Skinless

INGREDIENTS:

1 kilo Ground pork (with fat)

2 heads garlic (minced)

1/4 cup brown sugar

2 tablespoon soy sauce

1 tablespoon salt

1 teaspoon pepper

1 teaspoon paprika (optional)

1 tablespoon vinegar

2 tablespoon cornstarch

1 tablespoon atsuete

Simple ideas.

While reading up on a new bill authored by Cong. Leila de Lima, there was something striking about the bills she’s been pushing for in the 20th Congress.

See, for years, most Filipinos have associated her with human rights, justice reform, political persecution, or her long detention. But when you actually look at the policies she has championed over the years, something worth noting emerges.

Cong Leila de Lima may be one of the few politicians whose legislative work can be summarized this way: Help the poor, protect the middle class, make corruption impossible to pull off, and force the ultra-rich to contribute more.

That’s actually a pretty interesting combination.

Let’s start with marginalized Filipinos. Many people don’t realize this, but Leila de Lima was one of the principal authors of the law that institutionalized the 4Ps program.

Love it or hate it, 4Ps became one of the largest anti-poverty programs in Philippine history that has successfully helped over 677,000 marginalized Pinoys become self-sufficient.

Fast forward now that Cong Leila is in Congress as Mamamayang Liberal Partylist Representative. In the current Congress, she has increasingly focused on another group that often gets overlooked: The middle class.

And truth is, the middle class may be the most politically neglected group in the country. They’re not rich, but not poor enough to qualify for most government assistance. Yet they’re the ones paying income taxes every payday.

They’re the ones paying VAT every time they buy groceries. They’re paying for tuition, rent, mortgages, electricity, fuel, internet, insurance, and practically everything else.

They’re the people keeping the economy running. Yet many feel like they’re on a treadmill. Working harder, paying more, but barely getting ahead.

That’s why one of Cong Leila’a more interesting proposals is House Bill 9172, which adopts Senator Bam Aquino’s proposal in the Senate to increase the income tax exemption ceiling from ₱250,000 to ₱480,000 annually.

This bill basically asks, “What if workers simply got to keep more of the money they already earned?” Basically, more take-home pay. So if 4Ps helped the marginalized through conditional cash transfers, this new tax exemption bill will mean less money being taken out of the middle class paycheck.

Now for the ultra-rich. Cong Leila has filled House Bill 9274 or the Ultra-Wealth Tax. This is probably her most controversial, if not most ambitious proposal.

The idea is straightforward. Imagine s teacher earning ₱30,000 a month, she pays taxes. An office worker earning ₱40,000 pays taxes. A nurse pays taxes. A small business owner pays taxes.

So Cong Leila is asking, “Should someone worth billions of pesos contribute more, too?” Cong Leila believes that answer should be yes.

See, imagine ten people carrying a very heavy table. Nine of them are carrying most of the weight. The tenth person is the strongest and wealthiest person in the group but is barely touching the table. The wealth tax is basically saying, “Maybe the strongest person should carry a little more.”

The proposal would impose an annual tax on the ultra-rich based on their net worth and use the proceeds for healthcare, education, housing, livelihood programs, and local government services.

You can disagree with the proposal and also debate whether it will work. But the intent is clear. Reduce the burden on ordinary earners while asking more from those who have the greatest ability to contribute. That sounds fair.

Now from reduced taxes for the middle class and asking more from the ultra-wealthy, Cong Leila wants to make it close to impossible to plunder the taxes that people pay.

Enter the Illicit Enrichment Bill. This one might actually be the most important anti-corruption measure she’s pushing.

So think of a mayor earning around ₱210,000 a month. A few years later, the Mayor somehow now owns multiple mansions, luxury cars, beach properties, and hundreds of millions in assets.

The obvious question becomes, “Where did all that money come from?” The Illicit Enrichment Bill makes it easier to investigate and prosecute public officials whose wealth is wildly disproportionate to their legitimate income.

