“Si Biyanan pala akala ko si Mister ang kagalaw ko”
Magandang araw sa lahat. Sumulat ako upang humingi ng payo. Itago niyo na lang ako sa pangalang Karen.
Isinusulat ko ito dahil hindi ko na alam kung kanino ako lalapit. Hindi ito para humingi ng simpatiya, nais ko na ibahagi ang lahat at ang pagkakamali ko at sana ay huwag naman ako husgahan, natukso lang ako at nakulang, pero ngayon, bumawi na ako,
Ganito po yun, Nakatira kami ng asawa ko sa isang bahay kasama ang biyenan kong biyudo, si tatay Cirilo. Isang gabi, umuwi akong may tama ng alak. Hindi naman ako ganap na lasing, sapat lang para medyo bumagal ang reflexes ko at lumabo ang paningin. Pag-uwi ko, patay ang lahat ng ilaw sa bahay. Tahimik ang paligid, isang normal na gabi o akala ko.
Magkatabi lang ang kuwarto namin ng asawa ko at ang kuwarto ni tatay Cirilo. Sa dilim at sa pagkahilo, pumasok ako sa maling pinto. Pumasok ako sa silid ng biyenan ko.
Sa simula, hindi ko agad namalayan. Pero ang mas mahirap tanggapin ay hindi lang ang maling silid na napasukan ko, kundi ang katotohanang hindi ko agad nagawang pigilan ang sarili ko. Sa gitna ng dilim, naging mapusok ako. Ang akala ko ay asawa ko ang kasama ko dahil wala akong narinig na reklamo o pagtanggi; sa halip ay tila naging palaban din siya.
Ngunit habang tumatagal, may napansin akong kakaiba. Iba ang amoy ng balat niya, at iba ang paraan ng kanyang pagkilos. Nang makapa ko ang kanyang buhok at maramdaman ang gaspang ng kanyang balat, doon ko napagtanto: si tatay Cirilo ang kapiling ko.
Ang pinakamalaking pagkakasala ko? Sa kabila ng pagkagulat, hindi ako agad huminto. Dala ng in*t ng katawan at ng kalituhan, tinuloy ko pa rin ang sandaling iyon. Ramdam ko ang kanyang matagal nang pangungulila, at sa pagkakataong iyon, naging bahagi ako ng isang pagkakamaling hindi ko na mabubura.
Pagkatapos noon, dahan-dahan akong lumabas, uminom ng tubig, at pumasok sa tunay naming kuwarto. Hindi ako nakatulog. Kinakain ako ng konsensya.
Kinaumagahan, parang walang nangyari.
Nakikipag-usap si tatay Cirilo na tila normal ang lahat, pero hindi ako mapakali. Tuwing kakausapin ko ang asawa ko, pakiramdam ko ay isa akong malaking kasinungalingan. Tuwing makikita ko ang biyenan ko, nararamdaman ko ang bigat ng lihim na kaming dalawa lang ang nakakaalam.
Kaya ako sumusulat ngayon. Hindi ko alam kung dapat ba akong umamin o manahimik na lang. May bahagi sa isip ko na nagsasabing aksidente lang ang lahat, na bunga lang ito ng alak at dilim. Pero may mas malakas na boses na nagsasabing ang kapabayaan ko ay hindi kailanman magiging inosente. Hindi ko binuksan ang ilaw. Hindi ako nag-ingat.
Iniisip ko ang asawa ko. Mabuti siyang tao at hindi niya deserve ang pagtataksil na ito. Tuwing ngumingiti siya sa akin, pakiramdam ko ay unti-unting nadudurog ang pagkatao ko. Iniisip ko rin si tatay Cirilo, isang biyudo na matagal nang nag-iisa.
Hindi ko alam kung ano ang nasa isip niya, o kung may balak ba siyang magsabi
Lumipas ang mga araw, at ang akala kong isang beses na aksidente ay tila naging isang madilim na siklo na hindi ko na matakasan. Takot akong mawala ang lahat ang asawa ko, ang respeto ng pamilya, ang buhay na binuo namin. Pero mas natatakot akong mabuhay araw-araw na alam kong isa akong duwag dahil sa pagtatago ng katotohanang ito.
Ngunit ang mas nakakatakot? Ang katotohanang hinahayaan kong maulit ang lahat.
Isang gabi, habang tulog na ang asawa ko, nagising ako para uminom ng tubig. Nadaanan ko ang bukas na pinto ng silid ni tatay Cirilo. Nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama, nakatingin sa kawalan, tila naghihintay. Sa halip na dumeretso ako sa kusina, tila may sariling isip ang mga paa ko na huminto sa harap ng pinto niya.
Bakit ko ba ito ginagawa?
Nagsisisi ako, oo. Halos madurog ang puso ko tuwing hahalikan ako ng asawa ko bago siya pumasok sa trabaho. Pero sa tuwing madilim na ang bahay at nararamdaman ko ang presensya ni tatay Cirilo, may ibang klaseng emosyon na namumuo sa akin.
Hindi ko maipaliwanag. Galit ba ito? Pangungulila? O sadyang paghahanap ng atensyon na hindi ko mahanap sa asawa ko dahil sa sobrang pagod niya sa pagtatrabaho?
Pumasok ako sa loob. Walang salitaan. Alam ni tatay Cirilo na hindi ako ang asawa niya, at alam ko ring siya ang biyenan ko. Pero sa gitna ng katahimikan, tila may kasunduan kaming dalawa na ituring itong isang panaginip na walang gisingan. Sa bawat haplos at bawat sandali na magkasama kami, unti-unti kong nararamdaman na hindi na lang ito aksidente. Sinasadya ko na ito.
