Thank you, sir. But apology is not enough.”
Natahimik siya.
Itinuro ko ang parking entrance kung saan nagsisimula nang maglagay ng temporary barriers ang security team.
“Effective today, closed ang parking lot sa lahat ng employees.”
Biglang nag-ingay ang mga tao.
“Lia, naman!”
“Paano kami bukas?”
“Ang layo ng public parking!”
“May night shift kami!”
Tumingin ako sa kanila isa-isa.
“Alam ko. Alam ko kasi iyon ang dahilan kung bakit ko kayo pinagamit nang libre.”
Napalunok ang iba.
“Tatlong taon,” sabi ko. “Tatlong taon n’yong ginamit ang lupa ko. Wala akong siningil. Hindi ko kayo pinahiya. Hindi ko kayo pinapirma ng kontrata. Hindi ko kayo pinabayad kahit piso.”
Tumigil ako at huminga.
“Pero noong sinira ang kotse ko, ilan sa inyo ang nagsabing dapat magbayad ang gumawa?”
Walang sumagot.
“Noong sinabihan akong ako pa ang humingi ng tawad, ilan sa inyo ang nagsabing mali iyon?”
Wala pa rin.
“Noong tinawag n’yo akong mayabang, abusado, at nagpapakabanal, naalala n’yo ba kahit isang beses na hindi n’yo pag-aari ang kinatatayuan ng mga sasakyan n’yo araw-araw?”
Tahimik.
Minsan, mas malakas ang katahimikan kaysa sigawan.
Si Corazon, na kanina ay punong-puno ng kumpiyansa, lumapit sa akin.
“Lia, pakiusap. Huwag mong idamay ang lahat dahil lang sa galit ka sa amin. Pag-usapan natin.”
“Pinag-usapan na natin kanina,” sabi ko. “Ang sabi mo, first come, first served. Ang sabi mo, hindi ako dapat may reserved slot. Ang sabi mo, si Jessa ay ‘bata lang.’ Ang sabi mo, kalimutan ko na ang pinsala sa kotse ko.”
Namasa ang mata niya.
“Nagkamali ako.”
“Hindi,” sagot ko. “Nagpakita ka ng totoo mong ugali.”
Napaatras siya.
Humarap ako kay Adrian.
“Sir, I am willing to lease the parking lot to the company under formal terms. Market rate. Written contract. Liability clause. Security policy. Reserved owner slot. And all employees must sign acknowledgment that access is a privilege, not entitlement.”
Nagbulungan ang mga tao.
“Lease?” tanong ni Adrian.
“Yes,” sagot ko. “Hindi na libre. Kung gustong gamitin ng company, bayaran ng company. Kung ayaw, closed.”
May sumigaw mula sa likod.
“Ang swapang mo!”
Dahan-dahan akong lumingon.
“Swapang?”
Ngumiti ako nang mapait.
“Kapag libre kong ibinigay, mabait ako. Kapag binawi ko dahil binastos n’yo, swapang ako?”
Hindi na siya nakasagot.
Maya-maya, dinala ng police si Jessa para sa blotter at formal statement. Hindi siya nakaposas, pero nanginginig ang kamay niya habang hawak ang bag niya.
Bago siya umalis, tumingin siya sa akin.
“Ate Lia…” mahina niyang sabi. “Sorry.”
Sa unang pagkakataon, walang arte ang boses niya.
Pero hindi ko alam kung nagsisisi siya sa ginawa niya, o nagsisisi siyang nahuli siya.
“Sabihin mo ’yan sa korte, kung aabot doon,” sagot ko.
Naiwan si Ramon na nakatayo sa gitna ng lobby.
Si Adrian ang unang nagsalita.
“Ramon, you are relieved of operational authority pending investigation.”
Para siyang sinampal.
“Adrian, hindi mo puwedeng—”
“I can,” putol ni Adrian. “And I just did.”
Si Corazon naman ay tinawag din.
“Ms. Villena, submit all documents related to the parking benefit claim, your promotion file, and internal communications. You are suspended pending review.”
Nanginginig ang labi niya.
“Sir, please…”
“No,” sabi ni Adrian. “You turned someone’s private property into your career trophy.”