In simple terms, if your lifestyle looks like a billionaire’s but your salary says otherwise, the government should be asking questions. A lot of questions. And if you can’t explain it, there should be serious consequences.

Now add Cong Leila’a anti-dynasty proposals and other anti-corruption measures, and a larger picture starts forming. If you zoom out, Cong Leila’s political philosophy seems solidly consistent.

Help the poor climb up, give the middle class room to breathe, make the ultra-rich contribute more, and make it harder for corrupt politicians to get rich at everyone else’s expense.

That’s actually a fairly unusual combination in Philippine politics. Because most politicians focus on only one of those groups. Cong Leila’s legislative record increasingly looks like an attempt to address all three.

And perhaps that’s why looking at her solely through the lens of a comebacking politician fighting for justice and human rights misses a big part of the story.

Because when you look at the bills themselves, a recurring question keeps appearing. Why is it that ordinary Filipinos are expected to pay their fair share every single day, while some of the wealthiest and most powerful people in society often seem to contribute the least or get away with the most?

Maybe that’s the thread connecting all these proposals. Protect the vulnerable. Give the middle class breathing room. Demand more from those who can afford it. Punish those who abuse public trust.

Simple ideas. But ideas that could fundamentally change who the system actually works for.

📷 Leila de Lima

06022026 tue nakadumi

Php12+12+30 pamasahe.

Office ganda + pogi

Nena bayad ilaw. Termination letter.

Php30 pamasahe pogi

Php550 palengke

Usapang thyroid

NALILITO KA BA SA RESULT NG THYROID BLOOD TEST MO?

Isipin mo ang thyroid at pituitary gland na parang seesaw. Kapag mababa ang thyroid hormones (FT4 at FT3), tataas ang TSH bilang senyales na mas pagtrabahuhin ang thyroid. Kapag sobra naman ang thyroid hormones, bababa ang TSH dahil hindi na kailangan ng dagdag na stimulation.

Sa pangkalahatan:

✔️ Mababang FT4/FT3 + Mataas na TSH = Hypothyroidism

✔️ Mataas na FT4/FT3 + Mababang TSH = Hyperthyroidism

Mahalagang tandaan na hindi sapat ang isang laboratory result lamang. Dapat itong suriin kasama ng iyong sintomas, medical history, at iba pang tests. Kumonsulta sa iyong doktor para sa tamang interpretasyon at gamutan.

#ThyroidHealth #TSH #FT4 #FT3 #Hypothyroidism #Hyperthyroidism #ThyroidAwareness #Endocrinology #HormoneHealth #ThyroidBloodTest #ThyroidDisease #MedicalEducation #HealthTips #DoctorExplains #InternalMedicine #MetabolicHealth #ThyroidCare #FilipinoDoctor #HealthLiteracy #KnowYourNumbers

Usapang brigada.

To anyone saying 'ganito rin naman sa ibang bansa' - let’s look at Japan. 🇯🇵

Yes, parents and students here volunteer to clean the schools. It’s part of their culture of respect and shared responsibility. But here is the massive difference: They only give their time and effort. They are NEVER asked to give their money. The Japanese government handles 100% of the infrastructure—from centralized air conditioning down to the school supplies.

In the Philippines, Brigada Eskwela has been weaponized to pass the financial burden onto families and teachers. We aren't just cleaning; we are soliciting, buying construction materials, and financing basic ventilation.

When a country with a 4.9% education budget can provide state-of-the-art, air-conditioned facilities, but our 20% (₱1.34 Trillion) budget leaves classrooms substandard and reliant on donations... that isn’t 'Bayanihan' anymore. That is a systemic failure of stewardship. Stop romanticizing a coping mechanism for corruption! 🛑🇵🇭

Hindi po ito tungkol sa halaga ng isang floorwax o isang lata ng pintura. Ang punto ko po ay systemic accountability.