"Karen," bulong niya sa dilim. Iyon ang unang pagkakataon na binanggit niya ang pangalan ko habang magkasama kami sa k@ma. Doon ako napatigil. Doon pumasok ang matinding takot. Alam niya. Alam na alam niya kung sino ako, at hinahayaan niya rin ako.
Nagtataka ako sa sarili ko. Bakit ko pinapayagang maulit ito? Bakit tila nagiging "comfort zone" ko na ang bawal?
Kinaumagahan, tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Namamaga ang mga mata ko, hindi dahil sa puyat, kundi dahil sa bigat ng lihim na dala-dala ko. Nakita ko ang asawa ko sa repleksyon, niyakap niya ako mula sa likod.
"Ayos ka lang ba, Karen? Parang ang lalim ng iniisip mo nitong mga nakaraang araw," tanong niya nang may pag-aalala.
Pilit akong ngumiti. "Pagod lang sa gawaing bahay," pagsisinungaling ko.
Habang nakayakap ang asawa ko, nakita ko si tatay Cirilo sa labas ng pinto, naglalakad patungong kusina. Nagtama ang mga paningin namin sa salamin. Walang emosyon ang kanyang mukha, pero ang kanyang mga mata ay tila nagsasabing
, “Alam ko ang totoo, Karen. At alam kong babalik ka ulit.”
Hindi ko na mabilang kung ilang gabi kaming naging bilanggo ng sarili naming sikreto. Isang gabi, sa gitna ng kadiliman ng silid ni tatay Cirilo, tila nawala ang lahat ng ingat ko.
Ang akala kong mahimbing na tulog ng asawa ko ay isa palang pagkakataon para sa isang masakit na katotohanan.
Biglang bumukas ang ilaw "Karen? Tatay?"
Napatayo ako nang mabilis, nanginginig ang buong katawan habang pilit na tinatakpan ang sarili. Doon sa pintuan, nakatayo ang asawa ko. Ang kanyang mukha ay hindi maipinta—halu-halong gulat, pandidiri, at matinding pait. Wala siyang sinabi kundi isang mahina at nanginginig na utos:
"Lumayas ka. Ngayon din. Huwag na huwag ka nang babalik."
Sa labas ng bahay, sa gitna ng ulan at dilim, lumuhod ako sa harap ng asawa ko. Wala na akong pakialam sa dangal ko. Niyakap ko ang kanyang mga paa habang humihagulgol.
"Patawarin mo ako... hindi ko sinadya... naligaw ako, pero ikaw lang ang mahal ko!" sigaw ko sa gitna ng aking pagsisisi.
Sa loob ng ilang oras na tila walang katapusan, hindi siya kumikibo. Ngunit sa huli, marahil dahil sa lalim ng pinagsamahan namin o sa awa na nakita niya sa aking mga mata, dahan-dahan niya akong itinayo. Pinatuloy niya ako, hindi dahil sa ayos na ang lahat, kundi dahil hindi niya rin kayang makita akong tuluyang mawala.
Ngunit ang patawad na iyon ay may kaakibat na malaking trahedya.
Sa loob ng bahay, narinig namin ang isang mabigat na kalabog mula sa kwarto ni tatay Cirilo.
Doon namin siya natagpuan sa sahig, hawak ang kanyang dibdib at hirap na humihinga. Ang kahihiyan ng pagkakahuli sa amin, ang tingin ng sarili niyang anak na puno ng pandidiri, ang naging huling mitsa.
Inatake sa puso si tatay Cirilo.siguro sa hiya sa anak,
Sa kabila ng pagmamadali namin sa ospital, hindi na siya umabot nang buhay.
Ang kanyang pagpanaw ang naging tuldok sa madilim na kabanata ng aming buhay. Kasama niyang nailibing ang lihim na nagmantsa sa aming tahanan.
Lumipas ang mga buwan. Nagpasya kaming lumipat ng tirahan, malayo sa bahay na iyon,
Hindi naging madali. May mga gabi pa ring nagigising ang asawa ko na malayo ang tingin, at alam kong ang sugat na nilikha ko ay hindi kailanman ganap na maghihilom.
Pero pinili naming magsimula muli. Sa aming bagong buhay, wala nang mga patay na ilaw. Lagi naming sinisiguro na maliwanag ang bawat sulok ng aming bahay, at mas maliwanag ang komunikasyon naming dalawa.
Natutunan ko na ang kapatawaran ay hindi nangangahulugang makakalimot ka, kundi pagpili na bumangon sa kabila ng dumi ng nakaraan.
Kasama ng aking asawa, pilit naming binubuo ang mga pirasong nadurog, habang baon ang aral na ang bawat aking pagkakamali at nagsisi na hindi na muling uulit pa,
Naging masaya kami ng asawa ko, at dahil malayo sa work nya ang bahay, may kapitbahay kami na si lolo diego ang tawag nila, doon ako hinahabilin ng asawa,,
Hindi naman literal na bantay, siguro, para may magbalita lang sa kanya na okey lang ako,
Okey naman ako, lalo kapag wala ang asawa ko, libang ako kapag kasama ko si lolo diego, marami syang kuwento noong panahon nila,
Yun lang po at sana magtuloy tuloy na ang magandang pagsasama namin ng asawa ko at nagsisi po ako sa aking nagawang mga pagkakamali,
Salamat po at advice naman kung paano ako makakaiwas sa mga ganun gawin?
#kuwentongmasarap #confessions #confessionstories