Parang doon lang talaga naproseso ng lahat ang bigat ng ginawa niya.
Hindi lang ito parking.
Hindi lang ito gasgas sa kotse.
Ito ay tatlong taong pagsisinungaling, pang-aangkin, at paggamit sa kabutihan ng iba para umangat.
Kinabukasan, sarado ang parking lot.
Eksaktong alas-siyete ng umaga, mahaba ang pila ng sasakyan sa labas ng building.
May mga empleyadong naghanap ng paid parking tatlong kanto ang layo.
May naticketan.
May nalate.
May nagreklamo sa HR, pero walang HR manager na makasagot.
Tanghali pa lang, tumawag si Adrian sa akin.
“Ms. Mercado, the company would like to formally negotiate a lease.”
“Send it to my lawyer,” sabi ko.
“Understood.”
Pagkalipas ng isang linggo, na-finalize ang agreement.
Hindi na libre ang parking.
Ang kompanya ang nagbayad ng monthly lease.
May assigned employee access.
May security rules.
May clear penalty for vandalism.
May liability coverage.
At sa pinakaunang pahina ng contract, nakasulat:
Reserved Owner Slot: Slot A-01, permanently assigned to Ms. Lia Mercado.
Hindi ko na kailangan ipagsigawan.
Hindi ko na kailangan ipaliwanag sa araw-araw.
Nasa papel na.
Legal.
Malinaw.
Hindi na kayang baluktutin ng drama, iyak, o “pakikisama.”
Si Jessa ay hindi na-regularize. Ayon sa narinig ko, binayaran ng pamilya niya ang repair cost matapos magpadala ang lawyer ko ng demand letter. Hindi ko alam kung pinagalitan siya ng tiyuhin niya. Wala na akong pakialam.
Si Ramon ay inilipat sa administrative holding role habang iniimbestigahan.
Si Corazon naman ay tuluyang natanggal matapos makita ng audit na ginamit niya ang parking project sa promotion documents niya kahit wala siyang legal authority o financial contribution.
Isang hapon, habang papasok ako sa building, nakita ko si Mina sa may elevator.
Matagal siyang nag-atubili bago lumapit.
“Lia,” sabi niya, “pasensya na talaga. Natakot lang ako noon. Akala ko mas madaling manahimik.”
Tiningnan ko siya.
Hindi na ako galit.
Pero hindi na rin ako tulad ng dati.
“Mina,” sabi ko, “naiintindihan ko ang takot. Pero huwag nating tawaging peace ang pananahimik kapag may inaapi sa harap natin.”
Napaluha siya.
“Alam ko.”
Pumasok kami sa elevator nang magkasama.
Walang ibang salita.
Minsan, ang ilang relasyon ay hindi kailangang putulin nang marahas.
Kusang lumalayo kapag nakita mo na kung sino ang tatayo sa tabi mo kapag ikaw ang ginagawang masama.
Pagdating ko sa floor namin, may bagong memo sa bulletin board.
Parking Access Reminder: Use of the Northgate Parking Facility is a privilege extended through formal company lease. Any harassment, vandalism, or unauthorized claim of ownership will result in disciplinary action.
Binasa ko iyon nang tahimik.
Sa ibaba, may maliit na linya:
The company acknowledges Ms. Lia Mercado as the legal owner of the facility.
Sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong taon, hindi ko naramdaman ang bigat ng pagiging mabait.
Kasi natutunan ko na hindi pala kabaitan ang walang hangganang pagpayag na apakan ka.
Hindi pagtulong ang tawag kapag unti-unti ka nang ninanakawan ng respeto.
At hindi pagiging masama ang pagbawi sa biyayang ibinigay mo, kapag ang mga tumanggap nito ay sila pang unang sumira sa’yo.
Noong gabing iyon, nagmaneho ako pauwi mula sa reserved slot ko.
May bagong pintura na ang kotse.
Makinis na ulit.
Pero sa tuwing tinitingnan ko ang gilid nito, naaalala ko pa rin ang linyang iniwan ng gasgas.
Hindi dahil nasaktan pa ako.
Kundi dahil paalala iyon.
May mga taong sasabihing “para sa lahat” ang bagay na pag-aari mo, hanggang sa mawalan ka na ng karapatang protektahan ang sarili mo.