Bilang bansa na naglalaan ng bilyon-bilyon para sa edukasyon, bakit kailangan pang umabot sa punto na i-asa sa donasyon ng mga magulang ang pinturang panakip sa sirang pader o ang bentilador para hindi mahimatay sa init ang mga bata? Kayang-kaya naman nating maglinis at magwalis which is gawain naman talaga natin yan bilang komunidad. Pero kapag ang bayanihan ay naging lisensya na ng gobyerno para magpabaya sa basic infrastructure at i-asa ang gastusin sa bulsa ng ordinaryong Pilipino, doon po tayo dapat magtanong. We deserve better governance, hindi lang 'diskarte' habang buhay.

Look, the way you understand my point is way too different. Ginagawa niyo pong personal na isyu ng 'bida-bidang magulang,' sirang orbit fan, at kawalan ng kusa ang isang malaking SYSTEMIC FAILURE.

Diyan po tayo nagkakaiba. Ang tingin niyo sa maayos na classroom, electric fan, at test tubes ay 'luho' na dapat pag-ipunan o hingin bilang donasyon. For me, that is the government’s obligation by law not ours.

Sinasabi niyo pong maliit ang pondo ng DepEd? Ang pambansang pondo para sa edukasyon ngayong 2026 ay ₱1.34 Trillion. Ibig sabihin, hindi pondo ang kulang. Ang kulang ay TAMANG PAMAMAHALA, mabilis na implementasyon, at tapat na stewardship para ang TRILYONG pondo na iyan ay makarating sa mga silid-aralan.  

Nakalulungkot na bilyon-bilyon ang dumadaloy sa itaas, pero ang solusyong nakikita niyo pa rin sa ibaba ay ang pagpasa ng pasanin sa bulsa ng mga magulang at sa abono ng mga guro. Kaya po nagbobotohan ang PTA para sa bentilador o aircon, hindi dahil 'OA' sila, kundi dahil pinabayaan sila ng sistema at wala silang ibang pagpipilian kung ayaw nilang mag-aral ang mga anak nila sa mala-pugon na classroom. Ang 'VOLUNTARY' na ambagan ay NAGING FORCED SURVIVAL MECHANISM na lang natin.

Huwag po nating i-gaslight ang mga ordinaryong Pilipino na gusto lamang ng QUALITY EDUCATION. Kapag ang isang bansa ay may trilyong budget pero ang normal na itsura ng pampublikong paaralan ay umaasa pa rin sa bigay ng Brigada, solicitation, at swerte... hindi po 'diskarte' o 'bayanihan' 'yan. Isang malaking systemic corruption at kapabayaan yan na hindi dapat nino-normalize o ipinagtatanggol.

We should stop romanticizing a broken system. Deserve ng batang Pilipino ang maayos na pasilidad nang walang hinihinging abuloy. Isa ka po sa mga taong dinedepensahan ang maling sistema kaya hindi ito nababago.

Usapang health care.

“Maraming taxpayers ang ayaw magpagamot

dahil sa mahal ng hospital bills.”

Masakit pakinggan.

Pero para sa maraming Pilipino,

realidad ito.

Kasi kapag may nararamdaman,

hindi doktor agad naiisip.

May ibang tanong muna.

“Magkano kaya aabutin?”

“Kasya pa ba ipon?”

“Pwede bang tiisin muna?”

At kung breadwinner ka,

empleyado,

negosyante,

o taxpayer…

possible na naka-relate ka rito.

Kasi may mga taong responsable naman.

Nagtratrabaho.

Nag-aambag.

Naghuhulog ng contributions.

Pero kapag healthcare na usapan,

marami pa ring nangangamba.

May mga magulang

na pinipiling herbal muna.

May mga pamilya

na nag-iisip muna 

kung saan kukuha ng pambayad.

May mga taong late na nagpapa-check-up

kasi inuuna muna nila

yung pang-araw-araw na gastusin.

At nakakalungkot isipin

na may mga taxpayers

na mas kinakatakutan yung hospital bill

kaysa sa sakit mismo.

Kaya mahalagang pag-usapan din

ang preparation.

