Ako si Donald, 32 anyos. Sa araw, isa akong masayahing Grab driver. Pero sa gabi, isa akong amang lumuluha habang nakahawak sa manibela.
Tatlong linggo na ang nakalipas nang isugod namin sa ICU ang anak kong si Kyline, 7 years old. Severe blood infection. Ang batang dati’y sumasalubong sa akin ng yakap, ngayon ay nakakabit sa iba’t ibang makina.
Bawat patak ng metro ng taxi ko, katumbas ng buhay niya.
Kailangan ko ng ₱80,000 para sa partial bill o ititigil ang gamutan. Wala kaming ganoong kalaking pera. Rematado na ang kaluluwa ko sa kakabyahe, pero kulang pa rin.
Isang madaling-araw, habang umiiyak ako sa stoplight sa Ortigas, may pumasok na booking. Pickup sa Medical City.
Pumasok ang isang babaeng naka-scrubs. Nurse. Halatang pagod na pagod. Pula ang mata at parang pasan ang mundo.
“Good morning po, Ma’am,” bati ko, pilit na tinatago ang garalgal ng boses ko. “Sa St. Luke’s QC po tayo, Kuya,” mahina niyang sagot.
Napatingin ako sa rearview mirror. Doon naka-confine ang anak ko.
Tahimik ang byahe. Pero dahil sa bigat ng nararamdaman ko, hindi ko napigilang magkwento.
“Nurse po kayo, Ma’am? Baka po pwedeng pakisilip ang anak ko pagdating niyo dun? Nasa ICU po siya. Kyline ang pangalan.”
Natigilan ang nurse. Tumingin siya sa akin sa salamin.
“Kyline... yung batang mahilig sa pink?” tanong niya.
Nagulat ako. “Opo! Kayo po ang nurse niya?”
Bumuntong-hininga siya. “Ako po si Nurse Colet. Ako po ang nag-asikaso sa kanya kanina bago ako mag-out. Matapang po ang anak niyo, Sir. Kahit nahihirapan huminga, ang sabi niya sa akin:....
FULL STORY IN CMT 👇👇
No comments:
Post a Comment