TRANSPORTATION
Tignan mo yang picture. Bus terminal yan sa Pilipinas.
Siksikan. Pawis. Tulakan. May bata. May matanda. May bitbit na maleta, karton, plastik.
Ganyan ka kasi pahirapan sumakay ng bus dito. Kailangan mo makipag-patayan sa pila.
Sa ibang bansa?
Sa Japan, may train every 3 minutes. May upuan lahat.
Sa Singapore, may bus na aircon, may app ka pa alam mo exact kung nasaan na bus.
Sa Thailand, may BTS at MRT na mura, malinis, on time.
Sa Dubai, kahit 50 degrees sa labas, malamig sa loob ng bus stop nila.
Sakay ka lang. Walang tulakan. Walang pawis. Walang stress.
Dito?
Undas pa lang yan ha. Wala pa Pasko. Wala pa New Year.
Pero ganyan na pila.
Bakit?
Kasi sa ibang bansa, transportation ay SERBISYO.
Sa Pilipinas, transportation ay NEGOSYO.
Serbisyo = pinapadali buhay mo.
Negosyo = pinagkakakitaan paghihirap mo.
Kaya tingnan mo:
Bus kulang kasi ayaw magdagdag ng unit ng operator, mas tipid pag siksikan.
Tren sira kasi maintenance tinipid.
Terminal luma kasi wala nag-iinvest, tutal no choice ka naman, sasakay ka pa rin.
Dagdag pa, 2027 ipi-privatize pa MRT. Asahan mo na, tataas pamasahe dyan.
Sa ibang bansa, yung gobyerno nagtatanong: "Paano namin pagagaanin byahe ng tao?"
Dito, yung sistema nagtatanong: "Paano pa namin pagkakakitaan pagod ng tao?"
Kaya yung Pilipino, bago pa makarating sa trabaho, pagod na.
Bago pa makauwi sa pamilya, ubos na.
4 na oras sa byahe. 8 oras sa trabaho. 4 na oras ulit sa byahe.
16 oras para sa ibang tao. 8 oras na lang tulog mo, kung makatulog ka pa.
Tapos magtataka sila bakit gusto ng Pilipino umalis ng Pilipinas?
Hindi dahil maarte.
Dahil pagod na.
Pagod na sa pila.
Pagod na sa siksikan.
Pagod na sa sistemang sinasadyang pahirapan ka.
Sa ibang bansa, byahe ka lang.
Dito, survival.
#hustleoverslavery
No comments:
Post a Comment