Emergency fund.

Insurance.

Healthcare awareness.

Financial planning.

Hindi para mabuhay sa kaba.

Para mas handa kapag may emergency.

At sana dumating yung panahon

na mas maraming Pilipino

ang hindi natatakot magpa-hospital

dahil sa gastos.

EC TAXPH Reminder:

• Healthcare preparation matters for every taxpayer and breadwinner

• Financial awareness helps families prepare before emergencies happen

• Better preparation creates more protection and peace of mind

#ECTAXPH #HealthcareAwareness #Taxpayer #BuhayPilipino

06012026 mon hatid nakadumi

Nakadumi

Hatid pogi at ganda.

Php39+39 toll fee

Php220 jolibee chix joy 1pc, tapa ala carte, 1yum burger.

Php210 cp cover shopee pogi.

Php30 pamasahe

RIP

 Rest in peace violy nazareno and arminda de leon.

05312026 sun poso negro ti soly pasipsip

Nakadumi

Php40 malabon pogi

Malabanan arrived 7:15am

Php3000 free 4pcs 3meter tube plus 9tube 100pesos/tube.

Php4k binayad kay malabanan.

Ganda join with hitomi spongebob run 2026 3km. #30102

Me punta High precision bacoor palab test.

Php12+14+30 pamasahe

Php1966 cost of lab test

Breakdown:

Tsh 500

Ft3 475

Ft4 475

Lipid profile 630

Sgot/ ast 170

Sgpt/apt 170

Tuesday 10am resulta.

Php30 1/2k 60 saba saging

Php48 0.53k 90 lacatan saging

05302026 sat nakadumi

php20 pandesal

Php65 dinuguan

Php25 bihon pancit

Php40 palabok pancit

Php40 malabon pancit

Gym pogi

Cris nasugbu over night

Php30 pamasahe gym pogi

Php12+14+14

Php3k pasipsip poso negro

Php412 shopee order

Php1200 manan order

Ryan morales visit

love

 pAG ibig

Filing Pag ibig

Option 2: Filing through any nearest Pag-IBIG Branch

Kindly bring the following requirements:
1.) Fully accomplished and signed Application for Provident Benefits (APB) Claim (HQP-PFF-285) (1 Original)
2.) Pag-IBIG Loyalty Card/Loyalty Card Plus or one (1) valid ID of the member (1 Photocopy)

If filing through a representative kindly submit an authorization letter (1 Original) and valid ID of both parties (1 Photocopy).

Notes:
1.) In case there is a discrepancy or gap between the member’s declared employment details against the record in the system, the member shall be required to submit Proof of Employment (Employment History, Certificate of Employment, Payslip, Contract, or any evidence that confirms employment).
2.) In all instances wherein photocopies are submitted, the original document must be presented for authentication.
3.) Pag-IBIG Fund may request additional documents if deemed necessary.

You can check on the latest version of Provident Benefits Claim Checklist of Requirements (HQP-PFF-377) from our website at www.pagibigfund.gov.ph under Downloadable Forms (Provident Related).

The list of valid IDs acceptable to the Fund is available on the Pag-IBIG Fund website or click/visit this link:
https://www.pagibigfundservices.com/virtualpagibig/ValidID.aspx. For your convenience, may we suggest to bring extra valid ID in case of additional validation that may be deemed necessary by the branch.

Branch Advisory: We are pleased to inform you that all Pag-IBIG Fund branches remain open and ready to serve you, while fully supporting the government’s energy conservation measures.

In line with Memorandum Circular No. 114, please be guided by our operating schedules:
• Office-based Branches: Monday to Friday, 8:00 AM – 5:00 PM
• Mall-based Branches: Tuesday to Saturday, 8:00 AM – 5:00 PM

Except holidays and work suspension.

05292026 fri calaca pogi pagibig

Punta calaca. 7:41am na wala pa material nila sa calaca.

Punta sa pagibig rob imus. File maturity claim.

