Situwasyong ikaw ang gumawa

 Nagpabuntis Ako sa Amo Ko – At Hanggang Ngayon, Wala Akong Pagsisisi

Walong taon akong nagtiis sa init ng Abu Dhabi. Walang saya na hinahanap, walang lalaking hinintay, walang luho. Trabaho lang, overtime, tipid, padala — lahat para sa pamilya ko sa probinsya. Araw-araw, iniisip ko: “Kaya ko ‘to. Para sa kanila ‘to.” Pero sa loob-loob ko, may butas na lumalaki.

Habang binibilang ko na ang mga buwan hanggang sa final exit ko, biglang tumama sa akin ‘yung katotohanan: 34 na ako. Walang asawa. Walang anak. 

Walang kahit sinong tatawaging “Mama” kapag tumanda na ako. Natakot ako. Hindi sa pag-iisa, kundi sa pagtanda nang walang maiiwan. Parang biglang nawala ‘yung lakas ko na dati’y pinagmamalaki ko.

Tapos may amo ako — matagal nang nakatingin sa akin nang may iba. Gwapo siya, mayaman, matalino, at kahit simpleng “Good morning” lang, ramdam mo ‘yung init. Alam ko na matagal na siyang may gusto. Hindi ko siya hinintay na magsabi. Ako mismo ‘yung lumapit. Hindi dahil sa pera. Hindi dahil sa pangarap na maging mayaman. Kundi dahil gusto ko ng anak. 

Gusto ko ng parte niya na maiiwan sa akin kapag umalis na ako. Gusto ko ng dahilan para hindi na ako tumingin pabalik sa kawalan.

Alam kong mali sa paningin ng marami. Pero noong gabing nangyari ‘yun, hindi ako nagsisisi. Hindi ako nanginginig sa takot. Para akong may hawak na liwanag sa dilim — maliit, pero akin. At noong nakita ko ‘yung dalawang linya sa pregnancy test pagbalik ko sa Pilipinas, 

umiyak ako. Hindi sa hiya. Umiiyak ako sa tuwa, sa ginhawa, sa pakiramdam na… tapos na ‘yung paghihintay ko.

Ngayon, may 1-year-old na akong anak. Napakaganda niya. Maputi, may kulot na buhok, may mata na parang hindi Pilipino. Tuwing tinitingnan ko siya, 

nakikita ko ‘yung ama niya — at nakikita ko rin ‘yung sarili ko na nanalo sa isang laban na hindi ko sinabi kahit kanino.

Nalaman niya. Hindi ko sinabi, pero nalaman niya. At mula noon, P50,000 ang regular na padala niya kada buwan. 

Hindi ko hiniling. Dumating lang. Para sa bata, sabi niya. Pero alam ko, parte rin ‘yun ng kanyang pag-amin na may nangyari sa amin.

Ngayon, nakatambay lang ako sa bahay. Full-time mom. Minsan napapatanong ako kung tamad ba ako. Pero kapag nakikita ko siyang natutulog sa tabi ko, nawawala ‘yung tanong na ‘yun. Secure na kami. Hindi dahil sa lalaki. 

Kundi dahil sa desisyon ko — desisyong kinuha ko nang buong tapang kahit alam kong huhusgahan ako ng mundo.

Marami ang magsasabi: “Mali ‘yan.” “Ginamit mo siya.” “Hindi yan pag-ibig.” Pero para sa akin, ito ‘yung pinakamatapang na pag-ibig na nagawa ko — pag-ibig sa sarili ko, sa kinabukasan ko, at sa batang hindi ko pa kilala noon pero ngayon, siya na ang buong mundo ko.

Hindi ko sinasabing tama ito para sa lahat. Pero para sa akin, sa sitwasyon ko, sa sakit at pagod na dinanas ko… ito ang pinakamatalino, pinakamatapang, at pinakamaayos na desisyon na nagawa ko.

Kung tatanungin mo ako ngayon kung magsisisi ba ako?

Hindi.

Hinding-hindi.