May mga taong tatawagin kang madamot kapag hindi ka na pumayag abusuhin.
At may mga taong makakaalala lang ng kabutihan mo kapag isinara mo na ang pinto.
Kaya mula noon, iba na ang panuntunan ko sa buhay:
Tumulong ka, oo.
Maging mabait ka, oo.
Pero huwag mong hayaang ang kabaitan mo ang maging susi para pasukin ka ng mga taong walang balak rumespeto sa’yo.
Dahil ang tunay na malasakit ay hindi dapat humantong sa sariling pagkawasak. At ang taong marunong magbigay, dapat marunong ding magtakda ng hangganan.
Most Viewed Posts
NAGPANGGAP AKONG ISANG MAHIRAP NA MATANDA AT PUMASOK SA SARILI KONG SUPERMARKET PARA HUMANAP NG MAGMAMANA NG AKING BILYUN-BILYONG YAMAN
Ikinulong kami sa basement para maagaw ang bahay namin, pero bumulong ang asawa ko: “Hindi nila alam kung ano ang nasa likod ng pader na ito.” Walang nakaisip na ang pagtataksil ng sarili naming anak ang magliligtas sa amin…
NAGPANGGAP AKONG WAITER PARA MANUBOK PERO SINIPA AT MINALTRATO NG MANAGER! SA GITNA NG SAKIT, ILINIGTAS AKO NG ISANG JANITOR NA HINDI KO AKALAING ANG NAWAWALA KO PALA NA ANAK! TOTOO PALA ANG KARMA!
BUMABA ANG BILYONARYO SA KANYANG KOTSE AT NAKITA ANG EX
“MA’AM, KAPAREHO PO YAN NG SINGSING NI NANAY KO”
Categories
Cars
Celebrity
Entertainment
Health
Lifestyle
News
Sports
Technology
TV Show
Archives
May 2026
April 2026
March 2026
February 2026
January 2026
October 2025
Copyright 2026 © All rights reserved.
Friday, May 08, 2026
Tulungan
05092026 sat
5th day Quarantine
Php1000 richard upa at materyales sa gripo ni edward.
Php300 grab mama sa moa
Php30 pogi pamasahe
Zonal vs market
Magbayad
Thursday, May 07, 2026
05082026 fri start levo 100mcg
Meralco wanting
To be a healthier being.
Sabi ni meralco
Sabi ni MERALCO? 😁
1. Iwas "Backfeeding" at Sunog
Kapag nagpakabit ka ng solar panels, ang kuryente ay hindi lang pumapasok sa bahay mo; maaari rin itong lumabas pabalik sa grid ng Meralco (lalo na kung may Net Metering ka).
Ang Delikado: Kung may brownout at may ginagawang repair ang mga lineman ng Meralco, kailangang sigurado silang "patay" ang linya. Kung ang solar system mo ay nagpapadala ng kuryente pabalik sa grid nang hindi nila alam, maaari itong makakuryente (electrocution) sa mga worker.
Standard: Sinisiguro ng Meralco na ang inverter mo ay may Anti-Islanding feature na awtomatikong pumuputol sa daloy ng kuryente pabalik sa grid kapag walang supply mula sa Meralco.
2. Net Metering Program
Kung gusto mong makatipid nang husto, kailangan mo ng Net Metering. Dito, ang sobrang kuryenteng nagagawa ng panels mo sa umaga ay "binibili" ng Meralco at ibinabawas sa bill mo.
Hindi uubra ang lumang metro rito dahil baka magkamali ito ng basa (minsan, ang sobrang kuryente ay binabasa ng lumang metro bilang "konsumo" pa rin, kaya lalong tataas ang bill mo).
Magkakabit ang Meralco ng bi-directional meter para tama ang bilang ng pasok at labas ng kuryente.
3. Structural at Electrical Integrity
Sinisiguro ng Meralco (kasama ang inyong Local Government Unit o LGU sa pamamagitan ng Certificate of Final Electrical Inspection o CFEI) na:
Kayang dalhin ng bubong ang bigat ng panels.
Tama ang sukat ng mga wire at circuit breakers para hindi mag-overheat at magsanhi ng sunog.