6:24am dumating

7:40am pina akyat.

Php12+15 pamasahe.

8am exact nagpapasok

8:16am B2 C15 tapos na.

Maturity of 20 years lang ang makukuha. The rest sa 60 years retirement.

8:18 pauwi na.

Php15 pamasahe

Php109+89 Chard

Php5k cris pldt

Php70 2x35 mineral water

Php100 dishwashing paid insan dina. Complete.

2k at 5k give to mama fel paid.

8:30pm nakauwi si pogi

Ganda at ryan date.

Droga

Alan Peter Cayetano has discovered a new political sacrament: baptism by bullet.

“Ang campaign against drugs is a human rights campaign,” sabi niya. “It’s a pro-life campaign, dahil pumapatay ang drugs.”

At ayan na naman tayo. Ang linis pakinggan. Ang lawyerly. Ang moral. Pero ipinatong iyan sa mga taon ng bangkay, police report, cardboard sign, nanay na umiiyak, at batang natutong matakot sa putok bago pa niya maintindihan ang salitang hustisya.

Oo, sinisira ng droga ang pamilya. Walang matinong tao ang magdi-deny niyan. Pero kung seryoso talaga tayo, sabihin natin ang buong katotohanan: ang pinakamalaking nagpapalaganap ng droga ay hindi ang mahirap na addict sa eskinita. Korapsyon.

Hindi lumilipad mag-isa ang droga papasok sa komunidad. Dumadaan iyan sa pantalan, sa customs, sa protektor, sa pulis na binayaran, sa opisyal na tumingin sa kabila, sa prosecutor na natulog, sa local patron na may cut, sa fixer, sa smuggler, sa padrino, sa sistemang may kumikita kaya may nakakalusot. Every bribe is a gateway drug. Every protected shipment is a death sentence waiting to scatter. Bawat opisyal na nagpapadaan ng droga, bawat pulis na nagpoprotekta, bawat politiko na nakikinabang o nananahimik, mas maraming pamilyang sinisira kaysa sa mahirap na user na ginagawang mukha ng problema.

Kaya kung seryoso ka talaga laban sa droga, habulin mo ang importer. Habusin mo ang financier. Habusin mo ang protector. Habusin mo ang pulis na sangkot. Habusin mo ang opisyal na binayaran. Habusin mo ang sistemang nagpapapasok ng droga habang mahirap ang ginagawang target practice. Addiction may destroy a family. But corruption industrializes the destruction.

At dahil doon, mas lalong mabigat ang tanong: kung drugs ang kalaban, bakit mahirap ang unang pinatay? Kung drugs ang problema, bakit hindi ang supply chain ang unang binasag? Kung drugs ang sumisira ng pamilya, bakit ang adik sa kanto ang ginawang trophy habang ang malalaking protektor nananatiling protektado?

Diyan pumapasok ang Estado. Kapag sinaktan tayo ng adik, kriminal, sindikato, o marahas na tao, may Estado tayong tatawagin. May pulis. May korte. May batas. May gobyernong dapat humabol, pumigil, mag-imbestiga, at magparusa. Pero kapag ang mismong Estado ang pumapatay, saan ka tatakbo? Sino ang tatawag sa pulis kung pulis ang may hawak ng bala? Sino ang hihingi ng hustisya kung gobyerno mismo ang pumirma sa pagkawala mo? Sino ang lalapitan mo kapag ang protector naging predator?

Iyan ang pinakamalalim na takot. Iyan ang pinakamabigat na krimen: kapag ang Estado, ang huling takbuhan ng mahina, ang siya nang nagiging makinang humahabol sa kanila.

So no, Alan. A campaign against drugs can be pro-life kung ang sagot ay treatment, rehabilitation, prosecution, livelihood, mental health, community rebuilding, at totoong police work. Pero ang kampanyang libo-libo ang patay, paulit-ulit ang “nanlaban,” mas mabilis ang bangkay kaysa kaso, mas mabilis ang bala kaysa conviction, at mas mabilis ang libing kaysa imbestigasyon? Hindi iyan pro-life. That is death with a press release. That is violence wearing a government ID.

