Wagas na pagmamahal.

PUMASOK SA LOOB NG GRADE 1 CLASSROOM ANG ISANG 65-ANYOS NA LOLO AT UMUPO KASAMA ANG MGA BATA. PINAGTAWANAN SIYA NG IBANG MGA MAGULANG SA LABAS AT INAKALANG MAY SIRA ITO SA PAG-IISIP O NAKIKIGULO LANG. PERO NATAHIMIK ANG LAHAT NANG MAGTAAS ITO NG KAMAY

Hunyo. Unang araw ng klase sa Mababang Paaralan ng San Isidro.

Puno ang Grade 1 - Sampaguita classroom ng mga batang iyakin, makukulit, at excited.

Pero sa pinakahuling row, sa tabi ng bintana, may nakaupong naiiba sa lahat.

Si Lolo Enteng, 65-anyos. Puti na ang buhok, kulubot ang balat, at nanginginig ang mga kamay. Pilit niyang ipinagkakasya ang malaki niyang katawan sa maliit na armchair na pang-bata.

Sa labas ng classroom, nagbubulungan ang mga nanay at tatay na naghahatid sa mga anak nila.

"Huy, tignan niyo 'yung matanda sa likod," bulong ng isang nanay. "Bakit nandiyan 'yan? Ulyanin na ba? Baka akala niya Senior Citizen's Center 'to!"

"Baka nakikigulo lang," tawa ng isa pa. "Kawawa naman si Teacher, may pasaway na lolo sa klase."

Rinig ni Lolo Enteng ang mga tawanan. Yumuko siya. Hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang Pad Paper at bagong Mongol Pencil. Gusto niyang umalis sa hiya, pero mas matimbang ang nasa puso niya.

Pumasok si Teacher Ana.

"Good Morning Class!" bati ni Teacher. "Ngayon, magsisimula tayo sa basic. Ang Alpabetong Filipino. Ang Abakada."

Isinulat ni Teacher Ana sa pisara ang malalaking letra: A, B, K, D, E...

"Sino ang gustong magbasa?" tanong ni Teacher.

Nagtaasan ng kamay ang mga bata. "Ako po Ma'am! Ako po!"

Pero napansin ni Teacher Ana ang isang kamay sa likod. Isang kamay na kulubot at may mga ugat na.

"Yes... Tatay Enteng?" tawag ng guro.

Nagulat ang mga magulang sa labas. Tumayo si Lolo Enteng. Nanginginig ang tuhod.

Inayos niya ang kanyang salamin. Tumingin siya sa pisara.

"A..." simula ni Lolo Enteng. Ang boses niya ay garalgal.

"Ba... Ka... Da..."

Dahan-dahan. Bawat letra, binibigkas niya nang may diin at hirap, parang isang batang ngayon pa lang natututo magsalita.

"E... Ga... Ha... I..."

Natahimik ang mga nagtatawanan sa labas. Natahimik ang mga kaklase niyang bata.

Nang matapos niya ang huling letra, napaluha si Lolo Enteng.

"Very good, Tatay Enteng!" palakpak ni Teacher Ana. "Pero Tay... pwede ko po bang itanong? Bakit po kayo nag-decide na pumasok sa Grade 1 sa edad niyo? Dapat po nagpapahinga na kayo sa bahay."

Pinunasan ni Lolo Enteng ang luha niya gamit ang likod ng palad niya. Humarap siya sa klase at sa mga magulang sa bintana.

"Dahil sa apo ko..." sagot ni Lolo Enteng.

"Nasa abroad ang anak ko at ang apo kong si Miko. Limang taong gulang na siya. Tuwing nag-uuwi sila ng story books galing America... lagi niyang pinapabasa sa akin."

Humikbi si Lolo Enteng.

"Pero wala akong pinag-aralan. Isang kahig, isang tuka lang ako noon. Hindi ako marunong bumasa. Kaya kapag nagpapakwento ang apo ko, tinitignan ko lang ang mga pictures sa libro at gumagawa ako ng sarili kong kwento."

Naramdaman ng lahat ang kirot sa puso ng matanda.

"Minsan, tinanong ako ng apo ko... 'Lolo, bakit iba yung kwento mo sa nakasulat dito?' Hindi ako makasagot. Nahihiya ako sa apo ko."

Itinaas ni Lolo Enteng ang kanyang notebook.

"Sa Pasko, uuwi sila. Gusto ko, sa pag-uwi nila... ako na ang magbabasa ng bedtime story sa kanya. Babasahin ko na ang totoong nakasulat. Ayoko nang mag-imbento. Gusto kong maramdaman ng apo ko na matalino ang Lolo niya, kahit matanda na."

Nag-iyakan ang mga nanay sa labas. Ang kaninang nangungutya ay napalitan ng paghanga at respeto.

Mula sa araw na iyon, si Lolo Enteng ang naging "Lolo Classmate" ng bayan. Tinutulungan siya ng mga batang kaklase niya sa Math, at siya naman ang nagtuturo sa kanila ng Values at Life Lessons.

At pagdating ng Pasko, natupad ang pangarap niya. Hawak ang librong "Si Pagong at si Matsing", binasa niya ito nang buong husay sa kanyang apo—hindi gawa-gawa, kundi salita-por-salita, dala ang karunungang bunga ng wagas na pagmamahal.

Ctto #viral #fypシ゚ #fyp #reels