Bawas hangin lang.

NAGKAROON NG MATINDING TRAPIK DAHIL NA-STUCK ANG ISANG HIGANTENG TRUCK SA ILALIM NG TULAY. NAGKAKAGULO ANG MGA EXPERTO. ANG PLANO NILA AY GUMAMIT NG LAGARI PARA PUTULIN ANG BUBONG NG TRUCK O SIRAIN ANG BAHAGI NG TULAY, NA PAREHONG GASTOS AT ABALA. ​HABANG NAG-AAWAY ANG MGA "EXPERTO," MAY LUMAPIT NA BATANG NAGLALAKO NG TUBIG

Alas-dos ng hapon. Tirik na tirik ang araw sa EDSA.

Isang dambuhalang 18-wheeler container van ang nagdulot ng bangungot sa libo-libong motorista. Sa tangkang makatipid ng oras, sinubukan ng driver na si Mang Teban na dumaan sa isang lumang underpass.

Kampante si Mang Teban. Sabi sa sign, Vertical Clearance: 4.5 Meters. Ang sukat ng truck niya, 4.4 Meters. Kasya.

Pero hindi niya na-account ang bagong aspalto na ipinatong ng DPWH noong nakaraang linggo na nagpataas sa kalsada ng ilang pulgada.

KRRRRR-RAG!!!

Isang nakakangingilong tunog ng bakal na kumayod sa semento ang umalingawngaw.

Tumigil ang mundo ni Mang Teban.

Sumabit ang bubong ng container van sa sementadong biga ng tulay.

Naipit.

Hindi maka-atras. Hindi maka-abante.

Para itong bara sa lalamunan ng Metro Manila.

Sa loob ng tatlumpung minuto, humaba ang traffic ng limang kilometro. Walang galawan. Ang init ng makina at aspalto ay sumasabay sa init ng ulo ng mga driver.

Dumating ang Rescue Team. Dumating ang Police Traffic Group. At ang pinakahuli, dumating ang City Engineer na si Engr. Villareal, bitbit ang kanyang mga plano at gadgets.

Pinagpawisan nang malapot si Mang Teban. Umiiyak na siya sa tabi ng truck niya.

“Sir, pasensya na po… akala ko kasya…”

“Akala?!” bulyaw ni Engr. Villareal. “Tignan mo ang ginawa mo! Na-damage mo ang structural integrity ng tulay! At milyon ang nawawala sa ekonomiya dahil sa traffic na ’to!”

Nagtipon-tipon ang mga “Experto” sa gitna ng kalsada para mag-isip ng solusyon.

Seryoso ang mukha ni Engr. Villareal. “Masikip masyado. Wedged tight. Hindi kakayanin ng hila lang.”

“Gamitan natin ng heavy-duty chains at hilahin ng tow truck,” suhestiyon ng Police Chief.

“Hindi pwede!” tutol ng Engineer. “Kapag pinilit nating hilahin ’yan, baka madala ang pundasyon ng tulay at gumuho ang ibabaw! Mas malaking disgrasya ’yun!”

“Eh ano ang gagawin natin?” tanong ng Bumbero. “Gamitin namin ang hydraulic cutters? Putulin namin ang bubong ng container van?”

Nag-isip si Engr. Villareal. “Pwede. Pero aabutin ’yan ng tatlong oras. At masisira ang cargo sa loob. Mahal ang laman niyan.”

“Eh kung tibagin natin ang semento sa taas?” suhestiyon ng isa pa.

“Mas lalong hindi pwede!” sigaw ng Engineer. “Magko-collapse ang tulay! Delikado sa mga dumadaan sa ibabaw!”

Habang tumatagal, lalong nagiging komplikado ang usapan.

Kailangan daw ng industrial saw.

Kailangan daw ng crane.

Kailangan daw ng lubricant na pang-industriya.

Ang bawat solusyon ay nagkakahalaga ng libo-libo at aabutin ng siyam-siyam. Samantala, ang mga motorista ay busina nang busina. Ang init ay nakakasulasok.

Sa gilid ng kalsada, may isang 12-anyos na bata. Si Noynoy.

Payat, maitim, at may bitbit na styrofoam box. Naglalako siya ng mineral water sa mga na-stuck sa traffic.

“Tubig! Malamig na tubig!” sigaw ni Noynoy.

Lumapit siya sa grupo ng mga nag-aaway na opisyal. Uhaw na uhaw kasi ang mga ito kakansigaw.

“Tubig po, Sir?” alok ni Noynoy kay Engr. Villareal.