Hindi iyan human rights. Iyan ay human rights na kinidnap, hinubaran ng ibig sabihin, at pinilit pumirma para ipagtanggol ang mismong abusong dapat niyang pigilan.

Sabi ni Alan, hindi raw ito tungkol sa extrajudicial killings dahil, ayon sa kanya, “we do not excuse that.” Ay, ang galing. May moral disclaimer sa dulo ng resibo. Parang “no offense” bago mang-insulto. Parang “with all due respect” bago manapak. Parang “God is on our side” habang nililigpit ang dugo sa sahig.

Hindi ang tanong kung verbally mong ine-excuse ang EJK. Ang tanong: dinepensahan mo ba, nilinis mo ba, pinabango mo ba, nilagyan mo ba ng moral ribbon ang sistemang pinagmulan nito?

Because if you say, “You have to do it the right way,” nasaan ang right way? Nasaan ang warrant? Nasaan ang korte? Nasaan ang ebidensya? Nasaan ang independent autopsy? Nasaan ang prosecution? Nasaan ang conviction? Nasaan ang tapang noong mahihirap ang pinapatay muna bago ipinapaliwanag?

“Do it the right way” is not a slogan. Hindi iyan legal air freshener. Hindi iyan maliit na polite sentence na ididikit mo sa madugong kampanya para hindi masyadong amoy kamatayan ang kwarto. “Do it the right way” means hindi pwedeng patayin ng Estado ang tao dahil lang akusado siya. It means police reports are not holy scripture. It means poverty is not probable cause. It means a cardboard sign is not evidence. Ibig sabihin, hindi dapat kilalanin ng nanay ang anak niya sa ilalim ng fluorescent light habang ang mga opisyal nagtatalo kung policy ba, excess ba, collateral damage ba, o malas lang ang kamatayan niya.

Dito nagiging malaswa ang argumento ni Alan. Gusto niya makuha ang moral credit ng pagiging anti-drugs nang hindi dinadala ang moral burden ng mga bangkay na iniwan ng drug war. Gusto niyang tawaging human rights, pero iiwasan ang humans na nawalan ng rights. Gusto niyang tawaging pro-life, pero parang footnote lang ang patay. Gusto niyang sabihing “we do not excuse EJK,” pero iniiwasan ang pangunahing tanong: kung hindi ito pinrotektahan ng Estado, bakit ang pattern ay sobrang national, sobrang paulit-ulit, sobrang pamilyar, sobrang bihirang maparusahan, at sobrang politically defended?

Kung isa o dalawang pulis ang nag-abuso, krimen iyan. Pero kung libo-libo ang namatay sa parehong narrative, sa parehong mahihirap na komunidad, sa parehong “nanlaban” script, habang ang mga lider ay nananakot, nagpapalakpakan, nagbibigay-gantimpala, nagdadahilan, at nagtatanggol? Hindi na iyan aksidente. System na iyan. And systems do not become innocent because a senator adds “God,” “human rights,” and “pro-life” into the sentence.

Linawin natin: human rights are not the enemy of human lives. Human rights are what keep human lives from becoming disposable. Hindi imported luxury ang human rights. Hindi iyan pa-English drama. Human rights ang simpleng patakaran na nagsasabing: kahit mahirap ka, tao ka. Kahit akusado ka, tao ka. Kahit may bisyo ka, tao ka. Kahit walang senador na kaibigan ang nanay mo, tao ka.

Human rights mean the State cannot murder you and call it discipline. Human rights mean the police cannot execute you and call it peace. Human rights mean the government cannot turn death into a shortcut dahil hassle ang due process. Human rights mean hindi laboratory rats ang mahihirap para sa authoritarian fantasies ng makapangyarihan.

