Kaya siguro mas nakakadismaya kapag ang depensa sa isang seryosong alegasyon ay hindi kasing tibay ng reputasyon ng taong nagbibigay nito.
Prof, ang hirap lunukin ng “political persecution” kapag ordinaryong Pilipino ang tumitingin.
Kasi kami, kapag may ₱500 na discrepancy sa trabaho, pinapaliwanag. Kapag may hindi nabayarang bill, may penalty. Kapag may kontratang hindi natupad, may consequence. Hindi puwedeng sabihing, “innovative entrepreneur lang ako,” tapos tapos na ang usapan.
Pero kapag bilyon ang pinag-uusapan, biglang napupunta ang depensa sa magandang environmental record, matagal na pagkakaibigan, at kung mabuting tao ba ang iniimbestigahan.
Prof, hindi character reference ang preliminary investigation.
Hindi sagot sa partikular na alegasyon na champion ka ng Clean Air Act. Hindi resibo ng innocence ang pagiging environmentalist. Ang tanong ay mas simple at mas legal: may public office bang ginamit o may official intervention bang ginawa para bigyan ng unwarranted advantage ang negosyo ng anak? May conspiracy, indirect benefit, manifest partiality, o abuse of official position ba?
Iyan ang dapat imbestigahan.
Dahil ang ordinaryong empleyado hindi puwedeng humarap sa HR at sabihing:
“Ma’am, hindi ko ginawa ’yan. Employee of the Month ako noong 2018.”
Good record is good record.
Evidence is evidence.
At oo, mahalagang punto na walang corporate record na nagpapakitang shareholder o officer si Loren Legarda sa kumpanya ng anak niya. Mahalaga ring punto na abstain siya sa franchise vote. Those facts are legally relevant and deserve serious weight.
Pero hindi rin sila magic words na awtomatikong pumapatay sa imbestigasyon.
Dahil ang anti-graft inquiry ay hindi lang nagtatanong kung pangalan mo ba ang nasa stock certificate.
Ang tanong ay kung may actual intervention, improper influence, indirect benefit, conspiracy, manifest partiality, o paggamit ng public office para bigyan ng unwarranted advantage ang isang tao.
Kung may ebidensiya, ilatag sa proseso.
Kung wala, ibasura ang kaso.
Ganoon kasimple.
At tungkol sa “political persecution,” mas mabigat ang salita kaysa sa ebidensiyang inilalatag.
Posibleng may pulitika sa timing. Posibleng may mga taong politically interested na idiin si Leandro Leviste. Posibleng may selective enthusiasm ang gobyerno sa kung sino ang mabilis imbestigahan at kung sino ang hindi.
Pero political motive does not automatically erase factual liability.
Kung galit sa iyo ang pulis pero may CCTV na ninakaw mo ang cellphone, hindi nawawala ang CCTV dahil masama ang motibo ng pulis.
Ang tanong pa rin:
Ninakaw mo ba?
Ganoon din dito.
Kahit politically motivated pa ang investigator, kung may contractual failures, questionable government actions, suspicious official intervention, o financial transactions na kailangang ipaliwanag, hindi nawawala ang mga tanong dahil lamang may pulitika sa paligid.
Mas mahirap pa ang simpleng retaliation narrative dahil ang problema sa ilang solar contracts ay hindi naman nagsimula lamang noong naging prominenteng anti-corruption critic si Leviste. May government scrutiny at contract termination issues nang mas maaga.
Kaya kulang ang:
“Pinupuntirya kami dahil lumalaban kami sa corruption.”
Fine.
Then answer the allegations.
Dahil iyon naman ang hinihingi sa ordinaryong Pilipino araw-araw:
Dokumento.
Paliwanag.
Resibo.
Ang nakakairita sa ganitong depensa ay parang dalawang klase ang accountability sa Pilipinas.
Kapag mahirap ang nasasangkot:
“Sumagot ka sa kaso.”
Kapag makapangyarihan:
“Kilala ko siyang mabuting tao.”
Kapag empleyado:
“Ipakita mo ang records.”
Kapag senador at billionaire businessman:
“Political persecution.”
Hindi puwede.
At malinaw din naman dapat tayo: hindi ibig sabihin nito na guilty na sina Loren Legarda at Leandro Leviste.
Preliminary investigation pa lamang.
Wala pang conviction.
Wala pang final adjudication.
At hindi rin dapat ipagpalit ang ₱10.44 billion na sinasabing obligations o exposure sa ₱10.44 billion na “ninakaw.” Magkaibang legal proposition iyon. Kung plunder ang kaso, kailangang patunayan ang statutory elements, kabilang ang ill-gotten wealth at ang kaugnayan nito sa alleged unlawful scheme.
Pero iyon din mismo ang dahilan kung bakit premature ang declaration na:
“CLEARLY POLITICAL PERSECUTION.”
Kung premature tawaging guilty ang respondents bago matapos ang proseso, premature ding ideklara na persecution ang buong proseso bago pa masuri ang ebidensiya.
Due process cuts both ways.
Hindi puwedeng presumption of innocence para sa kaibigan mo, pero presumption of persecution agad para sa imbestigador.
Professor La Viña, respeto sa environmental advocacy.
Respeto sa friendship.
Respeto sa presumption of innocence.
Pero huwag nating gawing sunscreen ang advocacy para hindi tamaan ng liwanag ng imbestigasyon.
Huwag gawing character witness ang tatlong dekadang public service para sagutin ang isang partikular na criminal allegation.
At higit sa lahat, huwag gawing automatic synonym ng “political persecution” ang anumang imbestigasyong inconvenient sa isang makapangyarihang tao.
Kami ngang ordinaryong Pilipino, buong buhay pinapaliwanag kung saan napunta ang bawat piso.
Kapag late sa loan, may interest.
Kapag kulang ang remittance, may memo.
Kapag mali ang liquidation, may audit.
Kapag hindi natupad ang kontrata, may penalty.
Kaya kapag bilyon ang pinag-uusapan, hindi naman siguro elitista, partisan, o persecutory na humingi rin kami ng parehong bagay:
Paliwanag.
Dokumento.
Ebidensiya.
Hindi political persecution ang pagtatanong kung saan napunta ang bilyon at kung paano ginamit ang kapangyarihan.
Ang tawag doon, Prof, ay accountability.
At kung talagang walang kasalanan, due process itself should be their best defense.
No comments:
Post a Comment