“Huwag muna ngayon, totoy! Busy kami!” taboy ng Engineer. “Nag-iisip kami ng solusyon sa pesteng truck na ’to!”

Hindi umalis si Noynoy.

Tinitigan niya ang truck.

Tinitigan niya ang bubong na sumabit.

Tinitigan niya ang semento.

At tinitigan niya ang malalaking gulong ng truck.

Nakita ni Noynoy na kulang na lang ng isang pulgada o one inch para makalusot ang truck. Dikit na dikit, pero kaunti lang ang kulang.

Narinig niya ang Engineer na kausap sa radyo ang headquarters.

“Yes, Sir. Magpapadala kami ng Acetylene torch. Puputulin namin ang top chassis. Opo, masisira ang truck pero wala tayong choice.”

Hindi nakatiis si Noynoy. Hinila niya ang laylayan ng polo ng Engineer.

“Sir…”

“Ano ba?!” inis na lingon ng Engineer. “Sabi nang umalis ka diyan eh! Delikado dito!”

“Sir, sayang naman po kung sisirain niyo yung truck,” inosenteng sabi ni Noynoy.

“Bata, hindi mo naiintindihan ’to,” paliwanag ng Engineer na parang kausap ay bobo. “Physics ito. Solid matter versus solid matter. Hindi kasya. Kailangan may magbawas. Either bawasan ang tulay o bawasan ang truck.”

“Eh Sir…” kamot-ulo na sabi ni Noynoy. “Bakit hindi niyo na lang po bawasan ang hangin sa gulong?”

Natahimik ang paligid.

Tumigil ang Bumbero sa pagkakasa ng gamit.

Tumigil ang Pulis sa pagsusulat ng ticket.

Si Engr. Villareal ay napanganga, nakatitig sa bata.

Dahan-dahan silang lumingon sa labing-walong gulong ng dambuhalang truck.

Ang mga gulong ay dambuhala, matataba, at puno ng hangin. Kung papasingawin nila ito, bababa ang height ng truck.

Hindi kailangang sirain ang bubong.

Hindi kailangang tibagin ang tulay.

Hindi kailangang gumastos ng milyon.

Hangin lang.

Namula ang mukha ni Engr. Villareal. Ang solusyon na hinahanap nila gamit ang calculus at engineering, nahanap ng isang batang nagbebenta ng tubig gamit ang common sense.

“Subukan niyo,” mahinang utos ng Engineer sa driver.

Agad na tumakbo si Mang Teban. Kumuha siya ng susi at isa-isang pinasingaw ang valve ng mga gulong.

PSSSSSSSSSHHHHHHH…

Malakas na sumingaw ang hangin.

Sa harap ng daan-daang tao, dahan-dahang bumaba ang higanteng truck.

Isang pulgada.

Dalawang pulgada.

Tatlong pulgada.

Bumaba ito nang sapat para magkaroon ng gap sa pagitan ng bubong at ng semento ng tulay.

“A-Atin na! Atin na!” sigaw ni Mang Teban.

Sumakay siya sa driver’s seat. Dahan-dahang umusad.

VROOOM.

Walang kayod. Walang sabit.

Malinis na nakalusot ang truck sa ilalim ng tulay.

Naghiyawan ang mga tao! Pumalakpak ang mga driver na kanina pa galit na galit.

Si Engr. Villareal, na kanina ay punong-puno ng yabang, ay lumapit kay Noynoy. Hiyang-hiya siya.

“Anong pangalan mo, iho?” tanong ng Engineer.

“Noynoy po.”

“Noynoy…” ngiti ng Engineer sabay dukot sa wallet. “Binilhan mo ako ng oras. Iniligtas mo ang trabaho ko, at iniligtas mo ang tulay na ’to.”

Inilabas ng Engineer ang isang libong piso at iniabot sa bata.

“Bilihin ko na lahat ng paninda mong tubig. At heto, sobra, consultancy fee mo.”

Nagtawanan ang mga bumbero at pulis.

Umuwi si Noynoy na masaya at ubos ang paninda. Samantala, ang mga “eksperto” ay naiwan sa kalsada na may bitbit na mahalagang leksyon.

Minsan, sa sobrang talino ng tao, nakakalimutan na nilang tumingin sa ibaba. Sa sobrang paghahanap ng kumplikadong sagot, nalalagpasan nila ang solusyon na nasa harap lang ng ilong nila.

Minsan, hindi mo kailangang maging Inhinyero para ayusin ang mundo. Minsan, kailangan mo lang maging tulad ni Noynoy—na marunong magbawas ng “hangin” para umusad ang lahat.