At alam ito ni Alan Peter Cayetano. Hindi siya random comment-section lawyer. Abogado siya. Senador. Dating Foreign Affairs Secretary. Dating House Speaker. Ngayon, Senate President. Marunong siya sa procedure kapag procedure ang panangga sa kaalyado. Marunong siya sa legality kapag legality ang pampabagal sa accountability. Marunong siya sa institutional dignity kapag ang institution na pressured ay Senado, hindi eskinita.

Alam niya ang lenggwahe. Kaya mas masakit ang betrayal. Because when Alan uses human rights now, he is not ignorant of its meaning. He is laundering it. Kinukuha niya ang salitang “human rights,” tinatanggal ang due process, tinatanggal ang patay, tinatanggal ang nanay, tinatanggal ang ulila, tinatanggal ang mahirap, tapos pinupuno ang natirang balat ng police power at tinatawag na pro-life. That is not moral reasoning. That is verbal embalming. Ganyan inihahanda ng politiko ang bangkay para sa public viewing.

At mas makapal ang irony: minsan nang pumayag ang Pilipinas sa Rome Statute. The Senate concurred. Alan Peter Cayetano voted yes. Pumasok tayo sa sistemang ginawa para sa panahong pinoprotektahan ng kapangyarihan ang kapangyarihan, at ang patay ay hindi na makapagsampa ng kaso. Tapos ngayon, kapag kaalyado na ang hinahabol ng parehong prinsipyong pinayagan noon, biglang ang daming legal theater. Biglang sovereignty. Biglang due process. Biglang institutional courtesy. Biglang “protect, but within legal bounds.” Biglang lahat may nuance.

Pero nasaan ang nuance noong mahihirap ang kinakaladkad sa eskinita? Nasaan ang careful legal mind noong ang “nanlaban” ang naging pinaka-overused fiction sa bansa? Nasaan ang institutional courage noong ang mga nanay pinapaniwalang gospel truth ang police report? Nasaan ang concern sa “right way” noong iyon mismo ang hinihingi ng mahihirap?

Warrant muna. Korte muna. Ebidensya muna. Imbestigasyon muna. Pakinggan muna. Huwag patayin muna. Hindi impunity ang hinihingi ng mahihirap. Hinihingi lang nilang umabot din sa kanila ang Constitution.

Iyan ang scandal. Hindi scandal na anti-drugs si Alan. Dapat naman talagang maging anti-drugs ang kahit sinong matinong opisyal. Ang scandal ay sinusubukan niyang gawing malinis sa pandinig ang drug war sa pamamagitan ng pagtukoy sa kasamaan ng droga habang pinapaliit ang kasamaan ng State violence.

Pero ang Estado ay hindi street gang. Hindi ito amang galit na may baril. Hindi ito kapitbahay na naghihiganti. Ang Estado may kulungan, prosecutor, hukom, warrant, rules of evidence, forensic laboratory, budget, korte, abogado, imbestigador, at monopoly on lawful force. Kaya kapag ang Estado ang pumapatay nang labag sa batas, mas mabigat ang krimen. Because an ordinary criminal breaks the law. But an abusive State breaks the very shelter people run to when the law is broken.

Iyan ang hindi kayang hugasan ng “pro-life campaign.” Iyan ang hindi kayang takpan ng “human rights campaign.” Iyan ang hindi kayang gawing banal ng “God is on our side.” Kung ang human rights ginagamit para ipagtanggol ang drug war pero hindi ang dead of the drug war, hindi iyan principle. Theft iyan. Kung ang pro-life ay proteksyon sa komunidad laban sa droga pero hindi proteksyon sa mahirap laban sa bala, hindi iyan pro-life. Pro-power iyan.

Kaya kapag sinabi ni Alan Peter Cayetano na pro-life ang drug war, karapatan ng bansa na magtanong: buhay nino? Buhay ba ng batang nanuod mamatay ang tatay niya? Buhay ba ng nanay na tumanda ng sampung taon sa isang gabi? Buhay ba ng akusadong hindi umabot sa korte? Buhay ba ng komunidad na mas natakot sa uniporme kaysa sa kriminal? Buhay ba ng patay na naging “nanlaban” bago naging pangalan? O buhay-politikal lang ng mga kailangang linisin, i-reframe, at basbasan ang drug war bago dumating ang judgment?