Paalala sa mga "DIY" o "Colorum" Installers
Maraming nag-aalok ng murang solar installation na "grid-tie" pero hindi nagpapaalam sa Meralco. Bagama't nakakatukso ito dahil mabilis:
Illegal Connection: Maaari itong ituring na paglabag sa batas.
Delikado sa Kapitbahay: Ang maling installation ay maaaring magdulot ng power quality issues (voltage fluctuations) sa inyong area.
Tips bago magpakabit:
Humingi ng Track Record: Siguraduhing ang installer mo ay pamilyar sa Meralco Net Metering standards.
Huwag Laktawan ang Permits: Siguraduhing may Electrical Permit mula sa City/Municipal Hall.
Kausapin ang Meralco: Maaari kang pumunta sa kanilang Business Center para itanong ang listahan ng requirements para sa Net Metering.
Sa madaling salita, tama ang Meralco sa aspeto ng safety. Mas mabuti nang dumaan sa tamang proseso kaysa mauwi sa sunog o aksidente ang investment mo sa solar.
Referral
Dswd kailangan kita.
🚨 “MAY DSWD MEDICAL ASSISTANCE PARA SA MGA HIRAP SA GAMOT, HOSPITAL BILL, AT OPERASYON!” 💔🏥
Sa panahon ngayon…
isang laboratory lang minsan libo agad. 😢
Isang araw sa hospital… parang nauubos na agad ang ipon ng pamilya.
Paano pa kung may operasyon? ICU?
Maintenance? Dialysis? Sakit sa puso? Stroke?
Kidney failure?
Hindi lahat may malaking pera.
Hindi lahat may insurance.
At hindi lahat kayang humingi agad ng tulong…
Pero mabuti nalang may Department of Social
Welfare and Development o DSWD na pwede lapitan ng mga nangangailangan.
📌 Ano nga ba ang DSWD?
Ito ay ahensya ng gobyerno na nagbibigay tulong sa mga Pilipinong may mabigat na pinagdadaanan — lalo na sa may sakit, senior citizen, PWD, mahihirap na pamilya, at mga emergency medical cases.
Kapag na-hospital ka, may maintenance, o kailangan operahan… pwede kang humingi ng
Medical Assistance o minsan Cash Assistance depende sa assessment ng social worker.
💸 Magkano ang pwedeng makuha?
Depende ito sa:
✔️ Laki ng hospital bill
✔️ Sakit ng pasyente
✔️ Assessment ng social worker
✔️ Kumpletong requirements
May mga nakakakuha ng: Pwede cash pwede gamot.
✅ ₱3,000
✅ ₱5,000
✅ ₱10,000
✅ Minsan mas mataas pa kung malaki ang gastos sa operasyon o confinement.
📌 May mga nagsasabi rin na pwede mag-request ulit after ilang months depende sa evaluation ng case.
📝 Mga madalas hingin na requirements:
✔️ Medical Certificate
✔️ Hospital Bill
✔️ Reseta ng gamot
✔️ Laboratory Results
✔️ Quotation kung ooperahan
✔️ Valid ID
✔️ Barangay Certificate minsan kailangan
✔️ Social Case Study minsan hinihingi rin
🙏 Kahit hindi nito mabayaran lahat ng gastusin… malaking bawas pa rin sa iniisip ng pamilya.
Yung iba kasi…
habang may sakit na ang mahal nila sa buhay… iniisip pa saan kukuha ng pambayad. 😭
May ibang magulang na halos hindi na kumain makabili lang ng gamot.
May anak na nagbebenta ng gamit.
May pamilya na halos hindi na natutulog
kakaisip ng hospital bill.
Kaya malaking bagay na may ganitong tulong mula sa gobyerno para kahit papaano… may pag-asa pa ring makahabol sa gamutan.
⚠️ IMPORTANTENG PAALALA:
Mas mabuti kung kompleto agad ang requirements para hindi pabalik-balik.
At habang maaga, mag inquire na agad sa pinakamalapit na DSWD office o Malasakit Center.
🙏 Huwag mahiya humingi ng tulong kapag kalusugan na ang laban.
