Tingnan mo tong balita.
China Visa Application Center sa Makati, dinumog ng aplikante.
Dinumog.
Hindi isa, hindi dalawa, hindi sampu.
Daan-daan.
Libo-libo.
Nakapila.
Nagtitiis sa init.
Nagtitiis sa pagod.
Nagtitiis sa mahabang pila.
Para lang makaalis.
Para lang makapunta sa China.
At hindi lang China to.
Kahit anong bansa, pwede na.
Kahit Saudi, pwede na.
Kahit Japan, pwede na.
Kahit Korea, pwede na.
Kahit Canada, pwede na.
Kahit Australia, pwede na.
Kahit Europe, pwede na.
Kahit saan, pwede na.
Basta makaalis lang sa Pinas.
Bakit?
Kasi mismong gobyerno nagpapahirap sa Filipino.
Sinong hindi aalis?
Sinong hindi aalis kung dito, trabaho ka ng trabaho, pero hindi ka pa rin makakain ng maayos?
Sinong hindi aalis kung dito, sahod mo 755, pero bilihin mo pang-isang libo?
Sinong hindi aalis kung dito, baha ka taon-taon, pero flood control, kurakot lang?
Sinong hindi aalis kung dito, may sakit ka, pero kailangan mo pa matulog sa sidewalk para lang sa Guarantee Letter?
Sinong hindi aalis kung dito, anak mo nag-aaral, pero wala naman trabaho pag-graduate?
Sinong hindi aalis?
Kahit sino, aalis.
Kahit sino, gugustuhin umalis.
Kasi hindi naman tayo umaalis dahil ayaw natin sa Pinas.
Umaalis tayo kasi mahal natin pamilya natin.
Umaalis tayo kasi gusto natin mabuhay sila ng maayos.
Umaalis tayo kasi gusto natin makakain sila ng tatlong beses isang araw.
Umaalis tayo kasi gusto natin makapag-aral sila.
Umaalis tayo kasi gusto natin hindi sila matulog sa baha.
At kung dito sa Pinas, hindi natin mabibigay yun...
Aalis talaga tayo.
Kaya wag sila magtaka bakit dinumog yung China Visa Center.
Wag sila magtaka bakit dinumog yung POEA.
Wag sila magtaka bakit dinumog yung passport appointment.
Wag sila magtaka bakit ang daming OFW.
Kasi sila yung dahilan.
Sila yung nagpapahirap.
Sila yung gumagawa ng sistema na mas madali pang umalis kaysa mabuhay dito.
Isipin mo.
Mas madali pang mag-apply sa ibang bansa kaysa mag-apply ng trabaho dito na maayos sahod.
Mas madali pang pumila sa visa center kaysa pumila sa ayuda.
Mas madali pang magtiis sa ibang bansa kaysa magtiis dito na walang pag-asa.
Kaya kahit China pa yan, kahit anong bansa pa yan...
Pupunta tayo.
Kasi kahit mahirap sa ibang bansa, at least may sahod.
Kahit malayo sa pamilya, at least may padala.
Kahit pagod sa ibang bansa, at least may balik.
Dito, pagod ka na, wala ka pa rin.
Dito, nagtiis ka na, gutom ka pa rin.
Dito, nagtrabaho ka na, mahirap ka pa rin.
Kaya totoo naman.
Kahit anong bansa, pwede na.
Basta makaalis lang.
Kasi yung pag-alis, hindi yan pangarap lang.
Yan ay pagtakas.
Pagtakas sa hirap na ginawa ng gobyerno natin.
Pagtakas sa sistema na tayo lang yung nagdurusa.
Pagtakas sa bansa na dapat sana tayo yung pinoprotektahan, pero tayo pa yung pinapahirapan.
At hanggat ganito gobyerno natin...
Hanggat sila pa rin nagpapahirap...
Hinding-hindi titigil yung pila sa Visa Center.
Hinding-hindi titigil yung pag-alis ng Pilipino.
Kasi sinong hindi aalis?
Kung dito ka, papatayin ka ng hirap.
Kung aalis ka, may pag-asa ka pa mabuhay.
Kaya kahit saan, aalis tayo.
Hindi dahil hindi natin mahal Pinas.
Kundi dahil mahal natin pamilya natin, at sa Pinas, hindi na sila mabubuhay ng maayos.
#hosonpoint #hustleoverslavery
No comments:
Post a Comment