Kung buhay talaga ang usapan, Alan would not sound like he is defending a slogan. He would sound like he is mourning a nation. Kung human rights talaga ito, hindi niya gagamitin ang phrase para shield ng power. Gagamitin niya ito para itanong kung bakit napakaraming powerless ang namatay na walang karapatan. Kung “right way” talaga ito, hindi siya magsisimula sa pagbinyag sa giyera. Magsisimula siya sa tanong: sino ang nag-utos? Sino ang bumaril? Sino ang nagpeke ng report? Sino ang nagprotekta sa pumatay? Sino ang nagreward sa sistema? Sino ang kumita sa droga? Sino ang nagpadaan sa supply? Sino ang ginawang scapegoat ang mahirap habang ang malalaki nanatiling protektado? At sino sa gobyerno ang naniniwala pa ring pwedeng gawing alay ang mahihirap para sa political theater?

Kaya pasensya na, Alan. Hindi lahat ng may “pro-life” sa sentence, buhay ang pinoprotektahan. Minsan, buhay lang ng narrative. Minsan, career lang ng kaalyado. Minsan, reputation lang ng rehimen. Minsan, pangalan lang ng makapangyarihan.

Because the dead are still dead. The mothers are still grieving. The children are still orphaned. The cases are still few. The accountability is still slow. The excuses are still loud. At ang mga politikong sobrang tapang noong mahirap ang target, biglang sobrang maingat kapag makapangyarihan ang akusado.

Hindi iyan rule of law. Class privilege iyan na may legal dictionary. Impunity iyan na naka-kurbata. Iyan ang lumang milagro ng Pilipinas: mabilis ang bala sa eskinita, mabagal ang hustisya kapag may koneksyon.

So no, Senator. Hindi mo pwedeng tawaging “human rights” ang machinery of fear dahil lang masama ang droga. Hindi mo pwedeng tawaging “pro-life” ang kampanyang nilakaran ang mga buhay na binura nito. Hindi mo pwedeng sabihing “do it the right way” matapos ang ilang taong pagtatanggol sa giyerang ipinagkait sa patay ang right way.

Dahil kapag kriminal ang pumatay, tumatakbo tayo sa Estado. Pero kapag Estado ang pumatay, buong bansa ang nagiging crime scene.

At ang tanong ay hindi na kung sinisira ng droga ang pamilya. Sinisira talaga. Ang tanong: sino ang sumira sa mga pamilyang inilibing ng drug war? Sino ang nagpasok, nagprotekta, at kumita sa drogang ginamit na dahilan para patayin ang mahirap? At bakit ang makapangyarihan, hanggang ngayon, pilit pa ring tinatawag na buhay ang pagkawasak?

Stage thyroid cancer

ANONG STAGE ANG THYROID CANCER MO?🌺

Dapat alam mo. Ang pagga gamot kasi sa thyroid cancer ay depende kung ano ang stage ng cancer mo.🌺 Ang dosage ng Radioactive treatment ay depende rin sa stage ng kanser o kung kumalat na ba ang thyroid cancer. 🦋Depende rin ito kung anong klase ang thyroid cancer ( well differentiated ba, tulad ng papillary at follicular cancer) o anaplastic cancer o oncocytic cancet ba. 😃

Huwag mahiyang magtanong sa inyong doktor! 😍

Please share!✅

#docirma #thyroidcancer#goiter #thyroidawaremenss #thyroidhealth

05282026 thu

Php410 give to mama paid power corrector/grab/clock with rh and temp

Php12+30 pamasahe pogi

Wfh ganda

Php30 pamasahe pogi

Php46 resibo shopee with carbon copy

Php300 grab pogi punta calaca