Ang pera pwedeng kitain ulit… pero ang buhay, hindi. ❤️
💬 May naka experience na ba dito kumuha ng DSWD Medical Assistance?
Magkano naitulong sa inyo? Share nyo para makatulong din sa ibang nangangailangan. 🙏
#DSWD
#MedicalAssistance
#CashAssistance
#HospitalBill
#Operasyon
#Gamot
#MalasakitCenter
#PusongLumalaban
#FinancialAssistance
#TulongPilipino
#LabanLang
#KapitLang
#Philippines
#MedicalHelp
#TulunganTayo
Wednesday, May 06, 2026
Ibinalik na ba?
Guarantee Letter
Magkaiba ang goiter at bukol
5 surgeries..
05072026 thu 3rd day phmc
Ano ang bawal
SOLAR CRACKDOWN: ALIN BA TALAGA ANG BAWAL? (BASAHIN AT I-SHARE PARA HINDI MAG-AWAY!) ☀️👀⚡
📢 IMPORTANT: I-SHARE ang post na ito para malinawan ang lahat at hindi tayo mapahamak sa crackdown!
Mga lodi, nakita ko ang bakbakan sa comments. Easy lang tayo! Para sa mga nagtatanong at "nambabash" tungkol sa Anti-Islanding, heto ang malinaw na explanation para tapos na ang diskusyon, in short, hindi ako kontra sa inyo. Kakampi nyo si Kuya Watts😉
🚫 BAKIT "GUERRILLA" PA RIN KAHIT MAY ANTI-ISLANDING FEATURE?
Marami ang nagmamarunong: "Lodi, may Anti-Islanding naman ang inverter ko, automatic shutdown 'yan pag blackout!"
TAMA KAYO. Pero heto ang dahilan kung bakit "red flag" pa rin kayo sa mata ng regulators:
1. ⚠️ CERTIFICATION IS KEY: Hindi sapat na "sabi sa manual" ay may feature ka. Hinahanap ng inspectors ang Official Safety Certifications (UL 1741 o IEEE 1547). Kung generic o walang tatak ang inverter mo, ituturing pa rin itong safety risk. Para kang gumamit ng helmet na karton—may takip nga, pero 'di ka safe!
2. ⚠️ PHYSICAL vs. ELECTRONIC: Ang Anti-Islanding ay electronic. Ang gusto ng mga linemen ay Physical Disconnect/Breakers na nakikita ng mata. Pag electronic kasi, pwedeng mag-fail ang sensor. 'Wag nating isugal ang buhay ng mga linemen sa "software" lang!
🚫 IBA PANG REASON KUNG BAKIT KA MAHUHULI:
* Unauthorized Grid-Tie: Walang Net Metering permit + Walang Limiter = HULI. Para kang nakikabit sa WiFi ng kapitbahay nang walang paalam! 📶
* Substandard Wiring: 'Yung basta-basta nagpilipit ng wire. DC current ang solar, sobrang init niyan! Huwag gawing "ticking time bomb" ang bahay niyo. 💣
✅ ANG "KUYA WATT" APPROVED SOLUTIONS:
1. PURE OFF-GRID: Independent ka sa grid gamit ang batteries. Dahil wala kang koneksyon sa Meralco, WALANG PERMIT NA KAILANGAN. Independent ka, parang 'yung ex mo! 💔🔋
2. GRID-TIED WITH ZERO EXPORT: Siguraduhing may Limiter at naka-conduit (tubo) ang wiring para iwas-daga at sunog.
💡 FINAL ADVICE:
Ang pag-DIY ay karapatan mo, pero ang safety compliance ay responsibilidad mo. Huwag hayaang ang "katipiran" ay maging sanhi ng trahedya.
Safe DIY is OKAY, pero Substandard DIY is NO-WAY!
📢 PAKI-SHARE ang post na ito sa inyong mga Solar Groups! Huwag nating hayaang ma-scam o mapahamak ang mga kapwa natin Solar Warriors. 💡⚡️
#SolarSafety #KuyaWattTips #OffGridWarrior #LiFePO4Power #AntiIslanding #SolarPhilippines #NoToRedTape #SafeDIY #EnergyIndependence #SolarPH











