Sumiklab ang oral arguments sa Senate Impeachment Court matapos magbanggaan ang pananaw nina retired Associate Justice Adolfo Azcuna at retired Chief Justice Artemio Panganiban tungkol sa epekto ng 16-vote threshold kapag may mga senador na hindi makalahok sa impeachment proceedings.
Para kay Azcuna, kung mananatiling 24 ang bilang ng mga miyembro ng Senado pero 16 na lang ang aktuwal na makakakilos, imposibleng magkaroon ng conviction kung kailangan pa rin ang 16 votes.
At dito lumabas ang isa sa pinaka-bombshell niyang pahayag:
“If you cannot get the 16, it's an acquittal. A judgment of acquittal will be entered.”
Pero hindi raw dahil mas maraming bumoto para ma-acquit ang respondent.
Aniya:
“A judgment of acquittal will be entered, not because of a vote for acquittal prevailing, but simply because of failure to get the 16 votes minimum necessary in order to convict.”
At pagkatapos, sinabi niya ang linyang siguradong pag-uusapan:
“It’s a price we pay for the internal check of a supermajority threshold, that there are occasions when accountability through impeachment will fail.”
Dito nagiging matindi ang tanong: Kung may mga senator-judge na hindi makalahok dahil sa detention o iba pang legal at personal na circumstances, iyon ba talaga ang “price we pay” ng impeachment system?
Ibig sabihin ba, puwedeng mauwi sa judgment of acquittal ang isang impeachment case hindi dahil sapat ang boto para sabihing walang pananagutan ang respondent, kundi dahil hindi na kayang maabot ang numerong 16 dahil kulang ang mga aktuwal na kalahok?
At dito naman tumindig si Panganiban.
Para sa dating Chief Justice, hindi dapat maging nugatory o walang saysay ang fairness at justice dahil lamang sa circumstances na hindi kontrolado ng mga Pilipino.
“Fairness can be rendered by two-thirds of those present. It’s not necessary that 16 should vote in favor because it’s impossible to get sixteen.”
Mas matindi pa:
“Fairness cannot be rendered nugatory simply because of circumstances beyond the control of our people.”
At para kay Panganiban, hindi dapat basta sabihin na dahil hindi na maaabot ang 16, tapos na ang usapan.
“Our people deserve still to be given justice because the 15 can still act and render justice and be able to discipline whoever is to be disciplined.”
Ito ang malaking distinction ng dalawang pananaw.
Sa framework ni Azcuna, may pagkakataong mabibigo ang impeachment bilang mekanismo ng accountability dahil sa supermajority requirement, at iyon ang “price” ng pagkakaroon ng mataas na threshold.
Pero sa framework ni Panganiban, hindi dapat maging kapalit ng constitutional threshold ang pagkawala mismo ng pagkakataong magpasya ang mga senador na aktuwal na dumidinig sa kaso.
At binalikan niya ang mismong Saligang Batas:
“I believe that the senators have been empowered by our Constitution to act, and our Constitution trusts their judgment.”
At ito ang isa sa pinakamalalakas niyang banat:
“If our Constitution, therefore, our people who ratified the Constitution wanted the Supreme Court to settle this question, then it should have provided that the Constitution should be the tribunal that will decide impeachment cases.”
Pero hindi raw ganoon ang ginawa ng Constitution.
“Hindi po gano’n, eh. Ang sinabi ng Constitution, mga senador, kayo po ang magde-decide.”
At pagkatapos, isang linyang tila direktang ibinabalik sa mga senator-judge ang bigat ng kanilang constitutional responsibility:
“Kayo po ang hari rito. Kayo po ang masusunod.”
AZCUNA: “PRICE WE PAY.”
PANGANIBAN: “OUR PEOPLE DESERVE STILL TO BE GIVEN JUSTICE.”
Dito nagiging napakahalaga ng debate: ang tanong ay hindi lang kung ilan ang 2/3 sa papel, kundi kung paano dapat gumana ang impeachment process kapag ang ilan sa mga miyembro ng impeachment court ay hindi aktuwal na makalahok sa pagdinig at pagboto.
At malinaw ang posisyon ni Panganiban: hindi dapat maging dahilan ang isang mathematical impossibility para tuluyang mawalan ng pagkakataon ang mga senator-judge na aktuwal na dumidinig sa kaso na magpasya.
credit: The daily Netizen
No comments:
Post a Comment